Reisverhalen

Laatste reisdagboeken Suriname

• Yolande van Wijk in Suriname Suriname op 16 februari Wat wij beleefd hebben in die korte tijd is onmogelijk te beschrijven en eigenlijk wil ik dat ook niet... Het is mooier zo van binnen met de geuren en de kleuren en het "kinderlijke" lieve Nederlands, het heerlijke rivierwater, de onmetelijke sterrenhemel.....de kinderen die zeggen 9 plus 3 is 12 1 onthouden af 12 is 0.Het uitzicht op de Tebu top en de klim ernaartoe.. We vertrokken na het zoveelste kopieuse ontbijt met pindakaas en tarantulla op tafel per boot stroomopwaarts met de dames Anema en Nelleke, de medereizigers Particia en Wouter , gids Idaika en bootsman Kenneth en hulpgids ... naam kwijt. Na een uurtje varen stopten we bij een klein strandje waar we het bos in doken. Aan de start stonden een aantal stokken met lappen vlaggen aan de uiteinden en heel veel lege flesjes als offertjes aan de goden van de Marrons die de berg ook spiritueel hoog aanslaan omdat hij lettrelijk hoog bij de spirits ligt.Na een 20 minuten lopen over een schoongemaakt pad bereikten we he... lees verder ›

• Apetina Suriname op 18 februari Je kan er per boot heen (3 dagen varen) of per vliegtuig. Mara dan alleen het kleinste vliegtuis, waar maximaal 5 personen in kunnen, want de landingsbaan is erg klein in Apetina. De vlucht er naar toe was een geweldige ervaring. Eerst moet iedereen gewogen worden en dan de baggage. Want er kan slechts een bepaald gewicht in het vliegtuig, dus liegen over je gewicht is er niet bij... De vlucht over het binnenland is adembenemend: onder je zie je het immense regenwoud, prachtig groen.En dan land je... En stap je een andere wereld binnen. Zo uit een documentaire van Discovery. De wereld van de Wayana, een inheems volk dat leeft in en met de natuur. Vol harmonie en met ongekende wijsheid van de natuur.Want het regenwoud is schitterend, maar voor de moderne mens een levensgevaarlijk gebied, als je niet weet hoe je daar moet overleven. De dieren die er leven (jaguars, slangen en andere gevaarlijke dieren), de rivier die je bron van leven is, maar waarin je zo kan verdrinken. De Wayana zijn hele bescheiden mensen, zeer vriendelijk en hartverwarmend. We zijn eerst naar het dorp Apetina gegaan, hebben daar kort de school bezocht die er pas sinds 2007 is. Voor die tijd konden de kinderen niet naar school. Nu, dankzij de stichting Kuluwajak, onze partnerorganisatie, is er een school en krijgen de kinderen uit Apetina en de omgeving eindelijk onderwijs. Ook hebben we in het dorp gesproken met enkele mensen. Vervolgens zijn we naar de lodge gegaan, die gelegen is op een eiland in de rivier. De lodge is ook door Kuluwajak opgezet, en het unieke van deze ldoge is dat het echt is opgezet door de Wayana zelf. Ook vorige Commundo vrijwiklligers hebben geholpen om de lodge te verbeteren. De lodge wil alleen duurzaam toerisme aantrekken, toersiten die echt interesse hebben in de Wayana cultuur en enkele dagen er willen verblijven om kennis te maken met de inheemse bevolking. Omdat de Wayana leven van de jacht, visserij en kostgronden (soort moestuinen), is een nieuwe vorm van werkgelegenheid belangirjk voor de ontwikkeling. Als de nieuwe generatie Wayana`s ook in Apetina willen blijven wonen, dan is er wel werk nodig. En dat levert het duurzaam toerisme! Zowel mannen als vrouwen werken op de lodge: koken, gasten vervoeren per boot, gidsen, schoonmaken etc. Yolande en Gilles zijn 3 jaar geleden bij Apetina geweest toen Commundo daar wilde starten met vrijwilligers. Zij zagen de positieve ontwikkeling die er heeft plaatsgevonden in die periode. De school die er nu is, waardoor de kinderen zich ontwikkelen. Maar ook werkgelegenheid en ontwikkeling voor de volwassenen middels het duurzaam toerisme. De Commundo vrijwilligers die een goede bijdrage hebben geleverd aan het verbeteren van de lodge, de landingsbaan, de wandelpaden, geholpen hebben op de school. Het was prachtig omte zien hoe dit kleinschalige project zoveel positieve energie heeft gegeven aan de inwoners van Apetina.Yolande en Gilles zullen nog een uitgebreid verslag op deze website plaatsen over Apetina.Helaas hebben Jaap en ik slechts 1 dag kunnen genieten van deze unieke plek, omdat Jaap de eerste avond was uitgegleden, hard gevallen en zijn elleboog uit de kom was. Helaas kon ver verpleegkundige de arm niet goed zetten, omdat het gebroken was en zij geen rontgen foto`s kon maken. Jaap en ik zijn de volgende dag met het vleigtuis (zoals The Fying doctors!) naar Paramaribo gevlogen, waar Jaap na 20 uur pijn uit zijn lijden werd verlost door een arts in de hoofdstad, die zijn arm weer goed geplaatst heeft. Gelukkig was hij toen van de pijn af. Yolande en Gilles zijn in Apetina gebleven en hebben daar veel activiteiten ondernomen, waarover later meer.

• Danpaati Suriname op 18 februari De inwoners zijn hier geen indianen, maar bosnegers, genaamd Saramaccaners. Bij aankomst waan je je in Afrika: de houten hutjes in de dorpen, vrouwen die met manden op hun hoofd lopen, prachtige mensen! Ook in dit gebied ontwikkelt de bevolking zich en zij kunnen daat zeker steun bij gebruiken. Er zijn een paar Commundo groepen geweest die zich hebben ingezet in de creches en andere activiteiten. Zo heeft 1 groep vrijwilligers een souvenirswinkel bij de lodge gemaakt, waardoor handwerken en andere voorwerpen die de vrouwen uit de dorpen hebben vervaardigd aan toeristen verkocht kunnen worden. Ook hebben Commmundo vrijwiligers de thuiszorg geholpen door bij oudere mensen te helpen om hun hut schoon te maken. We hebben namens Commundo de medewerkers van de thuiszorg en de creches gesproken en hen gevraagd wat zij van de bijdrage van de Commundo vrijwilligers vonden. Zij waren positief en gaven aan dat het in het begin voor hen lastig was om bij de eerste groep een beeld te vormen van `vrijwilligers`en wat zij konden verwachten. Nu zij 3 groepen van Commundo hebben gehad, is het voor hen duidelijk wat een `vrijwilliger` is (een nieuw fenomeen voor hen, want het woord vrijwilliger bestaat niet in Suriname, zeker niet in het binneland). Ook hebben de medewerkers aangeven waar zij behoefte aan hebben en waar toekomstige Commundo vrijwilligers hen bij kunnen ondersteunen. Er is nog veel meer te vertellen over dit project, maar de uitkomsten zulln te zien zijn op de website vaan Commundo. We gaan het programma bij Stichting Bonama aanpassen op basis van onze bevindingen, passend bij de wensen van de lokale bevolking. Het is bijzonder om te zien hoe de lokale bevolking zich inzet om hun situatie te verbeteren en we zijn blij dta we daar als Commundo deels bij kunnen ondersteunen. We hebben veel bewondering voor de lokale bevolking en we hopen vooral dat er in de toekomst veel Nederlanders zijn die als vrijwilliger mee willen wereken en een steentje willen bijdragen aan de krachtige mensen in Suriname.Wat een fascinerend land! Zo mooi, zoveel diversiteit. Jaap en ik zijn nu wer terug in het koude Nederland, dat zal even wennen zijn de komende tijd. Maar we zitten vol warmte van de inspirerende, krachtige mensen en de overweldigende natuur in Suriname, dus dat houdt ons warm!

• Apetina revisited door Yola Suriname op 18 februari Jaaaa het binnenland is mooi, paradijs, spritueel, stil en vol activiteiten die wij niet dagelijks doen.Wat dacht je van kasiri maken. De drank voor alle feestjes en partijen die genuttigd wordt uit een pannetje en dient als welkomstdrank en feestdrank. Bij arival in Apetina was het al raak. We moesten een grote slok van het nagistend goedje nemen en het was heerlijk. Zelfs voor vegetariers :)). Samoe nam ons overal mee naartoe en heel veel bekende gezichten begroetten ons met een stille glimlach. Zo was daar Jakalika: de grote brede man de penningmeester van het project en tevens beheerder van het winkeltje. Groot, breed, sterk en heel verlegen. De volgende dag zou hij met de onfortuinlijke Jaap en larissa voor het eerst allen in de stad inkopen gaan doen voor de winkel. Zo maak je van de nood een deugd in dit volstrekt onbereikbare dorp aan de rivier. Na Jakalika was het de beurt aan Idaika onze gids, die nog steeds een beetje, zoals hij dat zo mooi zegt Nederlands spreekt, ons eerst niet herkende maar daarna wel toen we over de vorige tocht naar Roosevelt piek begonnen. Zij Nederlands is nog steeds vrij beperkt maar het is zo mooi om te zien dat hij alles wil leren en elk stukje papier dat hij voor zich krijgt wil spellen. Heel kanp overigens want hij spreekt ook Wayana, Sranan en een beetje Frans zonder ooit onderwijs te hebben gehad. Nu jij weer. Dan was er onze kokkin Anema. Drie jaar geleden was ze net begonnen met koken en nu deed ze alles zelf samen met Nelleke haar afwashulp. Nog vele gezichten passeerden de revue in de drie dagen die zouden volgen en ik sloot ze allemaal in mijn hart. Marius de basja kwam pas later hij was lekker aan het vissen bij zijn vakantiekamp zoals hij dat noemde enwist niet dat we zouden komen. Hij is ook in Nederland geweest en op ons kantoor; de grote man voor het eerst in een dikke dikke jas en op schoenen... en slapen in een bed. Hij begrijpt nu hoe toeristen zich voelen. Bijzondere man die aan de hand van zijn broer Samoe heel langzaam de stappen zet naar een nieuwe tijd met kansen en uitdagingen. Zijn zoon Kenneth die zo veel op hem lijkt en altijd glimlachend met zijn 2 gouden voortanden bij je zit, het wel een beetje begrijpt maar in stilte geniet en echt de man is als hij de boot door de sula`s stuurt. Een nieuwe man in het dorp is Arnold de leraar. Wat een gedrevenhid en passie. Veel leraren zien het hier als een soort "deportatie" als ze in het binnenland moeten werken en zeker bij de indianen want die staan toch onderaan de ladder. Arnold niet! Misschien ok omdat hij zelf een indiaans is , een Arrowak. In de nieuwe school zwaait hij sinds 2 jaar de scepter en zie daar zeker 6 klassen metkinderen leren nu Nederlands en rekenen en dit jaar mogen er waarsschijnlijk 7 naar de stad om door te studeren. Samoe en hij studeren op een list om de kinderen ook daar op een verantwoorde wijze te laten leren en wonen want wat gebeurt er met kids van 12 jaar die voor het eerst in de grote stad gaan wonen en leven....Arnold werkt ook voor de Stichting en was er na school steeds bij om met ons te brainstormen over de toekomst van Apetina (dat eigenlijk geen Apetina heet) en de rol van de Commundo vrijwilligers daarin. De hoofdrolspeler is natuurlijk Samoe die 9 jaar geleden zijn hart aan het dorp verloren heeft en met veel liefde, geduld en tact probeert om het juiste te doen in de wetenschap van het onjuiste dat door overheid, kerken en ontwikkelingsorgainaties vaak wordt gedaan....heel simpel met de mensen, door de mensen en voor de mensen. In de 7 dagen dat wij met hem optrokken hebben we zoveel gehoord en geleerd over Suriname dat daar wel een boek van te schrijven is. Dat is ook gedaan door Karin Anema die met haar "de groeten aan de koningin" door Samoe overal is geintroduceerd en het vertrouwen ernstig beschaamd heeft door op haar journalistieke wijze mensen en zaken met naam en toenmaam te benoemen en soms te beschadigen. Zij komt Suriname niet mere in.Wij gelukkig nog wel.

• Apetina van dag tot dag door Yola Suriname op 18 februari Wat wij beleefd hebben in die korte tijd is onmogelijk te beschrijven en iegenlijk wil ik dat ook niet... Het is mooier zo van binnen met de geuren en de kleuren en het "kinderlijke" lieve Nederlands, het heerlijke rivierwater, de onmetelijke sterrenhemel.....de kinderen die zeggen 9 plus 3 is 12 1 onthouden af 12 is 0.Het uitzicht op de Tebu top en de klim ernaartoe.. We vertrokken na het zoveelste kopieuse ontbijt met pindakaas en tarantulla op tafel per boot stroomopwaarts met de dames Anema en Nelleke, de medereizigers Particia en Wouter , gids Idaika en bootsman Kenneth en hulpgids ... naam kwijt.Na een uurtje varen stopten we bij een klein strandje waar we het bos in doken. Aan de start stonden een aantal stokken met lappen vlaggen aan de uiteinden en heel veel lege flesjes als offertjes aan de goden van de Marrons die de berg ook spiritueel hoog aanslaan omdat hij lettrelijk hoog bij de spirits ligt.Na een 20 minuten lopen over een schoongemaakt pad bereikten we het begin van de klomp graniet die 400 meter als een puist uit het landschap steekt. Wewaren een mooie combi: Gilles fit, Yola dikke knie, Wouter rond de 60 en rokend en Shirley iets teveel lekker gegeten but we made it all to the top. Met gympen aan en de touwen en sterke armen van Idaika. Het werkt namelijk zo dat Idaika steeds omhoog klimt op zijn teenslippers en dan een touw met knopen laat zakken dat je als hulp houvast kan gebruiken. Heel goed te doen maar wat een gepuf en gesteun zo stijl omhoog met deze luchtvochtigheid. Dat ben je echter heel snel vergeten als je amechtig op een richel neer mag zeigen en het landschap mag aanschouwen. Als je boven de boomtoppen komt wordt het bizar mooi; je ziet de rivier groeien en hoort de papagaaien tekeer gaan in paartjes vliegend over het onmetelijke groen.Hoger, weer een marron vlaggenplek, Woute wil opgeven maar we sporen hem aan. Op de top euforie we hebben het allemaal gehaald. De brulapen juichen met ons mee.Afdalen vooetje voor voetje langs en met het touw. Lekker nat van buiten komen we weer bij de boot waar Anema natuurlijk alweer een watermeloen voor ons heeft en water.De gidsen brengen ons per boot naar de "camping" van Marius. Het paradijs. Een wit strandje in de bocht van de rivier en 50 meter verder de sula met verkwikende natuurlijke wirlpools. Idaika hangt 4 hangmatten in de palmbomen langs de kant en Aneema en nelleke koken macaroni met worst en kip. We zwemmen het zweet van ons af en genieten ademloos. Wat kan ik hier nog van zeggen. Geen boot komt langs, geen geluid in de lucht, af en toe een vogel..rust peace.We zien een regenboog.Met een mooi zonnetje in de rug varen we terug. Idaika ziet een aap in de bomen vlakbij een kleine nederzetting van 8 hutten. Geschreeuw.. apen, lekker, schieten... nachtmerrie of real life. What to do. Apen is vlees en dat hebben ze zo nodig... Heel dubbel. Voer tot nadenken.Het was een schitterende laatste dag in Apetina, Wayana land als gast van de stichting Kuluwajak. Samoe werkt die nacht tot 3 uur door met Arnold; aan groei, aan toekomst aan behoud van het goede en toevoeging van het nieuwe.Het is een heeel heel bijzonder voorecht om hieraan een bijdarge te mogen leveren en getuige te mogen zijn van iets heel unieks.