Reisverslag Marlies
Een dag uit het leven in Arcas De laatste dag in Arcas begon als alle andere: zodra de zon opkwam, begonnen de papegaaien te krassen, de toekans haakten daar mooi op in, de aapjes bleven stil maar bewogen onrustig heen en weer in hun kooi, wachtend op de verzorger die ze die dag weer konden lastigvallen en aan wiens been ze konden gaan hangen. De vrijwilligers ontwaakten langzaam, trokken ongewassen en ongeschoren hun kleding aan en liepen naar de Quarantaine. Laarzen aan, eventueel schort aan, eten afwegen, bananen, papaya, ananas, mango en appels snijden, maïs in de week zetten, hondenbrokken in de week, en hup een bezem en emmer in de hand en door de quarantainebaden naar de kooi die deze week aan je was toegewezen.Ik zelf ging naar het Education Center, in een ander deel van de jungle en bedoeld om schoolkinderen die zo af en toe eens langskwamen kennis bij te brengen over de wereld die nu even twee weken de onze was. Mijn toekans zaten al smachtend op me te wachten, klaar om hun banaantjes te eten, en toen ik dan ook de kooi opende om het bord met banaan naar binnen te schuiven, sprong één van hen in zijn enthousiasme ín het bord en vloog vervolgens zo over mijn schouder door de jungle in…. De schrik sloeg me om het hart. Het zou toch niet waar zijn dat ik naar dit prachtige land was afgereisd om goed te doen voor de mooie dieren hier om mij heen, en dat ik dan op mijn laatste dag deze toekan eigenlijk zijn dood injoeg door hem te laten ontsnappen! Het dier had geen enkel idee hoe het moest overleven! Een steen in mijn maag, en geen idee hoe het ooit weer te vangen.Eerst gingen we maar eens met netten in de weer, het beest lokkend met bananen in onze handen, daarna met de hondenbrokken waarvan ik wist dat toekans er verzot op zijn. Soms kwam hij zo dichtbij dat hij gewoon óp mijn bord zat en met zijn bek tegen mijn hand aan schuurde terwijl hij probeerde de brokken in die prachtig grote bek van hem te krijgen, wat echt een waanzinnig gezicht was maar door de stress die ik had ging dat volledig aan me voorbij. Vangen echter was, zelfs met het beest praktisch binnen handbereik, geen optie.
Lees hier het hele verslag
Een aantal geredde vogels in de opvang van Arcas
Het bouwen van nieuwe dierenverblijven.
Het vrijwilligershuis.
