Piet Nicolaas

Piet werkte in februari-maart 2006 in Guatemala in een bouwproject, bleef een week langer en bezocht ook Camino Seguro het sociale project waar wij in november weer naartoe gaan. "Het werk schoot zo hard op dat de bouwvakkers me woensdag mededeelden dat donderdagmiddag het werk gereed zou komen en het huis opgeleverd kon worden. Dus was ik vrijdag ook vrij. Ik heb gevraagd of Josan, als ze vanuit de stad kwam, een taart mee wilde nemen om voor een feestelijk tintje te zorgen. En ik kocht `s morgens nog een paar grote flessen cola. Woensdag was het hoogste punt al bereikt en donderdag werd het dak geplaatst en de vloeren gestort. Om 12.00 uur was het feestelijke gebeuren, de familie bijeen, Josan en Edgar van de Gualtemalteekse organistie . Speeches, bedankjes over en weer, de mededeling dat de familie nog een stapelbed als geschenk kreeg en het mes in de taart. En toen zat dit mooie project erop en ging ik terug met Josan en Edgar om nog ergens wat te drinken. `s Avonds met de groep gezellig naar een tentje geweest waar een groep uit Livingstone optrad en ik me heerlijk heb kunnen uitleven. Wat zijn dat 2 mooie weken geweest."

Lees hier het volledige verslag.

Marina de Haan

Marina schreef een geweldig verslag van haar ervaringen.
Hieronder enkele korte passages.
Het gezin is geweldig. De vader buffelt als een waanzinnige aan zijn huis. Ik heb de indruk dat hij `s nachts niet of weinig slaapt, want telkens als we de volgende morgen komen, is er een heleboel gedaan. De kinderen zijn geweldig. De meisjes kunnen alles: koken, wassen, strijken als moeder er niet is. De jongens (vooral de oudste van 11) kopieert het gedrag van zijn vader en de bouwvakkers en doet alles na wat zij kunnen. Geweldig! Daardoor aangestoken gaat de tweeling van 7 met zijn tweeën aan een emmer sjorren. En ja! Het lukt. Ze brengen emmertjes cement en stenen naar binnen, tong uit de mond, geweldig! Ook mamma doet mee als ze even tijd heeft, ze heeft onze bouwhandschoenen aan die veel te groot zijn voor haar kleine, smalle handen. Ongelooflijk, zo lopen wij hier met het hele gezin hun nieuwe onderkomen te bouwen! Het is echt zo ontroerend en prachtig tegelijk! Dan gaat mamma tortilla`s bakken op haar houtoven. Een enorme walm om ons heen, maar ach, dat hoort er bij. Deze tortilla`s zijn de lekkerste die ik ooit op heb! Wat ongelooflijk vervelend dat ik de taal niet goed beheers, er is zoveel te vertellen aan elkaar! Hoe prachtig ik de kinderen vind en het feit dat het hele gezin meewerkt. Maar ook de harmonie in het gezin. Hier kunnen 4 of 5 kinderen met één vrachtauto uren zoet zijn. En als er een wiel afloopt, hebben ze de grootste pret! Dat wordt repareren en ze blijken enorm vindingrijk. In Nederland was die auto al lang weggegooid of het middelpunt van ruzie geworden…
Ze vertelde dat ze al heel lang een droom hadden om een kamer te kunnen bouwen. En dat het nu met hulp gelukt was om een huis met drie kamers te bouwen. En dat het ongelooflijk was en dat ze er geen woorden voor had om ons te bedanken, omdat wij geen familie zijn, maar mensen uit een vreemd, ver land die hen als gezin komen helpen. En dat een deel van hun eigen familie hen niet eens helpt en dat het daarom nog meer bijzonder was.

Het hele verslag kunt u hier downloaden.

Saskia Dierks

Het verhaal van Saskia is persoonlijk en uitgebreid. Hieronder zijn een aantal highlights opgenomen over het bouwen. Onder "Natuurbeheer" staan ervaringen met Arcas. Omdat het gehele verhaal zich uitstekend laat lezen maar niet van een beeldscherm, is het totale verslag ook als download (37 KB) beschikbaar!.

Maandagmorgen om 7 uur op om achterop een pick-up-truck naar de werkplek gebracht te worden; slechts een stukje grond van 6 bij 6 tussen allerlei krotten gemaakt van golfkarton of gewoon klei en stokken. Maar dat deert de mensen niet; één en al blije gezichten en een enorme gastvrijheid. Het blijkt dezelfde familie te zijn als bij de introductie; dus het ijs was direct gebroken. Hup aan het werk; u-gleuven uithakken in 150 betonblokken of zand met een zeef cementklaar maken of ijzerdraad/beton vlechten ter ondersteuning van de fundering (extra bescherming tegen de aardbevingen); take your pick! Om 16 uur zijn we echt moe; maar de Guatemalteken gaan gewoon door tot 18 uur (terwijl ze al om 7 uur zijn begonnen); ook tijdens het werken horen we geen zucht en geklaag; echt enorm harde werkers die respect verdienen. Na twee dagen voorbereidend werk te hebben gedaan, zijn we woensdag begonnen met het daadwerkelijk bouwen; aan het eind van de dag liggen er al drie betonlagen!

De Guatemalteken hebben weinig, maar staan zo gastvrij en zelfs ondernemend in het leven. Zo werden we door de overbuurvrouw uitgenodigd om de lunch bij haar te komen nuttigen; ze heeft een mini winkeltje aan huis, geen restaurant alleen een kale lege kamer van 3 bij 2. De volgende dag had ze de kamer helemaal aangekleed met schilderijen, een tafel met tafelkleed en plastic stoelen; waar we de rest van de week hebben kunnen genieten van een (h)eerlijke lunch.

Om samen te werken met de familie zelf (en een andere familie die hier helpt voordat hun eigen huis aan de beurt is om gebouwd te worden) geeft een extra dimensie; je raakt in gesprek, vertelt dingen over Nederland (hebben jullie geen vulkanen of bananen in Nederland?) en proeft een deel van hun cultuur. Ze zijn enorm arm maar desondanks zeer goed geluimd en gastvrij. Bovendien zijn ze ook intelligent en leergierig; ze willen alles weten over Nederland (de ansichtkaarten van de Kinderdijk, bloemenvelden en koeien doen het goed!), wie wij zijn en hoe we leven.

Raar gevoel om nu gedag te zijn terwijl je ze zo kort pas kent; na een weekje raak je gek genoeg toch al gehecht; eigenlijk bouwen we méér dan een huis alleen.

Artikel in S1ngle waarin Saskia ook aan het woord komt:
Pagina 1 S1ngle december 2003
Pagina 2 S1ngle december 2003

Decemberreis 2003: bedankje van de het dorp Chocontary

We received big help from a group of DUTCH volunteers who bought all the nececcary materials and transported it to Chocontary. In a few days (suffering from the very cold wheater) they put up the classroems and also funrnished them witk chairs and tables. We wish to express our outmost heartly thanks for their very generous help to: Carolien, Jamie, Margie, Johan, Simone, Sandra, Simon, Evelien, Bart!.....