Warning: file_get_contents(http://www.reismee.nl/api/getdata.php?partner=commundo&password=j4kuphav&feed=verhalen&datatype=verhalen&limit=30&country=GT): failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 131 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 149 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 180 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 184 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 175 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 196 reisverhalen over stage of vrijwilligerswerk van reizigers van Commundo

Reisverhalen

Het delen van reiservaringen is leuk en prettig. Maar soms best lastig! Hoe leg je nu iemand in Nederland uit hoe je gastgezin eruit ziet, wat je in je project doet en welke dingen je eet! De thuisblijvers kunnen via het dagboek jouw belevenissen en reisroute volgen met tekst en beeld. Ze kunnen erop reageren en met je meegenieten.
Ga je ook op reis met Commundo maak dan hier je gratis dagboek aan.

Laatste reisverhalen Guatemala

  • Bouwen in Guatemala en fondsenwerving

    Guatemala op 20 december

    Afgelopen zomer zijn we met ons gezin, ouders en twee kinderen (16 en 17 jaar), naar Guatemala afgereisd. We hebben genoten van de cultuur en de prachtige natuur tijdens onze rondreis. Daarnaast hebben we ons ingezet voor het goede doel. Samen met Commundo hadden we van alle projecten die zij steunen het bouwproject uitgekozen. Een paar maanden voor vertrek zijn we begonnen met het inzamelen van geld om het bouwproject zoveel mogelijk te kunnen steunen naast het geld dat we er zelf in wilden stoppen. We hebben een informatiefoldertje gemaakt over onze plannen. Waarom we mee wilden doen aan het project en waarom het voor de bevolking zo belangrijk is. We beloofden aan iedere donateur een typisch Guatemalteeks zorgenpoppetje. De folder hebben we verstuurd naar al onze vrienden, familie, collega’s, klasgenoten en sportmaatjes. Dat leverde € 600,00 op en daar waren we erg blij mee.


    download document
  • Guatemala Individueel Ceipa

    Guatemala op 01 oktober

    Ondanks dat ik wat Spaans beheerste, koos ik de eerste week om een taalcursus te gaan volgen bij Sol Latino. Het klikte meteen met m’n maestra Yolande! Elke dag kwam ze wel af met een typische Guatemalteekse lekkernij, deelden we onze biochemische kennis en hielp ze me met de lesvoorbereidingen. Naast het taalprogramma, kon je ook mee doen aan een dagactiviteit die bestond uit: een filmpje bekijken, samen koken of clase de salsa!
    Het was gewoon fantastisch om het project te zien groeien op 3 weken tijd!
    En in het begin vraag je af, hoe kan ik nu helpen bij een voetbalproject als meisje? Er gewoon zijn voor hen: supporteren tijdens het spel, leuke fotoshoots maken en samen met hen genieten van de leuke dingen!


    download document

Laatste reisdagboeken Guatemala

  • Nieuwe video on line en besteding donatiegelden

    Guatemala op 25 juni

    Berichtje uit Guatemala:Como esta? Zoals beloofd hierbij het financiele overzicht inzake de donatie van Migration Match.Alles is nu gekocht en afgeleverd.Tevens tref je de gescande facturen aan, ik hoop dat ze nog steeds leesbaar zijn.Op de factuur zie je staan dat er zeer kwalitatieve computers zijn gekocht. Zoals je kunt zien op bijgaande foto`s zie je allemaal vrolijke gezichtjes en is iedereen heel blij met de computers. Ook tref je nog wat andere foto`s aan van de boxspringbedden. Deze bedden zijn erg goed en stevig en hier doen ze (bijna) hun hele leven mee. Qua prijs/kwaliteitverhouding zijn deze veel beter dan deandere bedden van staal die ook een veel slechtere kwaliteit matrassen hebben.   Nogmaals namens het hele team van Constru Casa en Jardin de Amor ontzettend bedankt voor jouw organisatie, de hulp, het harde werk en de donaties van Migration Match.  We kijken met veel plezier uit naar de volgende groep in November a.s.

  • Nieuwe foto`s on line

    Guatemala op 09 juni

  • Houston calling: bijna thuis maar nog volop in Guate

    Guatemala op 05 juni

    De afgelopen 4 dagne zijn voorbij gevlogen met hele hele mooie en fijne bezoeken aan de projecten in het westen van Guate. Maya land. Eerst naar Xela de op een na grootste stad op 2300 meter hoogte met een air van Parijs. Hele andere sfeer hier. Echte stad met cultuur en haast geen toeristen. Iedereen klaagt erover. een handjevol studenten Spaans en vrijwilligers meer is het niet. Met Josan onze reisleider in Guate uitgebreid bijgekletst met een kopje koffie uitkijkend op het neo klassieke hoofdplein. Daarna met 2 Belgen gesproken. Thijs onze vervangende reisleider en Patrick de man van Adrenalina Tours die al 20 jaar in Guate woont en 3 kids heeft geadopteerd. Hij was net 2 uur de trotse eigenaar van een backpackers hostal...S`avonds met Hans (genoemd naar van Breukelen) de vriend van Josan. Een jonge Guatemalteek die zijn vleugels heeft uitgeslagen en op een moderene manier Guate wil laten groeien. 2 mooie mensen die met vol enthousiasme op allerlei manieren het sociale combineren met in leven blijven.De volgende dag vroeg naar Chiabal het dorp hoog in de bergen waar de afgelopen 5 jaar 3 gastenverblijven gebouwd zijn door vrijwilligers en een behoorlijke verbetering van de school heeft plaatsgevonden. Het regende, was nevelig en op de hoogvlakte ziet het er dan troosteloos uit. Maar hoe mooi en gaaf en emotioneel en trots was het om weer kennis te maken met de mannen en vrouwen van het eerste uur. Don Domingo met zijn vrouw en Guadeloupe en Crispin en oma en de kinderen, honden, kippen en jawel het nieuwe info center. Helemaal zelf gebouwd met de community. Vers geopend 2 weken geleden met als doel om toeristen die naar Todos Santos gaan te lokken. We kregen een mooie presentatie met beamer jawel en mooie ontroerende woorden van alle aanwezige mannen en vrouwen. De vrouwen zeer bedeesd en soms in het Mam hun eigen taal. Trots, solidariteit, samenwerking mooi. S`avonds togen Josie en ik naar het huisje van Guadeloupe dat er erg netjes uitzag. We nestelden ons met 4 kids, oma, papa en mamma en de kippen in het kleine huisje bij het vuur van de kachel. Mama had tamales voor ons gemaakt. De kids vermaakten we met vouwblaadjes, NL woordjes en het hoogtepunt was dat ze zelf foto`s mochten maken met mijn toestel. Lieve trotse mensen met heel weinig middelen. Rond 9 uur met alle kleren aan onder 2 dekens.De volgende groepen kunnen aan de slag met het opknappen van de wc`s en het info center en het helpen met promotiemiddelen. Het zou toch gaaf zijn als deze mensen op een goede manier ook een steentje zouden kunnen meepikken van het toerisme. De bezoekers krijgen op hun beurt een unieke ervaring. Gaaf was ook de wandeling van 2 uur naar het op 3700 m gelegen gespleten rotsblok. Wat een mooi en profi aangelegd pad met bewegwijzering, rustplekken en gidsen. Helemaal top!!De laaste dag in Xela bracht ik met Josie een bezoek aan het project Ceipa. Wat een goed werk hebben de vrijwilligers verricht de adgelopen 5 jaar. ook hier kon ik mijn ogen haast niet geloven. het centrum is zeer sterk verbeterd waardoor de vakschool veel meer plaats heeft. De jongeren hielden ook een praatje over hun dromen en het belang van Ceipa. De meesten wisten zich de vrijwilligers nog heel goed te herinneren. Ontroerend om te zien hoe deze werkende schoenpoetsers etc door dit project tegen de klippen van de corrupte regering op toch aan hun toekomst kunnen werken. Triest om te horen dat veel fondsen ophouden en dat de NL regering vooral geld geeft aan de Guatemalteekse regering die door en door corrupt is en het land steeds verder laat afglijden in een spiraal van corruptie en geweld. Het hoogtepunt was het bezoek van Josie en mij en iemand van Ceipa aan het schooltje van CPLN het project van Josan. Onder leiding van de vrijwilligers hadden de kinderen van alle klassen dansjes en stukjes ingestudeerd en er was een heuse art tentoonstelling en een super BBQ. Ook hier is het gebouw enorm opgeknapt en is een kookmoeder aangesteld en 3 nieuwe leraren. Helemaal top zo op kleine schaal deze kinderen een kans geven. Namens Salcaja kreeg ik nog een mooie ingelijste foto en veel speeches van de zenuwachtige kids.Het doet me enorm goed om te zien wat het effect van onze gezamelijke inspanningen is geweest de afgelopen 5 jaar. Het geeft me energie en een enorme verbondenheid met dit land en dit volk dat zo veel kansen zou moeten hebben maar het nog steeds niet krijgt.Later meer en meer foto`s zodat de vrijwilligers ook hun families, kids en de vorderingen van de projecten kunnen zien.Guatemala gracias para todo tu corazon.

  • Allerlaatste bericht: vulkaanhuisje is af !!!!!!!!!!

    Guatemala op 05 juni

  • Mijmeringen van een reisbegeleider: gaat goed

    Guatemala op 01 juni

    Het team zit in het vliegtuig en zweeft nu ergens boven de oceaan. Mijmertend over alles wat er de afgelopen 8 dagen gebeurd is. Het was zoooo mooi dat het onbeschrijfelijk is. Voor de mensen in Santa Maria de Jesus, zijn we gezonden door God en gracias a dios uit de lucht komen vallen met dezelfde grijze vogel. Los gigantes de holanda hebben grote en heel veelkleine vrienden gemaakt de afgelopen dagen. Gebikkeld, gebikt, gelachen, gehuild, kippevel gekregen en gemaakt, stoelendans geleerd en het hele dorp roept in koor GAAT GOED!!!Er os zoveel te vertellen en te bekijken op foto en film maar het goevoel is niet uit te leggen en de kleuren en geuren hoe ga je die beschrijven.Hoe is het om door 40kinderen met adios uitgezwaaid te worden,om papamet tranen in zijn ogen de overdracht van zijn nieuwe huis te zien doen en voor het eerst in zijn leven in het Spaans wat voor hem ook een vreemde taal is een groep van 60man-vrouw te horen toespreken-Ik ben zo trots op het team van MM dat van individuen een team is geworden, een zelfstandig operende unit zonder projectplan :)) maar uit het hart en als mensen. Mooi mooi. Het was zwaar en onbeschrijfelijk mooi. GraciasPS: even saven voordat ik er weer uitgegooid word.Op de foto het resultaat: moe maar zeer voldaan op het nieuwe bed! en waarom geen boxspring :))

  • Het werk zit erop!

    Guatemala op 31 mei

    Zaterdag, na een week hard werken is er tijd voor een klein beetje vertier. Vanochtend bezoeken we de Pacaya vulkaan, een uurtje verwijderd van Antigua.

    De vulkaan ligt op een anderhalf uur lopen van waar wij worden gedropt. Goede wandelstokken zijn nodig, deze kopen we bij de vele aanbieders (duidelijke buyers markt). Na een fikse wandeling komen we inderdaad net onder de top van de vulkaan. Vanwege de gevaarlijke omstandigheden mogen we niet tot aan de top klimmen. Echter net daaronder is het ook al behoorlijk warm. het laatste stuk van de wandeling gaat over de versteende lava, het loopt erg lastig en kost veel moeite. Maar het is de moeite waard. Op het einde van de wandling moeten we over grote brokstukken klauteren terwijl het steeds warmer wordt. Zo erg zelfs dat het na een paar meter ondraaglijk heet wordt. We staan letterlijk te dansen op de vulkaan!

    Op het uiterste puntje (het is hier echt HEET!!) kun je een lavastroom zien, snel een foto en dan weer terug, hot hot hot...

    De rest van de dag spenderen we met shoppen (nog een kadootje voor het thuisfront) en pakken... Morgen vliegen we terug :-(



  • Vervolg huisje 2: Natasja en Jeroen

    Guatemala op 31 mei

    Dag 3De dag begon met een bezoek aan huisje 1 (Jacco en Roel). Waar we gelijk mee konden helpen met stenen hakken (U-tjes). Hierna naar de school om kleurpotloden en krijtjes af te geven (bedankt Jennifer!). Deze werden met open armen ontvangen. We waren zo in de stemming, dat direct na aankomst bij ons huisje ook aan onze familie kleurpotloden, krijtjes en schriftjes hebben uitgedeeld. Dit was een onbekende ervaring, waar ze niet goed op wisten te reageren, maar hun dank was groot. Nu weer aan het werk: stenen hakken. De temperatuur liep snel op waardoor we besloten cola te trakteren aan zowel de werklui als de familie. Cola is hier een luxe artikel dat men niet vaak zomaar drinkt. Dit werd zeer gewaardeerd, helemaal door oma (84 jaar) die haar handen richting de hemel richte en god bedankte voor de Cola en onze komst. Een feestelijk moment was het arriveren van het toilet.  Na de lunch (in het park met spelende kinderen) zijn we naar het Vulkaan huisje meegelopen. Na aankomst (flink steile wandeling) bleek al snel dat we maar beter snel naar ons eigen huisje terug konden gaan, want we hebben meer stenen kapotgehakt, dan goed gemaakt, dus maar snel terug gegaan. Jeroen was zijn polo vergeten en liep terug om deze op te halen. Jolande en Natasja bleven ondertussen bij een wasplaats wachten. Aangezien Natasja nooit kan stilzitten, waren tegen de tijd dat Jeroen terug was, waren beide dames aan de was gegaan! Ontzettend leuke ervaring, de locale bevolking lachtte ons hartelijk toe met een grapje dat wij niet betaald worden voor deze diensten! Bij terugkomst werd het dak al gemonteerd, goh wat gaat dat snel. De relatie met de bouwvakkers is nu zo goed dat we elkaar over en weer woordjes leren. De bouwvakkers zeggen op alles wat we hebben gedaan hebben: GOED en DANK JE WEL.Dag 4Bij aankomst blijkt het dak er al helemaal op te zitten. Voor ons de schone taak om zand te zeven voor afwerking van de vloer. Natasja had voor de school melk en cocoa en corn flakes gekocht. Zij is samen met Jolande chocomel op de school gaan maken en uitdelen. Dit was een prachtige ervaring. De kinderen vonden het zo lekker dat ze om meer vroegen. Als dank gaven de kinderen Natasja Spaanse les (woordjes met plaatjes). Het afscheid viel zwaar. De kinderen vielen Natasja om de nek en bleven lang hangen. Jeroen haalde samen met Marc Natasja bij de school op. Bij afscheid liepen beide klassen uit om ons uit te zwaaien. Hierbij riepen zij in 1 koor ADIOS!Dag 5We beginnen "werkdag" met het graven van een geul voor de waterafvoer, maar we staken de werkzaamheden om weer naar de school te gaan om definitief afscheid te nemen van de kinderen. Dit viel wederom zwaar, om het makkelijker te maken heeft Natasja het dansje "hoofd, schouders, knienen, teen" aan de kinderen geleerd en samen eerst langzaam, maar daarna steeds sneller gedanst.Toen was het tijd voor de officiele opening van het eerste huisje. Een prachtig kippevel moment om te zienen wat een emoties die los maakte bij zowel de families, de bouwvakkers, het project, maar zeker ook bij ons zelf! Daarna hebben we afscheid genomen van iedereen. Dit gaf een onwerkelijk gevoel. Dat het zo snel is gegaan en zoveel indruk heeft gemaakt.

  • Huisje 2: Natasja en Jeroen

    Guatemala op 29 mei

    Dag 1Best gespannen gingen we onder begeleiding van Mark en Carolien richting ons huisje. Bij aankomst zaten de familie en de bouwvakkers in het hutje te relaxen. We stelden ons spontaan voor, maar schrokken van de situatie waarin zij wonen/ leven. Jeroen vond het zo vies dat hij niet wist waar hij zijn rugzak zou neerzetten. Ons huisje was al voor een deel opgebouwd, dus we stappen op een rijdende trein. De muren waren tot buikhoogte gemetseld. Direct werden we aan een klusje gezet, waardoor we niet meer aan de viezigheid dachten. We hebben cement gemengd, stenen gesjouwd en stenen uitgehakt. We waren verbaast over de vrolijkheid en puurheid van de Guatemalteken  en wat werken die bouwvakkers hard en netjes! Elke dag werken ze van 7 tot 18 uur in de volle zon! In de middag kregen we water en chips van de bouwvakkers aangeboden. We waren zo verbaasd (en nog onwennig) dat we maar 1 zakje chips hebben geaccepteerd en het water hebben afgeslagen. Wat hebben we daar spijt van gehad, want als mensen met zo’n weinig inkomen je trakteren, dan kun je eigenlijk niet weigeren, maar ja….Dag 2Deze keer lopen we samen zonder begeleiding richting het huisje. We schrikken van de vieze omstandigheden (vliegen, poep op straat, zwerfhonden, magere ezels waar je de ribbenkast van ziet, etc..), maar daarentegen de vrolijke, net geklede, vriendelijk groetende mensen op straat. We roepen telkens weer OLA! (zonder ijsreclame te willen maken) Bij aankomst zijn we meteen weer verder met stenen hakken gegaan. We voelen ons steeds meer op ons gemak, maken grapjes met de bouwvakkers en over en weer de taal. De bouwvakkers zeggen als de klus goed gaat ‘ GOED’  ipv bueno.  Omdat we het zo warm vinden en omdat de bouwvakker wederom keihard werken besloten we om op water te trakteren. De vriend des huizes begeleide ons naar de winkel en droeg de tasjes terug naar de bouwplaats.In de middag hebben we de school Jardin de Armour bezocht. Dit heeft een onuitwisbare indruk op ons gemaakt.

  • Het Vulkaan huisje dag 5: Marijn, Sander, Hans & Hans

    Guatemala op 29 mei

    Een dag vol emotie!De huisje 1 en 2 zijn beide gereed en dat wordt vandaag gevierd. jacco en Roel zijn naar ons gekomen en ook de handen uit de mouwen gestoken. Het metselwerk is in volle gang en de kontouren van het huis zijn al goed zichtbaar.Het werk bestaat vandaag voornamelijk uit stenen klaarzetten en specie aanmaken.Vanochtend werden de bedden ook bezorgt, die we gekocht hebben met geld, dat we zelf opgehaald hebben. samen met Ranferi van Constru Casa, worden deze bedden, bij 2 van de 3 families bezorgt, en nog bij een gezin wat geen huis kreeg, maar wel drastische een bed nodig had. Met zo`n klein gebaar, kwamen zulke grote emoties los, dat je bij jezelf te raden gaat, dat we blij en tevreden moeten zijn, met alles was we zelf hebben.Hoogtepunt vandaag was onze kleine Miguel (Henk). Hij voelde gewoon dat er vandaag iers bijzonders stond te gebeuren en was bijzonder aanhankelijk en bij niemand meer weg te slaan.   Om twee uur gingen we met z`n allen naar beneden om de oplevering van de huisjes feestelijk te vieren. iedereen die er ook maar iets mee te maken had was uitgenodigd en werd het een bijzonder feestelijk en emotioneel feest. Deze middag staat in het teken van een zeer grote en ingrijpende veranderen voor twee van onze families. Een nieuw huis betekend nl. veel betere woonomstandigeheden, hygiene. Eindelijk een bed om op te slapen.... kortom een veel beter leven.Deze gebeurtenis werd gevierd met uiteraard een formeel deel met wat speeches en daarna eigelijk een groot feest met wat hapjes en drinken en gezellige muziek.Vandaag vroeg naar huis en een bijzondere afsluiting onder begeleiding van mark onze coach. 

  • Huisje 1: Jacco en Roel

    Guatemala op 28 mei

    BOUWDAG 1:Maandagochtend zijn we begonnen met onze het voorstellen van ons aan de familie en de bouwvakkers. Jacco bleef Jacco en Roel werd Raoul. De bouw was al enigzins onderweg omdat bijna de helft al klaar was :-). Ze waren goed bezig.... We kregen meteen opdrachten van de bouwvakkers (Carlos en Manuel). We zijn begonnen met het versjouwen van blocs (betonnen stenen), dat valt niet mee omdat het terrein niet egaal is en het best warm was. Ze gebruiken twee of drie type bloc en die moeten vervolgens `op maat` gebikt worden met een bijl. Dit houdt in dat er zijkanten moeten worden weggebikt en of gaten erin worden gemaakt. De bouwvakkers geven steeds aan wat en hoeveel ze willen. Vaak horen we mucho mas (veel meer). Nadat we gebikt hadden mochten we cement gaan maken (cemento). Je gooit een berg zand op de grond voeg water en cement toe om vervolgens met een schop de boel te mixen, blijkbaar is een cementmolen dus een luxe. Hierna mocht Jacco beton (concreto) gaan aanmaken. Dit is erg intensief werk vooral het verspreiden van de beton met een grote emmer. Jacco was aan het einde van de dag dan ook volledig uitgeteld. Het gezin bestaat uit een papa en een mama en een heleboel kinderen. Volgens mij (Raoul) een stuk of 7 stuks. De hele familie zijn erg klein in lengte net als de meeste andere mensen van de stad. Klein van stuk maar beren sterk. Alle kinderen zijn even mooi en kleurijk aan gekleed. Iedereen in de familie helpt mee. De kleinste helpen mama met het halen van water bij de centrale wasplaats een straat verder op. Drie grote jerrycans worden op een steekwagen geladen. En met veel duw en trek werk wordt het water zo naar de bouwplaats gereden. Normaal halen ze ook zo water voor het dagelijks gebruik. Er is geen douche en geen stromend water. Mama is de baas in huis en als je iets wilt geven aan de kindjes gaat het altijd via de mama. De familie woonde tot nu toe in een huis waarbij de muren gemaakt zijn van stokken van de maisplant. Netjes naast elkaar gezet. En onderling gevlochten. In het huis is geen harde bodem ofwel de familie leeft in feiten op zand. Elke dag wordt er geveegd, maar echt schoon te houden is het niet. En als het regend veranderd de binnen plaats in een modderpoel. Hoe nat het binnen wordt, is me (Raoul) niet duidelijk.. Het huis zoals ze ooit gewoont hebben, is voor de komst van ons al afgebroken. Op hetzelfde stuk grond wordt het nieuwe huis gebouwd. Een heel klein stukje is op dit moment nog over en daar wonen ze in. Binnen is het redelijk donker en er zitten geen ramen in. Toch zit mama en de kindjes een groot deel van de tijd binnen in de ruimte. Het was een zware eerste dag, de spieren zijn onwennig en de geest heeft vele indrukken te verwerken gehad. En ondanks de vermoeiheid een mooie eerste dag..Bouwdag 2:Na lang wachten in Antigua kwam de chicken bus ons ophalen. Op naar de bouwplaats.Eerst een heeeeele boel zand en stenen gesjouwd. We krijgen de smaak te pakken. Steigers geplaatst en betonijzer gevlochten. Beton en cement gemaakt en natuurlijk weer stenen bikken. Ja, we krijgen al meer verantwoordelijkheden. Het contact met de familie moet nog aan gewerkt worden. De muesli repen worden echter al gretig in ontvangst genomen. De bouwvakkers hadden lekkere chips meegenomen. Pas op de rode zijn erg picant. En ze hadden overheerlijke TUC-koekjes meegenomen.In het begin van de middag zijn we op werkbezoek bij de school van. De directeur (Julio) neemt ons mee naar een klaslokaal waarbij wij een mooie introductie krijgen van de geschiedenis en het nu van de school. We hebben pennen, potloden en papier meegenomen voor de kinderen. Daarna mogen we met z´n allen in de klas op bezoek. Het is erg indrukwekkend om al die kinderen te zien. Er zitten verschillende leeftijden door elkaar in dezelfde klas. Eén kleine dame zingt voor ons een mooi liet.En na een lange dag hard werken terug met de bus naar Antigua, Antigua...Bouwdag 3:Helaas net de bus gemist. Toevallig kwam er net een mooie Dodge Van aan rijden. 8 cilinders onder de motorkap en airco. Hij bracht ons voor 100Q naar St Maria de Jesus. Het contact met de familie begint te komen. De kindjes komen al meer naar ons toe en van papa krijgen we een hand. Mama krijgt een mooie hand - en theedoek met hollandse motief. Ook het contact met de bouwvakkers wordt steeds beter. Blijft echter moeilijk als je spaans beperkt is. Clavos zijn bijvoorbeeld spijkers. Het is maar dat je het weet.Rij 6 tot en met 11 gemetseld. Weer een heleboel stenen en zand gesjouwd. Fijn zand gezeefd ter voorbereiding van de afwerken van de vloeren. Natuurlijk weer stenen gebikt.... Roel krijgt de schonen taak om de eerste kamer klaar te maken voor het storten van de vloer. Ofwel puinruimen.Op de terugweg worden we weer opgehaald door de Dodge Van. Luxe is toch niet helemaal vies... Bouwdag 4:Het huis begint nu echt in de eindfase te komen. Erg spannend overigens. Het is nu tot aan dak afgemetseld. Het metsel werk loopt van achter naar voren schuin af, Zodat als de golfplaten er op liggen het water netjes er af loopt. Steigers weer afgebroken en een begin gemaakt met het storten van de vloeren. Daarna de balken. Roel ging de balken netjes op hun plek leggen, en na een paar keer spijkeren mocht ik (hij) samen met Carlos (de bouwman) de rest van het dak in elkaar timmeren. Mooi nu gaat het opschieten. De golfplaten worden door Roel aangegeven aan de bouw heren en deze spijkeren er lustig op los. Als de laatste plaat er op ligt, krijgen we een kort stilte moment waarbij de papa een traantje weg pingt. Het lijkt nu echt te gebeuren. Ook weer fijn zand gezeefd. Een erg therapeutische bezigheid. In de middag is Jacco samen met de vader 70 stenen gaan halen bij het huisje van Jeroen en Natasja. Tijdens deze rit kwam Jacco twee collectanten tegen die (notabene in een ´krottenwijk´) aan het collecteren waren, uiteindelijk bleek ook dat ze maar 5 q (50 cent) hadden opgehaald.Bouwdag 5:Vanochtend werden de ramen en deuren geplaatst, het begint op een echt huisje te lijken. De vloeren zijn verder afgewerkt zodat het huisje gereed is voor de opening die gepland was om 14.30 uur. Omdat we weinig meer konden doen zijn we gaan helpen bij het vulkaanhuisje. Jacco heeft zand verplaatst en Roel heeft zelf o.b.v. een bouwvakker gemetseld. Hopelijk stort het huisje niet in ;-)Om 14.00 uur zijn we met de families naar ons huisje gegaan omdat de symbolische opening van alle huishes bij ons huisje werd gedaan. Het was een drukte van jewelste en iedereen hield een korte speech, zelfs de vader van ons huisje!De families kregen verschillende mooie foto´s van de bouw ingelijst. Het was allemaal erg indrukwekkend en iedereen was blij en emotioneel.

  • Het Vulkaan huisje dag 4: Marijn, Sander, Hans & Hans

    Guatemala op 28 mei

    Dag 4:Vandaag is een grote dag, Hans F is namelijk jarig!Natasja en Yolande hadden de avond daar voor al een pinata gekocht, die we mee genomen hebben naar ons huisje.We zijn deze ochtend begonnen, met het verder hakken/bikken van onze blokken.De bouwvakkers, zijn hard bezig gegaan met het metselen van deze blokken, en al snel beginnen de contouren zichtbaar te worden van iets wat zometeen een huis moet worden...Rond 12 uur, komt de rest van de groep naar boven, en vieren we Hans zijn verjaardag, door de pinata te vullen met snoep, die hij vol overgave aan stukken mept. De kinderen waren ondertussen niet meer te houden, en als een zwerm aasgieren sprongen ze op alles wat ook maar een klein beetje op snoep leek.Hans L had die ochtend volgens oud Guatemalteeks gebruik, een matje vuurwerk gehaald, en deze werd traditioneel ontstokken.Alle kindjes worden getrakteerd op nogmeer snoep, en een beker Coca Cola, die er in gaan als zoete koek.Ook doen we oudhollandse spelletjes zoals touwtje springen, touwtrekken en spijkerpoepen.S`middags hebben we gewoon weer lekker zitten hakken/bikken.

  • Het Vulkaan huisje dag 3: Marijn, Sander, Hans & Hans

    Guatemala op 27 mei

    Dag 3:Eendag vol bijzondere belevenissen.Gelukkig hadden we vandaag weer de beschikking over onze ducktape pick-up. Deze konden we afhalen bij huisje 2 van Roel en Jacco. Met veel kunst en vliegwerk paste hans  L achter het stuur van deze mini kabouter auto. Voordat we werkelijk aan de slag konden moesten we de auto eerste maar even volgooien. Gelukkig vallen hier de prijzen mee en konden  hans en marijn na het afrekenen van 12, 50 euro er tegenaan.   Aangekomen bij onze huisberg komen we gelukking tot de ontdekking alle 950 stenen reeds naar boven zijn gebracht door de familie en een buurman.Voor marijn en hans was het dag van stenen bikken, stenen bikken en stenen bikken..... onder de bloedhete zon. Weinig schuilmogelijkeheden voor de beide heren, zo erg dat we de bestaande woning maar besloten hebben uit te breiden met een zonneluifel van de golfplaten waar het oude huisje uit bestond. Hans L. en Sander hebben als schone taak om het metselzand en de kiezelstenen met de pick-up truck naar boven te krijgen, die helemaal niet op deze taak berekend was. Met heel veel pijn en moeite kwam het barrel naar boven. Dit was precies 1 keer gelukt en daarna legde onze truck het loodje. Koppelingsplaten totaal versleten!! en dus niet meer in de versnelling te krijgen. Einde verhaal dus....Toen begon de grote uitdaging om onze geleende auto naar de garage te krijgen. Bellen naar Yolanda en voor haar de schone taak om alles en iedereen in stelling te krijgen om eea voor elkaar te krijgen om de auto te repareren. Alles bij elkaar heeft het ongeveer twee uur geduurd om de auto naar de plaatselijke beunhaas te brengen en gerepareerd te krijgen.Omdat ons barrel niet meer voor of achteruit kon, moest er iemand gecharterd worden, om het lijk te verslepen. Julio regelt iemand, die voor 40Q ons wil slepen. Zodra deze man ziet, dat er blanke "toeristen"  in het spel zijn, wordt er een extra risicofee aan toegevoegd en moeten we 50Q betalen :PDe auto`s worden (letterlijk) aan elkaar geknoopt, en voor Sander er erg in heeft, en z`n voeten op de goede pedalen heeft staan, begint onze redder in nood al te rijden, waardoor Sander, met Toyota tegen het trekkende voertuig aan knalt. gelukkig geen schade en geen gewonden.s`middags hebben we met z`n 4en lekker zitten bikken,hakken en slopen, en over allerlei zaken gesproken.  

  • Eerste ervaringen uit Guatemala

    Guatemala op 26 mei

    Zo eindelijk is er tijd om aan het blog te werken vanuit Guatemala. Onze dagen zijn zo vol geweest dat we van ’s-Ochtends vroeg tot laat in de avond eigenlijk alleen maar aan het werk of op pad zijn geweest. Voor de thuisblijvers natuurlijk teleurstellend en voor onszelf ook wel een beetje. Vanaf vandaag hebben we een modus gevonden waarbij we allemaal een bijdrage gaan leveren aan het MM blog over onze Guatemala reis.   We werken momenteel aan drie huizen, van elk huis zal iemand een verhaaltje schrijven over de gebeurtenissen van die dag waar mogelijk wordt dit vergezeld door een paar foto’s. Daarnaast zullen Sander en Marijn het algemene verhaal houden over wat voor er buiten de werkzaamheden gebeurt. Aan huisje 1 werken Roel en Jacco, huisje 2 wordt gebouwd door Natasja en Jeroen. Het derde huisje wordt gebouwd tegen een van de vulkanen op, hier werken Hans, Hans, Sander en Marijn aan mee. Naast dit blog zijn er nog een paar sites waar ook foto’s, verhalen etc. worden gepost, de Hyves van Hans Loijenga en de Blog van Marijn (venmopreis.blogspot.com) zijn twee van deze sites.   Dan nu ons verhaal: Zaterdagochtend iedereen vroeg uit bed om op de afgesproken tijd op Schiphol te zijn. Bijna iedereen want een paar dagen eerder heeft Fred zich af moeten melden vanwege omstandigheden. Verzamelen in vertrek hal 3 waar Jeroen Wijnen ons kwam uitzwaaien. Nadat iedereen er was (inventarisatie) begon de migratie bij de incheckbalie. Dit verliep goed en we konden nog even dollars halen en shoppen in de vertrekhal. Na 1,5 uur wachten konden we boarden in de Boeing 777. De vlucht zelf was goed, alleen bij het opstijgen en landen wat turbulentie gehad.  Aangekomen in Housten Texas (Howdy!) vonden we een ietwat saaie vertrekhal waar we 6 uur moesten vertoeven. Onder het genot van hapjes en drankjes hebben we het allemaal goed uitgehouden. De vlucht naar Guatemala city verliep ook goed maar veel van ons hebben de vlucht niet echt meegekregen. Na de al ruim 17 uur durende reis waren menigeen in zeer diepe slaap gevallen. Aangekomen in Guatemala City gingen we vrij snel door de douane na 3 formulieren in te vullen! Koffers kwamen vrij rap en bij buitenkomst stonden Yolande en Mark ons al op te wachten. De reis ging verder in het busje wat Yolande had geregeld. Alle koffers op het dak en 10 grote Hollanders in de bus. Na een paar meter werd duidelijk dat de bus zulke gewichten niet helemaal gewend was dus bij elke bocht begonnen de schokdempers flink te rammelen. Aangekomen in het hotel (23:00 lokale tijd en 7:00 Ned. tijd) was iedereen zeer moe, de reis was best zwaar. Het hotel is zeer netjes en heeft ene leuke binnenplaats waar we kunnen zitten. De volgende dag was iedereen om 5:00 uur op als voorspeld door Yolande. Die jetlag hakt er best in en het vuurwerk om 5:00 werkte ook niet mee aan de nachtrust. Die zondag zijn we met zijn allen door Antigua gelopen waar we ook zitten met ons hotel. Hier heeft Yolande ons wegwijs gemaakt en hebben we ruines bezocht en de markt. Hier aansluitend een sessie gedaan met onze mental coach Mark. Via deze sessies is ieder aan beurt om te vertellen wat hun persoonlijke doelen zijn, wat we verwachten en wat je van de groep verwacht. De sessie was erg interessant om je collega’s van een andere kant te zien en te leren kennen. ’s Avond nog uit eten geweest en daarna weer terug naar het hotel om te relaxen en lekker te slapen. Yolande, Hans L. Roel en Sander zijn nog even naar een Ierse pub geweest waar ze Amerikaanse vragen stellen in de pub quiz. Dit was erg gezellig maar ook snel weer naar het hotel gegaan om te slapen want de volgende dagen zullen zwaar gaan worden!. Maandag 25 mei staan we om 7 uur bij het ontbijt en vertrekken we om 8 uur richting de bouwsites. Na een verdeling per huisje waar we aan gaan werken gaat iedereen met zijn of haar bouwvakkers mee aan de slag. Na terugkomst in het hotel doen we nog een groepssessie met Mark waarna we een hapje gaan eten in Antigua. Tussen 20:30 en 21:30 ligt nagenoeg iedereen te pitten. Op dinsdag 26 mei hebben we ’s middags even rust omdat we het schoolproject gaan bezoeken. Dit is ook een project van Constru Casa. Dit is een schooltje in de wijk San Maria de Jesus wat wordt gerund door Constru Casa. De school heeft de naam Jardin de Amor. Er zitten rond de 80 leerlingen op en de school is er voor de kinderen waarvan de ouders bijna niets verdienen. De school is gratis alleen wordt er inschrijfgeld betaald door de ouders. De prijs hier van  is 10Q (1 euro). Hier voorafgaand is de sociaal medewerker bij de families langs geweest om te bepalen welke familie de hulp het hardst nodig heeft. De school bestaat uit 2 klaslokalen en 2 bergruimtes met in het midden een klein pleintje. De kinderen zitten elke dag een ochtend of middag op school waar ze de basisvakken leren. Deze school moet het hebben van donaties van verschillende bronnen zoals dat van ons. Ook zijn we in d klaslokalen geweest waar de leerlingen zaten. Dit was erg leuk voor ons en voor de leerlingen. Er staan ineens 10 Lange Nederlanders voor je neus.  Wel hebben de leerlingen liedjes gezongen en we hebben vragen uitgewisseld. Hierna zijn we weer lekker naar het hotel gegaan om uit te rusten. Een aantal hebben even doorgebikkeld en Antiqua verkend.

  • Vulkaanhuisje dag 2: Marijn, Sander, Hans & Hans

    Guatemala op 26 mei

    Dag 2: Na onze eerste ontmoeting, en ervaringen van de eerste dag, beginnen we weer met goede moed aan de 2e dag.Afgesproken is, dat we om 06:30 onbijten, om fris en fruitig bij de bushalte te staan.om 7:00 staan wij bij de bushalte, maar geen bus te bekennen. Deze was al geweest.In Guatemala gaat niets op tijd, behalve de bus :DOnze eerste ervaring met de "Chickenbus" is komische, de bussen zijn oude Amerikaanse School bussen en zien er uit, of ze in het tv programma "Pimp my ride" een flinke beurt hebben gehad, veel kleuren en kitsch.Aangekomen in Santa Maria de Jesus, beginnen we met onze dagelijkse trektocht naar ons huisje, en komen we tot de ontdekking, dat er nog veel meer stenen bezorgt zijn....Gelukkig hebben we een pick-up truck tot onze beschikking, die Sander op gaat halen, samen met Julio. Deze pick-up, blijkt een bejaarde toyota te zijn, die met ducktape aan elkaar hangt, en zijn laatste APK gehad heeft tijdens de spaanse overheersing :)Na een aantal keren heen en weer gereden te zijn, komt er een betere en grotere pick-up van de buurman, die wel bestand is tegen de ritjes met een paar ton steen en zand. Het sleep werk schiet hierdoor erg op, ook doordat de familie inclusief kinderen ( tussen de 3 en 9 jaar oud) mee helpen als buffels.Onze bouwvakkers, zijn ondertussen druk bezig gegaan met het verder uitgraven van de fundering, en schieten met de minuut verder op. Ook zijn ze begonnen met het storten van de fundering, en het plaatsen van het betongaas.Tijdens onze sleep festijn, merken we al gauw dat de kinderen heel leergiering zijn, en leren ze al vlot "Alles goed?" deze 2 woorden worden al gauw overgenomen, en tegen donderdag, roept elk kind in SMdJ "Alles goed?". De kinderen raken ook snel gewend, en halen de gekste en leukste capriolen met ons uit.Om half 2, moeten we stoppen, omdat we het schooltje van het lokale sociale project bezoeken.

  • Het Vulkaan huisje dag 1

    Guatemala op 25 mei

    Zo daar staan we dan, met z`n vieren.Hans, Sander, Marijn en Hans zijn aangekomen samen met Yolanda, Inge en Ranveri (oid) bij het vulkaan huisje.Dit huisje is de enige die van scratch af aan moet worden opgebouwd, en als we daar staan met z`n vieren, is er helemaal nog niets. of helemaal niets meer.Eerst maar eens kennis maken met de familie, en de hand schudden, met de bouwvakkers, die achter ons aan gereden zijn.Omdat dit het aller eerste bezoek is aan deze bouwsite, moeten er beslissingen genomen worden, over de indeling van het huisje.De beslissingen worden genomen door vader, en zijn oudste dochter (15) en ondertussen maken we kennis met de overige 6 kinderen. het ijs is al snel gebroken door een partijtje voetballen, omdat we op dat moment nog niet veel kunnen doen.Het begint Hans F al snel te jeuken, en vind dat er maar eens vaart in moet komen, en begint samen met de bouwvakkers, de lijntjes uit te zetten (letterlijk) eenmaal uitgelijnt, kunnen we beginnen met graven. over 8.5M moeten we een gleuf graven van 80 cm diep en 40 cm breed. aan het eind van de dag, is dat nog niet klaar maar zijn wij er al wel klaar mee! :) Ons was verteld dat de bouw materialen in principe (:P) die dag aan zouden komen, en inderdaad een wonder geschiedde, en het zand en de stenen waren onder aan de berg bezorgd. Wat voor ons niet zo heel prettig was, aangezien de berg 200M omhoog gaat op ruim 2100M in een slordige helling van 10 tot 15 graden, waar het als 45 graden voelt.Omdat het niet te doen was (en is) om 950 blokken beton, 40 zakken cement (25kg) en 7 a 8 kuub zand en grind omhoog te sjouwen, wordt er al heel snel besloten om een pick-up te lenen (het avontuur met deze truck volgt later :))Na een dag hard scheppen en hakken, gaan we richting chicken bus, en vertrekken we moe maar voldaan richting Antiqua

  • Antigua revisited

    Guatemala op 24 mei

    Na een zeer geslaagde doch lange reis arriveerden Mark en ik (Yola) in Guatemala Ciudad. Otto van Adrenalina stond ons al op te wachten. Het vliegveld leek me vernieuwd. Bij de deur mochten we nog even 3 formulieren invullen waaronder eentje van mannen met mondkapjes met vragen over niest u veel?, heeft u koorts, voelt u zich niet wel of wel wel muy bien vamos.In een klein uur scheurden we over het goede asfalt naar Antigua. De hotelkamer was een ware verrassing. Heel erg mooi veel oude meubels, kasten, antiek en een heerlijk groot bed op poten. Vicente de nachtwaker heette ons welkom en bracht ons water. Mijn eerste Spaans ging goed. Rond half elf en dus 6 uur sochtends NL tijd gingen we te bed.Vroeg op natuurlijk en na een heerlijk ontbijtje al rond 8 uur richting markt en bussen. Ik had gedacht dat het verder was maar eigenlijk is alles hier in Antigua nooit verder dan 20 min lopen. De bussen, de markt alles kleurrijk als vanouds en het viel me op minder bedelaars en onguur kijkend volk te zien. Waarschijnlijk weggejaagd door de politie. Ook Mark keek zijn ogen uit en filmde erop los. Vlak bij de markt werden wij ¨gebruikt¨om een aantal jonge militairen in opleiding van dienst te zijn met het oefenene van hun engels. Kijk dat zijn nu de leuke dingen. Op straat gebeurt het! In Condessa hadden we onze eerste meeting met Caroline en Inge van Constru Casa. Inge is een stagiair. Caro was niets veranderd in de 5 jaar nog steeds voortdurend aan de mobiel en haar zaken goed op orde. We gaan bij 3 huisjes bouwen. Eeentje van de grond af aan en 2 die deze week opgeleverd kunnen worden.We gaan bouwen in Santa Maria de Jesus (verder te noemen SMJ)een heel arm dorp op de flanken van de vulkaan de Agua. In de middag togen we erheen met Renferi de technische coordinator van CC. In zijn pick up de berg op en het grijze stadje in. Het leek zo mogenlijk nog bedompter en troostelozer door de bewolking. In de staten bijna iedreen in authentieke kleding, paarden met zware lasten en mannen met zeker 40 kilo op hun rug. Op het kerkplein waren kids aan het voetballen met een plastic voetbal die steeds afdwaalde door de windvlagen die eronder kwamen. Voor Mark was er inderdaad geen mooie coachingsplek te vinden, geen winkels. geen restaurantjes, een enkele marktkraam maar wel het plein met rondom bankjes. Die gaat veel bekijks krijgen.Huisje 1 is van een vrouw met 8 kinderen. De man duikt af en toe dronken op ... De nieuwe woning maakt gebruik van de achtermuur van de buren en ze hebben gekozen voor 3 kleine ruimtes en een wc. De bouwvakkers waren vrolijk aan het werk samen met een oom en de 18 jarige zoon die lekker meehielp. De familie slaapt momenteel in een hut in de tuin tegen een muur aan met een golfplaat erop. Schrikken in de hut. Met name toen ik op een bed een menselijke gestalte ontwaarde dat was oma van 87 die al onder de wol lag om 3 uur smiddags. Mama met 2 viezen kinderen aan haar rokken, veel vuil en plastic in de tuin, een paar kippen, resten van een rokend vuurtje en de geur van armoede. Heftig. De nieuwe woning gaat hen zeker helpen en wat ook mooi si is dat de kids naar de school van het zusterproject Jardin Amor kunnen.De mensen in het dorp leven van wat werken op het land en het verkopen van de produkten in Antugua. Ze zijn erg arm en er is een groot gebrek aan waterd dat het nog moeilijker maakt. 10 minuten buiten Antigua en een wereld van verschil.We konden nog snel het gele gebouwtje van Jardin Amor bezoeken voordat de school voor het weekeinde dicht ging. Voor de deur al hele hordes kinderen die veel interesse toonden in het fototoestel van Mark. De juf oogde erg gezellig en de kids bleven maar roepen tot maandag juf.... Het schooltje is erg krap en huisvest 80 kinderen.. maar het is er, de lerarren zijn gemotiveerd en de kids zijn weg van het erf, de voortdurende zorg voor zusjes en broertjes en of werken op het land. Het is een kans!Huisje 2  was een vrolijker boel met 3 bouwvakkers een ijverige vader en 3 vrijwilligers. ook dit huisje kan volgende week af komen. Mama stond met 4 kinderen gezellig te kijken. Ze hebben 8 kinderen en hadden er 10. 2 waren overleden vertelde mama me bedroefd. Het geheel ademde een liefdevolle sfeer en de kleintjes hadden plezier met een oude knuffel. De bouwvakkers hadden hun gettoblaster aan kortom zo hoort een bouw er uit te zien.Huisje 3 was wat verder op de vulkaan. Via een met platic, vuil, kuilen en modder bevlekt pad klommen we naar het huisje. Jaaaa erg daar ook. Ook weer 8 kinderen en deze keer under charge van de dochter van 15 die de leiding over het gezin had omdat papa op het veld was en vaak langer weg is en mama geestelijk niet helemaal in orde. Meisje is slim, keek heel goed uit haar ogen maar had duidelijk ook zorgen. Water haln ze 50 meter lager bij een kraantje en hun huidige hut was zeer zeer mager, een halve golfplaat en wat stukken aan elkaar geflansd hout als bed en een vaag vuurtje. Dat wordt nat nat en koud en vies nu het elke avond regent in de regentijd. Ze zagen er duidelijk erg tegenop. Ik vroeg nog kunnen we helpen met het bed verslepen naar de iets meer beschutte ruimte maar dat zou papa 2 dagen later komen doen...Met echt veel pijn in het hart liep ik naar beneden met Renferi en Mark naar de auto. In de auto vertelde Renferi zijn verhaal na wat vragen van mijn kant of hij uit een arme of rijke familie komt.... eeen rijke met big smile.. niet dus dat wist ik natuurlijk al. Op zijn dertiende gingen zijn ouders scheiden. Hij als oudste aan het werk voor de familie en naar de avondschool om wat te leren. op zijn 18e illegaal naar de VS waar hij geld kon verdoenen voor zijn broer en zus die zo konden studeren. Hij leerde ook wat engels en besloot geen bier te drinken maar geld te sparen. Bij terugkomst kon hij een huis kopen dat zijn moeder nu verhuurt en hij vond een baan bij Constru casa. Dat zijn de toppers!! de voorbeelden die belangrijk zijn. De mensen die op eigen kracht, met een goed verstand en doorzettingsvermogen en visie hun land vooruit helpen. Mooi verhaal fijne vent. Je ziet ook hoe hij met liefde en aandacht omgaat met de bouwvakkers en de families.Dat was dag 1: een dag met contrasten. Koffie bij cafe Condeas in de ochtend en in de middag midden in de misere maar ook hoop en een toekomst door dit soort projecten.Vanavodn komt de groep. We zijn heel benieuwd hoe ze gaan reageren. het zal heel veel losmaken bij de mensen.

  • Vamos

    Guatemala op 20 mei

    De eerste week gaan 8 bikkels van Migration Match aan de slag met vrijwilligerswerk. Ondertussen worden ze persoonlijk en als team gecoached door Mark Vijverberg. We gaan 3 huizen bouwen in een klein dorp aan de voet van de vulkaan de Agua: Santa Maria de Jesus dus alle engelen en heiligen zijn met ons.Dit is een voorbeeld van een zogenaamde Leiderschapsreis zie www.fairground.nlIn een totaal andere context en setting gaan we werken aan de ontwikkeling van anderen en onze eigen ontwikkeling. Ik heb er zin in.De laatste dag na het afscheid van het project gaan we als groep de Pacaya beklimmen.Dan hoop ik op zondag een date te kunnen maken met Hector Garcia die ik al 5 jaar financieel sponsor. Hij is nu klaar met school en wil hopelijk een vervolgopleiding gaan doen. De sponsoring werkt heel goed via het programma Communo Hope.Vanuit Antigua reis ik naar Xela waar ik een aantal leuke en belangrijke ontmoetingen heb met Josan onze reisleider, Thijs onze assistant reisleider en Patrick van Adrenalina Tours onze agent.De volgende 2 dagen ga ik met Josan op stap naar Chiabal. Ik ben daar 4 jaar geleden voor het laatste geweest en erg benieuwd wat de vorderingen zijn, hoe de mensen praten over onze vrijwilligers en wat er bereikt is en wat de wensen voor de toekomst zijn natuurlijk.Tot slot ga ik met Josan naar Ceipa om met hen de voortgang te bespreken en ook ervaringen te delen. In Salcaja zal ik met Josan het door ons mede gespinsorde schooltje bezoeken. Dit is een van de schooltjes van Corazon para los ninos de Stichting van oa Josan Barneveld.Dus veel zien, beleven, ervaren, voelen, lachen, genieten, ontmoetenHasta luego

  • Afscheid op de schooltjes van CEIPA

    Guatemala op 25 november

    Ik zit nu in een internet cafe in Flores (bij Tikal). Hier is het gelukkig weer wat warmer, want in Xela heb ik uiteindelijk alle dekens op het bed gegooid die ik kon vinden en nog niet warm genoeg! Het is hier echt uitzonderlijk koud, ook de Guatemalteken lopen te kleumen, zeker in de plaatsen die wat hoger liggen. (een gevolg van klimaatverandering lijkt het...)De laatste dag op de scholen hebben we er een klein feestje van gemaakt. Eerst `s ochtends een zak met koeken en frisdrank gekocht voor de kinderen. Maja was weer redelijk opgeknapt en ging gewoon mee.Op het schooltje bij de markt Democratia zouden we die ochtend gaan sporten, maar het duurde een voordat alle kinderen waren (dat is normaal). Ik had voor de gelegenheid een doos met schmink meegenomen. We zijn voorzichtig aan begonnen met het schminken van het gezicht van een van de meisjes, het duurde niet lang of alle kinderen wilden met dolfijnen, paarden of sterren geschminkt worden... die doos met schmink resten was echt een succes! Daarna na naar het sportveld. Getennist, gebasketbald... ja alle meegenomen spullen kwamen van pas.Na het sporten hebben we de koeken en frisdrank in het lokaaltje uitgedeeld. De leraressen deelden de kleding, die ik had meegenomen uit Nederland, uit aan de kinderen. Nog een groepsfoto en nog even afscheid genomen van de kinderen die we op de markt les hebben gegeven. Dat was de laatste ochtend bij de school op de markt, voor de kinderen was het nu ook gelijk vakantie tot aan januari.... het is nog de vraag of deze school dan nog open gaat.In de loop van de middag naar de school op de markt terminal minerva. Ook voor deze kinderen een grote zak muffins gekocht en de rest van de middag de kinderen geschminkt. Ook hier was dat een daverend succes, we zijn een paar uur no-stop aan het schminken geweest. Josan maakte er helemaal een feest van met vampieren en leeuwengezichten. (Maaike: top dat je die schmink op het laatste moment nog een geregeld hebt!) Aan het einde van de middag kregen we nog een certificaat van CEIPA voor het werk, dat we hebben gedaan in de afgelopen weken.Op de terugweg nog een grote taart gekocht voor het gastgezin, komen we thuis.... waren ze er niet! Niet helemaal volgens plan koffie en gebak, maar ze waren er de volgende dag wel blij mee.Nu nog een kleine rondreis door Guatemala.!Saludos y hasta la proxima semana!

  • Lesgeven op de markt en bezoek aan schooltje in Salcaja

    Guatemala op 21 november

    In de eerste plaats: wat is het vreselijk koud hier! Er schijnt een uitzonderlijke koude wind over midden amerika te waaien, nou dat merkte ik wel, ik lig `s nachts onder vijf dekens.Woensdag wederom lesgegeven op straat aan Pedro, dit keer engels, rekenen en foto´s van nederland laten zien, tussen voorbij razende auto´s en merenge muziek uit de winkels eromheen. Ook dit keer deed de lerares gewoon mee met de engelse les. ze waren ook zeer geinteresseerd in nederland. Josan kwam halverwege de les nog een zak met kleding brengen voor Pedro. Aan het einde van de les gaf ik de zak aan hem. Geheel volgens Guatemalteeks gebruik zette hij de zak aan de kant, om er later in de kijken (dat is regel, je maakt kado´s pas open als iedereen weg is). Maar ik drong aan dat hij toch keek wat erin zat. Hij haalde er een winterjas en spijkerbroek uit, zijn gezicht klaarde helemaal op, hij was zichtbaar blij met wat hij had gekregen.In het lokaaltje op de markt had Josan da overige zakken kleding neergezet, hier was kleding het hardste nodig. De leraresen zochten alles uit met plakkers erop voor welk kind het was. Ik heb de spullen dus niet voor niets mee genomen uit nederland.Het was jammer te horen dat deze school volgend jaar waarschijnlijk niet meer open gaat. De sponsor stopt ermee en zonder fondsen kan dit schooltje niet voortbestaan. Late hoorde ik dat dit ´maar´ 6000 euro kost voor het lokaal, materiaal en salarissen voor de leraresen.Voor die middag hadden we een voetbalwedstrijd georganiseerd voor de school op de markt terminal minerva, twee teams met t-shirts van provincie overijssel en een met een mix van diverse shirts. Helaas ik kon niet mee, want ik ging kijken bij de school in Salcaja.Dit schooltje in Salcaja is het donatiegeld naar toe gegaan dat ik in de laatste weken voor de reis hebt ingezameld voor verbetering van de school. Deze school is sinds ongeveer twee jaar open en er gaan 50 kinderen naar school, dit zijn kinderen die werken in de weefindustrie. Met name het dak zag er niet goed uit, met veel lekkage plekken. Met het geld zal dit worden angepakt, ook wordt er een beamer gekocht voor voorlichting van de, veelal analfabetische, ouders van de kinderen.Overigens gaan ook de twee ingezamelde laptops naar deze school. (de stekkers moeten worden vervangen, dus Henri.... ik krijg nog zes euro van je ;) )`s Avonds zijn we even naar de spaanse school gegaan voor een uurtje Guatemalteekse uitdrukkingen, ofwel de verschillen met het spaans. Belangrijkste eye-opener as dat je hier echt niet ´coger un coche´moet gebruiken, dat betekent in Guatemala echt iets anders....`s Avonds nog even de kroeg in, de vriend van Josan was jarig en dat werd daar gevierd. Erg gezellig, ook nog de voetbalwedstrijd Honduras Mexico gezien.Vanochtend verliep alles een beetje anders. We hadden een sportdag georganiseerd voor de kids van mercado democratia, helaas Maja liep tegen een uithangbord aan en zij belandde in het ziekenhuis. Het was ons niet helemaal duidelijk wat er was gebeurd, dus wij er met 10 man sterk naartoe (ook alle leraressen gingen mee). Viel allemaal mee, alleen een snee die met krammetjes is gehecht. Zij deed die middag rustig aan en wij zijn gaan knutselen met de kinderen van mercado terminal minerva.Morgen de afsluitdagen van de beide scholen.Saludos!Claudia

  • Les geven op straat

    Guatemala op 17 november

    Het weekend even naar het meer atitlan was heel erg leuk, die vulkanen zijn echt prachtig!Gisteravond weer teruggekomen in Xela en vanochtend weer aan het werk. Dit keer niet naar Llano del Pinal, maar naar een markt in de stad zelf. Hier heeft CEIPA op de markt een klein leslokaaltje ingericht voor de kinderen die daar op de markt werken. dit lokaaltje is echt midden op de markt. Ik heb hier vanochtend geen les gegeven, maar voor mij was het de beurt om een-op-een les te geven aan een kind dat bij een marktkraam werkt en hierdoor dus niet naar school toe kan. Voor deze kinderen zijn er leraressen die ´s ochtends op de markt les geven aan de kinderen. Ik heb vanochtend dus lesgegeven aan een kind met een kraampje midden op straat. Nou ja... kind, deze jongen was twintig jaar en had nooit de mogelijkheid gehad om naar school te gaan. Hij had nog nooit engels gehad, dus ik heb letterlijk op de stoep, tussen de koopwaar en voorbij razend verkeer in, deze jongen wat basis engels gegeven. Dit was echt heel bijzonder, maar hij was heel leergierig en hij leerde heel snel. Hij moest de lessen wel onderbreken als er mensen wat wilden kopen, ook veel voorbijgangers waren erg nieuwsgierig, maar wel leuk. Ik kreeg gelukkig wel steun van de lerares van CEIPA, ze deed zelf ook heel graag mee met de engelse les.Heel erg bijzonder om mee te maken. Vanmiddag gaan we naar een andere school om engelse les te geven. Dit is weer gewoon klassikaal. Morgen is het plan om de kinderen op de markt in het leslokaaltje iets van de wereld te laten zien met een laptop (echt iets voor een IT-er ;-) ) en ´s middags willen we een voetbalwedstrijd organiseren. Of dit allemaal gaat lukken, is nog afwachten... je weet maar nooit in dit land!---------------------------------------------------------------------We zijn ´s middags naar een andere markt in Xela gegaan. Hier is een schooltje met drie lokalen, ziet er goed uit, bij de ingang moesten we alleen over de fruitmanden heen stappen. die middag engelse les gegeven aan 5 jongens en twee meisjes, het is altijd maar afwachten hoeveel kinderen er echt komen op een middag, als ze moeten werken dan gaat dat voor... Ik had het geluk dat ik vanochtend op straat een mooi programma bijelkaar had verzameld, dus dat heb ik weer af staan draaien. Ging op zich goed, ben blij dat ik mijn spaanse lesboek bij me had, dit hoefde ik alleen naar engels te vertalen. Deze jongens begonnen echter na een anderhalf uur wel erg bijdehand te worden (tja, 12-15 jaar), toen ze begonnen te fluiten heb ik het stokje aan marjolein gegeven. Om deze pubers in bedwang te houden, schoot mijn spaans en leservaring echt te kort voor ;-)Verder nog het spelletje ik zie ik zie wat jij niet ziet gedaan, maar dan met engelse kleuren, dat werkte wel.´s Avonds nog naar het huis van Josan geweest om encarta op haar laptop te installeren voor morgenochtend, errug mooi programma en alles in het spaans, daar kan ik morgenochtend wel wat mee op het schooltje.--------------------------------------------------------------------------Vanochtend inderdaad met een laptop in het klaslokaaltje op de markt gezeten. Er kwamen helaas niet veel kinderen. Twee meisjes en een jongen. De jongen wilde alleen maar rekenen, prima. De meisjes erg enthousiast. Uitgelegd over de aardbol en de continenten en ingezoomd op enkele landen die zij wilden zien. Een van de meisjes had een vriendinnetje die uit arabie kwam, dat was erg leuk om daar meer van te laten zien. wederom een zinvolle ochtend.Vanmiddag vrij, er wordt geen lesgegeven want een van de leraressen van ceipa is helaas overleden, dus de schooltjes zijn dicht. Wij gaan vanmiddag de stad verder verkennen.--------------------------------------------------------------------------En over mijn camera: mijn 28-200 heeft het begeven, in iedergeval een deel is niet bruikbaar. Ik heb nu de spullen niet bij me om contactpunten e.d. schoon te maken. Het is niet anders.... ach, het is het ergste niet... Bedankt voor de tips en de reacties!

  • Eerste week in Xela: Lesgeven in Llano del Pinal

    Guatemala op 15 november

    Op dit moment zit ik bij Atitlan, een mooie plek met drie vulkanen rond een groot meer, deze vulkanen zijn gevormd volgens het boekje. We zijn met de groep even weg na een week spaanse les en vrijwilligerswerk op de school in Llano del Pinal.Iedere ochtend spaanse les is best intensief, maar ik kan aardig wat basic spaans praten en met de kinderen gaat dat zeker goed. Ook goed om les te krijgen van een typisch Guatemalteekse, veel goede gesprekken gehad over verschillen tussen Nederland en Guatemala, ook over de problemen in Guatemala, ook mbt. de werkende kinderen. Op de school hebben we dinsdagmiddag engelse les gegeven. We begonnen met een klasje van tien kinderen, maar er kwamen er steeds meer bij. Met het engels kwamen we niet verder dan de kleuren en tellen van 11 tot 20. Bij het overschrijven van het bord heb ik een meisje veel extra aandacht gegeven, ze had duidelijk moeite met overschrijven. Ze wilde wel, maar ze moest letter voor letter worden aangemoedigd om het op te schrijven. Later begreep ik van mijn spaanse lerares dat dit weleens het gevolg kon zijn van een slechte thuissituatie...De engelse les werd afgesloten met een kinderdisco... ofwel wij stonden te dansen en het duurde echt even voordat de boel op gangen kwam. Daarna achterin een pickuptruck terug naar Xela.Woensdagmiddag hebben we eerst een bezoek gebracht aan het hoofdkantoor van Ceipa, hier is ook de middelbare school van Ceipa. Dit zijn werkplaatsen voor hout en metaalbewerking en een naaiatelier. Die middag een schoolreisje voor de kinderen van Llano del Pinal door Xela, het dorp ligt ongeveer 5 kilometer van Xela af, maar de kinderen waren nog nooit in de stad geweest. `s Avonds met z`n zessen geborreld in de leukste kroeg van Xela en gegeten in een tapasrestaurant en daarna nog even naar een salsatent (ook een poging gedaan op mijn gympen...). Elf uur weer thuis, waar wij probeerden stil naar binnen te gaan, alleen had de huishond Tommy daar hele andere ideëen over... ik denk dat de hele straat wakker was...Dit was het weer even, ik ga nu richting de rand van het meer de zonsondergang bekijken. Bekijk ook even de foto`s en de website van ´Corazon para los ninos´ de stichting van Josan (de begeleidster hier) www.cpln.nl !Hasta la pasta!--------------------------------------------Ik was nog niet helemaal klaar met het verhaal:Donderdagmiddag hebben we op de school rekenen gegeven. Op zich erg lastig, de klas bestond uit kinderen met veel verschil in leeftijd en aantal schooljaren. Bijv. een kind van tien kan al 3 jaar school hebben gehad en een kind van 12 kan pas in het eerste jaar zitten. Ik hier een paar meisjes apart wat uitgelegd over rekenen, omdat zij met de normale klas niet meekwamen (streepjes tellen bij een uitkomst boven de veertig gaat echt niet meer...).Verder vrijdag aanwezig geweest bij de diploma uitreiking, erg leuk om mee te maken, ook mooi om te zien dat deze kinderen door Ceipa een kans krijgen om naar school te gaan. aan het einde van uitreking werden er ook oorkondes gegeven aan mensen die zich hadden ingezet voor Ceipa, wij kregen er ook een....Daarna meegeholpen met uitdelen van eten aan de aanwezige kinderen en ouders. Dit was een typisch Guatemalteeks gerecht Tamal, soort maispuree met kip in een bananenblad.´s Avonds op de spaane school nog Pepian gekookt, ik raak helemaal ingeburgerd hier ;-)

  • Tweede dag in Xela: gastgezin en spaanse school

    Guatemala op 11 november

    Hier weer een bericht van mij. Ik heb het echt onwijs naar mijn zin! Het internet cafe zit tussen de spaanse achool en mijn gastgezin in, dus dat is makkelijk.Zondag aan het eind van de middag aangekomen in Xela. Bij het gastzin zit ik samen met een reisgenote, beiden een eigen kamer en douche, alles heel basic. We zitten bij een typisch Guatemalteeks gezin (drie generaties) en nog een amerikaanse student. Spaans praten is moeilijk maar wordt beter. Leuk is dat we ook samen met de hele familie eten.Maandagochtend de eerste spaanse les, mijn lerares is een Guatemalteekse met veel Maya-trekken. Ik moest haar even duidelijk maken dat mijn gramatica echt al beter is dan het alfabet, maar dat kwam na overleg met de nederlandse eigenares wel goed. Later goede gesprekken gehad in het spaans over de werkloosheid en ondervoeding van kinderen in Guatemala en ik moest haar uitleggen dat 5 dec in Nederland ´niet´ het feest van de chocolade is, maar sinterklaas heet... erg grappig.´s Middas zijn we met de locale bus naar het schooltje gegaan om daar een sportmiddag met de kinderen te doen, beetje om het ijs te breken. Er zijn ongeveer 40 kinderen, die ´s ochtends werken en ´s middags naar school komen (soms ook niet). We zijn begonnen met wat spelletjes en daarna gebasketbald met een groepje kinderen. Mijn spaans schiet echt te kort... maar die kinderen vinden het toch wel leuk dat we er zijn. Toen we wegging kreeg ik van een van meisjes een zoen en ´Tot morgen, juf!´.´s Avonds moest ik nog mijn huiswerk spaans doen, voorbereiden voor de engelse lessen van vanmiddag en mijn dagboek schrijven... ik heb het druk hier!Met mijn camera valt te leven, maar na enig onderzoek bleek dat het mijn 28-300 lens is... en wel rond de 50-70 mm. Als ik daar uit de buurt blijven met inzoomen, is hij bruikbaar. Blijft balen, maar zo erg is het ook weer niet...Ik ga eens kijken wat we voor de lunch krijgen (de grote maaltijd hier), daarna naar de school - met spaanse woordenboek in de aanslag - engels leren aan de kinderen... wordt niet meer dan tellen, kleuren benoemen, e.d. Maar ben benieuwd.Hasta Luego!

  • Aangekomen in Guatemala!

    Guatemala op 09 november

    Vannacht aangekomen in Guatemala en ik zit nu in een internet cafe in Antigua. Toetsenbord incompleet (tikfouten), maar verbinding is redelijk.Vlucht is prima verlopen, alle bagage werd zonder problemen ingecheckt. Alleen op Houston was het net een doolhof. En al die veiligheids voorschriften werk ik graag aan mee! Ik heb vijf bakken door de scanner laten gaan en dat is echt chaos na het apparaat. ;) Veiligheid voor alles, toch?Onze reisleidster is een enthousiaste meid, die al een jaar of vijf in Guatemala woont. Zij begeleidt ons ook bij het vrijwilligerswerk. Wij kregen vanochtend het programma voor de komende weken en dat ziet er echt leuk uit. Het komt erop neer dat we veel dingen met de kinderen gaan, als sport, engelse les geven, helpen met rekenen, en een afstudeerfeest organiseren etc. Verdeeld over drie scholen. Heel veel dingen van de inzamelingsactie zijn hierbij ook goed te geruiken, ook de laptops met de spaanstalige encarta for kids is goed in het programma in te passen. Verder is er ook nog een bezoek gepland aan de school waar het geld voor is ingezameld. Toen ik het las kreeg ik er echt veel zin in!!!!Toch wat minder: tijdens de stadswandeling door Antigua gaf mijn camera diverse foutmeldingen... Dit is voor een fotograaf echt niet leuk!!!! Voorlopig is het te verhelpen met de batterij eruit en er weer in, maar ik baal als een stekker... hopen dat hij het blijft doen.We vertrekken straks naar Quetzaltenango (Xela), hier verblijven we voorlopig in een gastgezin en aan het werk! Morgenochtend starten we eerst met cursus spaans en `s middags een sportmiddag op een van de scholen.Overigens een graad of 20 en veel zon!Hasta Luego!

  • Het werken zit er op...

    Guatemala op 31 juli

    Lieve iedereen,Vandaag was onze laatste werkdag. Voor mijzelf was dit best een vreemde dag. Ik wil nog helemaal niet weg, heb het gevoel hier pas net te zijn en heb het gevoel nog zo veel meer met elkaar te kunnen doen. Maar het is ook fijn om een dag als vandaag mee te maken.Pieter is inmiddels al onderweg, zit vandaag in Antigua en heeft als het goed is de vulkaan vandaag beklommen. Hij was dus vandaag niet meer op Ceipa aan het werk. Sanne en ik zijn vanochtend weer om acht uur aan de slag gegaan met palen schilderen, spuiten van tafels om ´het stemmen´ na te bootsen, schuren, etc. Om twaalf uur hadden we een grote afscheidslunch. Erg leuk. Iedereen had iets gemaakt of meegenomen om te eten en wij werden flink bedankt door iedereen. Maar andersom hebben we dat natuurlijk ook gedaan. Vanmiddag hebben we een afscheidsfeestje met de kinderen gehouden. Dat was ook erg leuk.Vanavond eten we voor de laatste keer in ons gastgezin en daarna hebben we feest bij Sol Latino, onze Spaanse school, maar op dit moment regent het keihard, dus dat wordt binnen afscheid nemen...Morgenochtend vertrekken we naar Antigua, hebben we daar nog een rustig dagje. Zaterdag beklimmen we de vulkaan, supergaaf, want die is nog actief. En zondag begint onze terugreis.Als ik zo terugkijk op de laatste weken, ben ik ontzettend blij dat ik dit heb meegemaakt. En ja, soms was ik erg moe, of was ik inderdaad ziek, maar het is zo mooi terug te horen als één van de kinderen vertelt dat hij het heel leuk vond met de Nederlanders en dat hij net als hun ook heel hard wilde werken om te laten zien wat hij kon. Leuk om te merken dat de kinderen echt iets meekrijgen van ons bezoek.Tot heel gauw!Liefs,Esther

  • Maandag 21 juli: Muggen meppen

    Guatemala op 28 juli

    Toen we maandag 21 juli om 5h30 opstonden, was het zowaar droog. We hadden een lange reisdag voor de boeg. Om 9h00 heerlijk ontbeten met pannenkoekjes met banaan en stroop; mijn favoriete Guatemalteekse ontbijt. Ik heb nog nooit zoveel bananen gegeten als tijdens deze vakantie.Toen doorgereden naar Sayaxché waar Don Julian ons met zijn lancha (bootje) stond op te wachten. Het was inmiddels echt schitterend weer. Heerlijk een uurtje gevaren door een rietachtig gebied over de Rio de la Passión. We hebben er ook de Ceibaboom gezien, de nationale boom van Guatemala. Het hotel, dat uit losse huisjes bestond, met daken van gedroogde jungleplanten, lag op een eilandje. Elk huisje was voorzien van horren en een groot muskietennet boven het bed.Want waar je de woorden Don Ju(li)an en Passión doorgaans gemakkelijk in verband brengt met “daten”, ging het hier vooral om “DEET’en”. (DEET is het antimuggenmiddel in de tropen). Dit idyllische eiland met zijn beminnelijke gastheer (echt een bijzonder hartelijke man van 58) werd namelijk gedomineerd door muggen. Bij de eerste voet aan land was het meteen raak. Meteen ge”deet”, maar de bulten waren er al. Snel omgekleed (lange broeken & lange mouwen bij een temperatuur van 30 graden en een lichtvochtigheid van bijna 100%) om weer op het bootje te stappen richting Aguateca, een Mayacomplex. Eerst een uurtje door de jungle gebanjerd, hetgeen minder relaxed is als je continu om je heen moet slaan om de muggen van je af te houden. Vervolgens de tempelruïnes bezocht, maar om eerlijk te zijn: de natuur is mooier. Nog wel een schuiver gemaakt waardoor de DEET-laag werd afgedekt door een dikke laag modder. Je kunt die beesten niet ver genoeg op afstand houden.’s Avonds gegeten in een gehorde kamer, een soort horrenhok, dat niet veel verschilt van een horkenhok, omdat bij sommige mensen het humeur een ietsiepietsie daalt bij zoveel muggen. Om 21h25 lagen we in bed en om 21h30 begon het te hozen en te onweren. Dat heeft veel mensen uit hun slaap gehouden, maar ik heb overal doorheen geslapen. Zzzzzzzzzzzzzzzzzzzz.

  • Di 22 & wo 23 juli: Flores & Tikal

    Guatemala op 28 juli

    Dinsdag 22 jullie mochten we tot 7h45 uitslapen. Het was opnieuw zeer mooi weer. Lekker ontbeten in het horrenhok en toen terug met het bootje richting bus. Doorgereden naar Flores, het eerste hotel met airco. Ook best ´ns lekker. Geluncht, gewandeld, geïnternet. Ik schreef toen nog dat iedereen weer beter was, maar helaas had het heersende virus toch weer toegeslagen en was er opnieuw een reisgenoot uitgeschakeld. Josan heeft nog nooit zoveel zieken gehad in een groep: 10 van de 12. Alleen Wendy en ik waren nog niet geveld. Vroeg naar bed, want de volgende ochtend stond de wekker op 4h30. We wilden zo vroeg mogelijk in het Nationale Park Tikal aankomen (550 km², waarvan 16 km² begaanbaar), hét Mayacomplex van Guatemala. Ondanks mijn klassieke opleiding (of is het juist daardoor?) houd ik niet zo van gestapelde stenen, maar dit ging al mijn verwachtingen te boven. Hier ga je de jungle in en naast alle dieren die je ziet (neusbeertjes, apen, toekans, tropische kalkoenen), herrijzen er dan opeens grote tempels uit het overweldigende junglegroen. Je kon via hele steile trappen sommige torens beklimmen en dan zag je alleen maar groen van waaruit tempels opdoemen. Sprakeloos was ik. De tempels zijn neergezet op basis van allerlei geometrische berekeningen die weer samenhangen met zon en maan. Als je bovenop staat, kun je de gids beneden horen praten. Echt geweldig. Slechts een kwart van de tempels is ontdaan van junglegroen. Er is geen geld om meer te “ont-dekken”, waarbij het blootleggen niet eens de hoogste kostenpost is, maar vooral het onderhouden van het zachte limestone als het eenmaal aan de open lucht is blootgesteld. De gids voerde ons ook door een heel dichtbegroeid deel, dus lekker kruip-door-sluip-door. Dat is nog eens iets anders dan een wandeling in het Haagsche Bos. Van de laatste week was dit echt het hoogtepunt.Marcel was gestoken door een eng beest en reageerde daar nogal allergisch op. Maar zuster Josan had weer een middeltje. Ze is net een reizende dokter. Wel super hoor! Na de lunch zijn we doorgereden naar Rio Dulce, een plaatsje aan de gelijknamige rivier die uitkomt in de Caribische Zee. Het hotel lag aan het meer Lago de Izabal. Heerlijk met een zwembadje. Iemand uit de groep had nog een strandbal in de tas (met Ministerie van Financiën erop), dus hebben we als uitgelaten kinderen in het badje gespeeld. Die nacht 10 uur geslapen. Zzzzzzzzzzzzzz.

  • Op de helft...

    Guatemala op 23 juli

    Lieve allemaal,Het is woensdagmiddag en Sanne, Pieter en ik hebben nu lunchpauze van twaalf tot twee en dus ben ik in de gelegenheid even een stukje te schrijven over de afgelopen dagen. Het besef dat we al op de helft zitten, is echt vreemd. Ik heb aan de ene kant het gevoel hier pas nét iets te doen. Maar aan de andere kant voelt het heel vertrouwd hier te zijn en al behoorlijk gewend.Deze week zijn wij elke dag de hele dag aan het werk. We hebben geen Spaanse les meer, dus moeten wij (Sanne, Pieter en ik) om acht uur elke dag op Ceipa verschijnen. Het werk deze week bestaat uit gaatjes boren, gaatjes boren, gaatjes boren en cement maken voor de palen die het nieuwe dak gaan dragen. Cement maken gaat hier heel anders dan bij ons. Alles gaat met de hand, we lopen heen en weer met een kruiwagen, vullen die met zand, cement en stenen, mixen dat op de grond met een schep, water erbij, nog wat mixen en je hebt cement. Deze week regent het hier meer dan vorige week. Rond een uur of twaalf trekt het dicht. En in de middagen als het regent, kunnen we eigenlijk bijna niets doen omdat alles in de openlucht is.Verder heb ik van de week een hele belevenis met alle banken hier gehad. Ik ging voor de eerste keer zelf geld wisselen (meestal doen Evert-Jan en Rimkje dit voor ons, onze reisbegeleiders). Maar mij leek het wel leuk het zelf te doen. Ik heb een stuk of vier / vijf banken gezien en nergens was het mogelijk. Bij één zeiden ze uiteindelijk dat het kon, alle medewerkers gingen in het kantoor van de directeur of de leidinggevende en keken naar het computerscherm. Ze hadden namelijk nog nooit Euro´s gezien. Ik was dus de eerste die daar Euro´s ging wisselen, maar uiteindelijk is alles goed gekomen. Gister zijn wij uitgenodigd om de verjaardag van twee meisjes op school en een juf te vieren. Dat was heel bijzonder. Ze besteden er hier veel meer aandacht aan dan bij ons op de scholen. Zeker dan bij ons op de middelbare scholen. Eerst deden we een paar spelletjes (bijvoorbeeld een soort stoelendans), daarna gingen we zingen en klappen, verder hadden ze iets bereid in de keuken, deeg met vlees erin, en vervolgens kregen we ook nog taart. Aan het eind van dit feest was het al half vijf en door de regen, zijn we iets eerder gestopt met werken.Wat een verschillen zo eigenlijk met ons landje en onze gebruiken. Geweldig toch!Liefs,Esther

  • Aapjes

    Guatemala op 22 juli

    Dinsdag (15 juli) zijn Ellen en ik ´s ochtends even op bezoek gegaan bij de hogar van Ingrid en Maud. Een groot verschil. Daar maakt de hogar onderdeel uit van een groot schoolcomplex met klimrekken en schommels. Dat is toch anders dan als onderdeel van een woonhuis. Goed om te zien dat een hogar er ook écht anders kan uitzien. Zeker ook als die een tijdje "draait". Onze werkdag bestond vooral uit het opruimen van de verfspullen, schoonmaken en opbergen van de "schoolspulletjes". Ruimte voor een kast is er niet, dus staat alles op een plank aan de muur, met het gevaar dat alles naar beneden dondert. Temeer omdat de kinderen wel eens iets willen pakken en dan allerlei klimcapriolen uithalen om de plank te bereiken. Net aapjes. Daar zijn ze echt héél goed in. We hebben toen bedacht dat het handig is om hangkastjes met deurtjes te kopen. Voor het boodschappenlijstje.Aan het eind van de dag hebben we in Antigua een transparante golfplaat voor de keuken besteld. In San Lorenzo, waar de hogar is, was die uitverkocht. Immers de enige die ze hadden, was al verkocht ...... voor ons lokaaltje.´s Avonds na het eten hebben we opnieuw een salsapoging gedaan. Wederom was er geen lerares, maar we waren iets later in de club en er werd nu wel al gedanst. En jawel, ook wij. Eerst samen met Marcel en later met Guatemalteken. Wauw!!! Ik dacht dat mijn hart uit mijn lijf knalde, zo snel ging het, maar wel super. Leuk dat salsa zo´n internationale dans is; dat kan overal.Ik sluit dit berichtje nu af en begin zometeen een nieuw verhaaltje. De stroom valt hier nl. met regelmaat uit en anders kan ik zo weer opnieuw gaan beginnen.Hasta luego,L4

  • Dancing shoes.

    Guatemala op 22 juli

    Woensdag 16 juli hebben we het dak op de keuken geplaatst. Ook daar was de metamorfose groot (zie foto`s), maar minder verrassend na het lokaaltje. Ik heb een meisjesuurtje gedaan en we hebben armbandjes gemaakt. Vonden ze helemaal geweldig (en ik ook hoor).´s Middags zijn we met onze hele groep de drie bouwprojecten langs gegaan. Voor het eerste huis reden we echt richting the middle of nowhere. Het leken wel de middel-eeuwen. Midden tussen het maïs over een hobbelweg richting een paar golfplaten. Dat was het huidige huis. Wel een schitterend uitzicht. En een paard voor de deur. Op die plek hebben twee groepsleden een huisje gebouwd. Met een gierput van 12 (!) meter diep; gegraven met een schepje door een van de bouwers. Een bijzonder tafereel. De put is na 12 jaar vol; en dan zien ze wel weer verder.Het tweede huis dat we bezochten was het huis van Marcel en Tom. Dat was al bijna af, met dak en al. Alleen de vloer, deuren en ramen nog. De tralies zaten al wel voor de ramen. Alle families willen tralies voor de ramen. Als je zó weinig bezit, wil je dat weinige toch ook beschermen. Het derde huis werd op een onmogelijke plek gebouwd. Je moest eerst door drie huizen heen voor je bij het stukje grond kwam waar gebouwd werd. En dus ook alle zand en stenen moesten door de drie huizen heen. Je wist echt niet wat je zag. Het was een opeenstapeling van spullen, met beesten er tussen, open vuur in de keuken, zonder enig luchtkanaal dus veel rook en dan, helemaal achteraan op een klein plekje, werd een huisje gebouwd. Ik heb nog even met de oma staan praten. Negen jaar geleden weduwe geworden. Sindsdien ziek, geen kracht meer om te werken, maar scherp van geest. Ze was aandoenlijk en krachtig tegelijk. Met allure en scherpzinnigheid. Schitterend om te zien en inspirerend. Onder die omstandigheden zó in het leven staan.Ik vond het een geweldige middag. Het was totaal anders dan bij de hogar. Nog een tijdje gesproken met Caroline (NL), die de bouw daar begeleidt. Er is vooral behoefte aan mensen die goed kunnen coördineren. Van bouwen hoef je geen verstand te hebben, als je maar goed bent in contacten en in regelen. Wie biedt ......????Het leven zit vol contrasten: ´s avonds zijn we naar een optreden van de Buena Vista Social Club gegaan, waar één drankje een Guatemalteeks weeksalaris kost. Tja ...Donderdagochtend zijn Ellen, Josan, Judith (onze hogarjuf) en ik naar de markt gegaan en hebben wij spullen van onze donaties gekocht. Van alles: de hangkastjes, luierdoekjes, een watertank, een stereotorentje zodat ze ook muziek hebben, een paar kindercd´s, een loopwagentje voor kleine kindjes die nog niet kunnen lopen, maar op die manier leren lopen en ... schoenen, voor de kindjes die geen goede schoenen hebben. En taart natuurlijk, voor het afscheid, want het was alweer onze laatste werkdag. Om 11h00 waren we op de hogar. Na de taart zijn we de schoentjes gaan aandoen. Moet je je voorstellen: je bent zes jaar en je hebt je hele leven op slippertjes gelopen en dan krijg stevige kinderschoenen met voetbed, bandjes, etc. En dan ook nog sokken aan. Ik kan je zeggen: dan ben je niet blij. Ik vond het echt heel zielig. Zo´n kindje werd dan op een tafel gezet en krijgt alles aangepast. En dan moeten ze gaan staan. Ze durfden bijna niet te gaan staan, laat staan lopen. Stel je voor: je loopt in een vies truitje met gaten, in een pyamabroekje zonder onderbroek en dan opeens: schoenen met sokken. Maar gelukkig was er toen de muziek! En wat bleek (gratis tip!), er is geen betere manier om schoenen in te lopen dan door te gaan dansen. Op de Guatemalteekse smurfensongs. Geweldig! Ze gingen helemaal uit hun dak. Vooral de jongetjes. Daar kunnen Nederlandse mannen nog iets van leren. De meisjes keken wat timide toe, maar de chico´s kwamen los. Nu snap ik waar die salsamannen van afgelopen dinsdag hun conditie vandaan halen. Het was echt een fiësta in het nieuwe lokaaltje :)In echt eten hadden de kindjes geen trek meer, maar we hebben de rest van de dag zo normaal mogelijk doorlopen. En om 15h00 was er dan het afscheid. Groepsfoto´s gemaakt, veel knuffels, veel liedjes. Adios los niños :(.Toen ik thuis kwam, was Marcel er ook al. Hij was klaar met werken, opgelucht en tevreden, maar voelde zich niet zo lekker. Eigenlijk was dat mijn schuld. Er waren veel kindjes grieperig op de crèche en ik had al sinds dinsdag keelontsteking en een verstopte neus. Bij mij nam het af, maar het was overgeslagen naar Marcel. ´s Avonds alvast wat spullen ingepakt voor de reis en dus maar vroeg naar bed.Ff afsluiten voor het geval dat ....xxxL4

  • Brandend zand.

    Guatemala op 22 juli

    Vrijdag 18 juli ben ik om 5h30 opgestaan. Om 6 uur vertrokken we met z´n 5-en naar de vulkaan de Pacaya. Marcel wilde een dagje vrij en ging niet mee. Mijn idee was: lekker een berg beklimmen, even een andere fysieke inspanning. En zo begon het ook. In zo´n 5 kwartier loop je tot halverwege de berg. Een van onze reisgenoten vond haar conditie niet toereikend en is te paard omhoog gegaan. Dat kon ook. Maar toen begon het pas. We hebben over het gestolde lava gelopen, maar ook op een paar meter afstand van stromend lava gestaan. Dat was echt super. Nog best eng, want het is bloedheet. Alsof je lenzen in je ogen smelten, maar het was echt heel bijzonder. De gestolde lava is vlijmscherp, dus je moet niet vallen. Ik heb wel wat sneetje opgedaan. Je loopt bepaalde stukken ook tussen gasuitbarstinkjes door. Echt een belevenis.Om 12h30 waren we terug. Ik kon zo - voor de eerste keer -  thuis eten. ´s Middags is de hoofdmaaltijd, dus dat was wel erg leuk om een keer mee te maken. Helaas voelde Marcel zich steeds slechter, met koorts en zo. ´s Middags wat boodschappen gedaan. Gelukkig had Josan een koortsverlagend middel en is Marcel vroeg naar bed gegaan. Zelf ben ik met de rest van groep nog iets gaan drinken.Zaterdagochtend (19 juli) ging het niet zo best met Marcel. Hij wilde eigenlijk niet meer op reis. Maar om 7h00 heeft hij toch nog zo´n superpil van Josan ingenomen en konden we gelukkig wel mee.Het is leuk om te reizen. Elke streek kent zijn eigen microklimaat. En ook de klederdracht verandert, al naar gelang de temperatuur. De strakke rokken van het koele Antigua zijn inmiddels veranderd in wijde rokken met gehaakte, luchtige vestjes. Na een aantal stops kwamen we bij een "Biotopa", een soort jungleachtig natuurparkje met allerlei verschillende dieren en planten. De vegetatie is "huge". Zie foto van de immense varen. Klein detail: het douchte. Nee, het regende niet, het douchte. Enfin, iedereen z´n poncho aan en gaan. In Nederland zou je het niet in je hoofd halen om naar buiten te gaan, maar hier glibber je gewoon op je slippertjes omhoog en m.n. omlaag. Echt ideaal was anders, maar het was even fijn om te bewegen. Om een uur of 17h00 kwamen aan in ons hotel in Coban. Na een heerlijke douche voelde Marcel zich ook wat beter en zijn we met de hele groep gaan eten bij de schoonouders van Josan. Dat was ontzettend leuk. Naast het heerlijke eten, was de ontvangst echt Guatemalteeks warm. Argentina en Victor Hugo, met de hond Terry. Super leuk om weer een andere familia te zien. Daarna richting een heerlijk hard bed!Zo, nu houd ik even op. Ik moet mijn was halen. Alles zat onder de blubber. Morgen gaan we naar Tikal (vertrek om 5h00) en donderdag zitten we in Rio Dulce. Daar hoop ik verder te schrijven.Zeer bedankt voor al jullie berichtjes, via de "reacties", maar ook via de andere mailboxen. Erg leuk!Dikke kus, ook van Marcel en tot de volgende keer.L4

  • Nueva Casa

    Guatemala op 18 juli

    Hallo allemaal, Gisteren (donderdag) was mijn (Marcel) laatste werkdag op het bouwproject. Het huis is af en dat hebben we ´s middags gevierd met de trotse eigenaars: de familia Delphina. Een dag eerder dan gebruikelijk (9 dagen bouwen ipv 10). We hebben getracteerd op taart. Voor zowel de kinderen als de volwassen was dat heel erg leuk en lekker. Voor taart heeft de familie geen geld, dus dat krijgen ze bijna nooit. Tijdens lunch had de familie ons en de bouwvakkers getracteerd op een warme lunch. Tijdens de ochtend break hebben Tom (medevrijwilliger) en ik de drie bouwvakkers (Carlos, Mario en Elvis) getracteerd op een base ball pet. Om hun te bedanken voor de plezierige samenwerking. Daarnaast hebben we hun een spel pokerkaarten gegeven. Tijdens de regenbuien, de laatste 2 weken, hebben we regelmatig poker gespeeld. Iedereen heeft in Guatemala een mobiel, zelfs arme mensen zoals de familia Delphina. De reden hiervoor is simpel. De lokale telecombedrijven kunnen alleen tegen een hoge prijs een vaste lijn aanbieden en ook nog niet overal. Mobiel is overal en goedkoop. Zo heben dus ook arme mensen een telefoonaansluiting.In Guatemala komt veel huiselijk geweld voor. Veel arme gezinnen hebben "intern" grote problemen, die door mannen vaak ontlopen worden door te drinken. Je ziet dan ook regelmatig een dronken man zijn roes uitslapen op straat.De buurt waar de famlia Delphina woont, is netjes. De mensen zijn goed gekleed en hebben een stenen huis met een auto of motor. Het is vreemd dat onze familia daar tussen woont. Ik ben ook meerdere keren bedankt door een oudere buurman met de engelse woorden ¨good morning¨ en ¨super¨ met beide duimen omhoog. Dus ook de buren zijn blij dat het arme gezin eindelijk een menswaardig onderkomen heeft, een huis van steen met een betonnenvloer. Nu maar hopen dat de familia Delphina er iets van gaat maken. Ik hoorde gister dat er nog een zoon is van circa 20 jaar maar dat hij een aantal jaar geleden is weggelopen. Moeder (oma) zit in een rolstoel en is niet de gemakkelijkste. De jongste dochter van 20 jaar is nu nog thuis en verzorgt in feite het huishouden en haar moeder. Overdag brengen de twee oudste dochters hun 2 kinderen langs, dus overdag is het huishouden behoorlijk groot. De jongste dochter doet op zaterdag de lagere school en wil later lerares worden. De zoon kon echter de verantwoordelijkheid niet aan en schijnt nu te werken in het circus. Maar heeft de banden met de familie verbroken. Zaken uitpraten wordt in armere families weinig gedaan, vaak vallen er klappen. Dit zien opgroeiende kinderen als normaal en zo geven ze uiteindelijk ook hun gezin gestalte. Doe hierbij: drank, geldzorgen en gezondsheidsproblemen en de spiraal omlaag is een feit. Hopelijk kan de familie Delphina de spiraal doorbreken. Ze hebben nu in ieder geval een menswaardig onderkomen. Ik heb een paar foto´s bijgevoegd.Ook voor Elvire was gisteren haar laatste werkdag, maar daar zal ze zelf bij een volgende internetgelegenheid wel over vertellen. Zij is vandaag om 5h30 opgestaan om de vulkaan de Pacaya te beklimmen. Morgen vertrekken we naar Coban.GroetjesM&L4

  • Eindelijk, de foto´s

    Guatemala op 17 juli

    Nog twee dagen werken en dan zit ons vrijwilligerswerk er al weer op. Hoewel het lange dagen zijn, is het goed vol te houden. Sinds dit weekend zijn er wat zieken in de groep, maar vooralsnog zijn wij gespaard gebleven. Onze werkmaatjes waren helaas wel erg ziek en konden daardoor 1 dag niet werken. Afgelopen maandag was Santiago jarig op de creche en om die reden hebben we getrakteerd op taart. Dit klinkt dagelijks, maar hier is het echt bijzonder. Samen met de ouders van Santiago heeft Ingrid de ´pastel´opgehaald en dat op zich was al een leuke ervaring. In de loop van de dagen hebben we het speelgoed en kleding uitgedeeld. Erg leuk om te zien dat ze hier dagelijks mee spelen en bijzonder om de kleine Kim te zien lopen in de kleertjes van Marjolein.Vanmiddag hebben we een tour gemaakt langs de 3 huizen in aanbouw. Nog even en dan zijn ze klaar. De families zijn erg gelukkig dat ze binnenkort een waterdicht dak en een betonnen vloer hebben. Nu leven ze nog in een klein gebouwtje zonder ramen en een vloer van zand. Nog twee dagen werken en dak kan er verhuist worden.

  • La Luz

    Guatemala op 14 juli

    Dag allemaal,Maandagavond, terug in Antigua en alweer een dagje poep & pies erop zitten. Donderdagavond schreef ik voor het laatst. Vrijdag was een dag met mooi weer, maar aan het ontbijt waren Ingrid (onze huisgenoot) en ik in tranen. Spontaan, om 06h30, boven de cornflakes, omdat het je opeens aanvliegt. Rare gewaarwording, maar het lucht heerlijk op. Weer vrolijk richting bus vertrokken. Er waren twee nieuwe kindjes die heel verlegen zijn: een meisje van 6 en haar broertje van 2. Ze worden om 6h00 ´s ochtends gedropt en om 17h00 opgehaald. Papa is gestorven aan de drank en mama probeert het te redden. Zo gaat het hier vaak. Veel mannen sterven aan drankgebruik. Ellen en ik hebben de laatste muur geverfd. Het leek wel gatenkaas. Een stukadoor had goed werk kunnen verrichten. Josan, de contactpersoon van Commundo kwam nog langs om te kijken waarvoor onze donaties gebruikt kunnen worden. Naast verf, is er ook behoefte aan een snelkookpan; die frigoles doen er nl. héél lang over voor ze puree zijn en die kinderen eten dat bij het ontbijt en de lunch. Ook gaan we een strook van de metalen golfplaten vervangen door een lichte van plastic, zodat het donkere klaslokaaltje iets meer licht krijgt. En tandenborstels aanschaffen en zo. Josan heeft het geld aan een van de moeders gegeven en die zorgen voor de aanschaf. Alles is maatwerk en wordt zorgvuldig toebedeeld en geregistreerd. Zeer betrouwbaar allemaal met overlegging )zeg je dat zo?= van facturen. Commundo regelt dat echt bijzonder goed. Ook afgesproken dat de man van een van de moeders dit weekend een deel van de keuken gaat verven. Wij krijgen het niet af, want verven tijdens de crèchetijd betekent niet koken en dat kan natuurlijk niet.Toen zouden we gaan wandelen in een stukje natuur. Een hele toer met al die kindjes langs een weg waar de auto´s en bussen langssjeesen. Eindelijk aangekomen, was het ¨park¨ dicht. Dat ¨park¨ was nl. een koffieplantage. Maar omdat er de laatste tijd zoveel koffie gestolen was, mochten we er niet in. Het uitje viel dus geheel in duigen. Dan maar weer terug met de kindjes. De kleinsten konden echt niet meer. Een op mijn nek, de andere op de elleboog, de derde aan mijn hand en twee moesten mijn benen vasthouden. En als het kon in de diepe goot in de weg lopen, door de hondendrollen heen. Maar dat was toch veiliger. Tja, zo gaat dat hier dus.Na het werk zijn Ellen en ik naar de grote supermarkt geweest om posters te kopen voor het "nieuwe" klaslokaal. Clowns, dieren, kleuren en sommen. Plaatjes met Spaans en Engels. Ook goed voor mijn eigen Spaans :). Om 17h00 spreken we met alle "meisjes van de crèche" af om koffie te drinken en ideeën uit te wisselen. Dit keer ook met "de jongens van de bouw" want we hadden een jarige, Tom. Taart gegeten. Zoeoeoeoeoeoeoeoeoeoeoet. Alles is hier zo zoet. Ik dacht dat ik wel iets kon hebben, maar hiervan knalt het glazuur van je tanden. En al die bananen. Inmiddels zijn 9 van de 12 mensen aan de diarree ... behalve Marcel en ik. Wij krijgen bij ons gastgezin een recordhoeveelheid bananen. It works! Laten we hopen dat het zo blijft.Vrijdagavond zouden we naar de Buena Vista Social Club gaan, maar de jarige vond dat geen leuke muziek, dus werd het wat anders. Ik ben thuis gebleven. Ff genoeg. Zaterdagochtend om 7h30 opgestaan voor ons "weekendje weg" naar Panajachel. Drie uur rijden in een busje. Het stadje ligt aan een schitterend meer, Lago Atitlan. Het is een kratermeer van bijna 4 km diep. Niet voor te stellen. Er liggen een aantal vulkanen omheen. Echt héél erg mooi! Helaas goot het. We hebben eerst de zwaar zieken op bed gelegd (40 graden koorts en zo) en zijn toen het stadje ingegaan. Erg toeristisch, maar OK. Marcel was niet zo enthousiast. Omdat het bleef gieten, hebben we een siësta gehouden. Dan voel je dat je toch wel moe bent. ´s Avonds uit eten geweest; lekkere vis uit het meer. De volgende ochtend om 7h00 op voor een boottocht over het meer. Dat was erg leuk. Op een heel klein bootje vaar je van dorpje naar dorpje. Tot sommige dorpjes is er alleen toegang via het water. Er was een jongetje met een fiets van de berg over de kop gegaan. Dat zag er erg verontrustend uit. Bewusteloos, bebloed hoofd. Niet zo fris dus. Dan zie je de dorpslieden met iets van een brancard lopen, maar je kunt niets doen. Het is hún manier van behandelen, zonder medicijnen. En je kunt alleen maar hopen dat het goed komt.Dat is ook iets waar je hier heel erg op moet letten. WIJ hebben allerlei ideeën, maar de Guatemalteken doen het op HUN manier. Dus geen slabbetjes voor de kinderen ook al willen WIJ zo graag dat hun kleertjes schoon blijven. ZIJ bepalen, niet WIJ. Zowel crèchejuffen als bouwjongens hebben er last van. Volgen ipv meebepalen. Kortom: flexibel meebewegen. Het heeft ook wel iets heel prettigs. Zo is de opa van een juf van een andere hogar overleden. Dus geen juf. En wat gebeurt er dan? Nee, er wordt niet in paniek voor vervanging gebeld. De juf wordt ook niet na een paar dagen gebeld waar ze blijft. Er schieten geen mensen in de stress. Life goes on en het gaat nog goed ook. Want of je nou morgen de letter G leert of over een week ... Enfin, ik was bij de boottocht op het meer van Atitlan. In een van de dorpjes was op dit moment de heilige San Simon, of Máximon zoals de ladinos hem hier noemen. Een heilige pop die elk half jaar van huis wisselt. Het is een combinatie van het Mayageloof en catholicisme. We mochten het huis in en in een hele donkere kamer stond een houten pop vol sjaaltjes. Hij stond op de grond voor een tafel waar 8 mannen heen zaten te roken en te drinken. Het was gewoon een rokershol. Na 8 uur worden ze afgewisseld door 8 anderen. Je kunt aan San Simon een paar dingen vragen, w.o. gezondheid en spirituele reiniging van het lichaam. Dat klinkt héél logisch in zo´n rokershol, maar het was een bijzonder ritueel. Temeer er naast de tafel een grote lijkkist stond met iemand er in. Wie is dat, vroeg ik? Dat is Jezus. OK, mucho gusto (aangenaam). Zo worden religies met elkaar verweven. Muy interesante. Verder nog een markt bezocht. Al die kleuren, al die klederdracht. Voor de mensen hier is dat heel duur, maar ze dragen het met grote trots. Ik heb geen foto´s gemaakt. De mensen hier vinden dat niet leuk. Begrijpelijk. Zelf zou ik in Scheveningen ook niet door een Amerikaanse camera "gepakt" willen worden. Na drie dorpjes zijn we terug gevaren naar Panajachel. We hebben daar de twee zwaarst zieken uit hun bedje gelicht. Daarmee ging het ietsjes beter, maar toen sloeg het diarreevirus over op anderen. Niet leuk als je drie uur in de bus moet zitten. Die avond uit eten geweest in Antigua. De meesten gingen aan de kippensoep zonder kip, met droog brood :(.Vanmorgen weer naar de hogar. Ik had er echt zin in; leuk om de kindjes weer te zien. Bij binnenkomst was er een grote verrassing. De moeder en vader die in de hogar wonen, hadden bijna de hele keuken geverfd. Echt super. De keuken was weliswaar een grote t ... zooi. Eten, verf, lappen, terpetine, alles door elkaar met nog wat ongedierte en zo, maar de muren waren schitterend. Toen werd de strook nieuwe golfplaat voor het klaslokaal bezorgd. `s Ochtends is het hier altijd droog, maar vandaag was het echt vreselijk weer en je raadt het: bij de vervanging van de plaat begon het te hozen. Alles regende naar binnen. Snel onze regenponcho`s over de spulletjes gelegd. Dus ook in het klaslokaal een t ... zooi. En de kindjes konden nergens heen. Die hadden het ook koud en omdat alle volwassenen zo hard aan het klussen waren, werden ze niet op tijd verschoond. Dus als je dan een huilend kind op je nek nam, had je een natte nek, zeg maar.Maar .... het resultaat is echt overweldigend mooi. Wat een licht één strook golfplaat kan geven. Het ziet er echt totaal anders uit. Het opladen van foto`s gaat niet goed, maar voor wie wil, zal ik het in NL laten zien. Ik ben nog nooit ZO blij geweest na een klusklus. WAUW!!! Van een donker betonnen hol, naar een vrolijk klaslokaaltje. We hebben vervolgens alle platen, posters en tekeningen opgehangen. Nog een plank geverfd en de keuken afgeverfd. Je weet niet wat je ziet. We hebben besloten morgen ook zo`n lichte golfplaat aan te schaffen voor de keuken. Wat kan je daar vrolijk van worden zeg!Marcel gaat ook goed. Zijn maatje was vandaag aan de dunne, dus zijn ze vroeger naar huis gegaan. Maar het huis vordert gestaag. Woensdagmiddag gaan we met de hele groep langs de drie bouwplaatsen om te kijken. Leuk! En donderdag is al mijn laatste werkdag, want vrijdag is er "La dia de los hogares", een soort jaarvergadering van creches. Dan ga ik als alles goed gaat een van de vulkanen hier beklimmen.Jeetje wat gaat het snel allemaal.Maar goed, dat was het weer. Ik hoop dat Marcel woensdag weer een stukje schrijft.Duim maar voor ons dat het virus ons niet treft, want daar zitten we niet op te wachten.Dag allemaal!!! Adios de nosotros.Beso, M&L4

  • Guatemala sociaal 2008 - De reis en de eerste dag...

    Guatemala op 13 juli

    Guatemala dag 1/2Het is 7u `s ochtends in ons hotel Posada don Diego in Antigua. Na een reis van meer dan 14u zijn we hier gisteravond rond half 12 aangekomen. Ondanks dat iedereen doodmoe was na de reis is bijna de helft al om 7u klaar wakker,je hele systeem ligt eruit en zal zich de komende dagen herstellen.De vlucht van Amsterdam naar Houston liep voorspoedig,nadat we bij de douane een aantal `vreemde` vragen hadden moeten beantwoorden. Tja, de Amerikanen zijn zo achterdochtig als maar kan. Tijdens onze overstap in Houston moesten we nog even doorstappen, aangezien er daar ook weer een aantal controles op ons stonden te wachten. Tijdens de vlucht van Houston naar Guatemala zaten we in een beduidend kleiner en minder comfortabel vliegtuig, dat was echter geen reden om minder eten en drinken te serveren. Na behoorlijk wat turbulentie landden we in Guatemala. Hier kwamen we er helaas achter dat we 7 koffers misten, waarvan Danielle er zelfs 2 miste. Hier ontmoetten we ook Rimkje en Evert-Jan, onze reisleiders voor de komende drie weken. De koffers zullen worden nagebracht in Xela. Na dit oponthoud stond de bus op ons te wachten en werde onze koffers op het dak vastgebonden..Zometeen staat voor ons het ontbijt op het programma en zullen we gauw een internetcafe bezoeken om contact op te nemen met het thuisfront. Daarna zullen we per bus in ongeveer 4u de 200km naar Xela afleggen. We zullen daar met onze gastgezinnen kennismaken en daar waarschijnlijk ook de rest van de dag verblijven.  Na een korte wandeling door Antigua waar de pinautomaat, de supermarkt en het internetcafe werden aangedaan, zijn we begonnen aan onze reis naar Xela. Deze reis voerde ons door het binnenland/platteland van Guatemala,dat gekenmerkt wordt door veel bergen en landbouw. Op grote weilanden wordt mais verbouwd en menige col in de Tour de France doet onder voor het gebergte dat hier door vulkanisme is ontstaan. Daarnaast hebben we ook de eerste gieren in het wild gezien. Nadat we over de hoogstgelegen bergpas van Guatemala, top 3000 meter, waren gereden bereikten we het hoogland van Xela op ongeveer 2300 meter. Na een korte rit door de stad was het tijd om iedereen af te zetten bij de gastgezinnen.Eva en ik werden afgezet bij Zoila, die samen met haar twee dochters, schoonzoon en 5 kleinkinderen woont. Dat betekent drukt in huis en dat is het ook wel,alleen is het een groot huis met een groot dakterras. Het is allemaal onwennig,mede door het taalprobleem, maar ik denk dat het de komende weken helemaal goed zal komen. Daarnaast is het moeilijk voor te stellen dat je hier de komende 2,5 week zult verblijven. Ik ben nu ontzettend moe, mede door de korte slaap van vannacht en de reis van vanmiddag. We zullen zien wat het avondeten ons brengt en dan zal het vanavond vroeg onder de wol zijn.. Morgen zullen we onze eerste Spaans lessen gaan volgen en voor de eerste keer naar het schooltje gegaan. We zijn benieuwd, tot de volgende update..

  • Teken van leven

    Guatemala op 11 juli

    Sander is druk met bouwen. Hij is volop aan de slag, want zijn Guatemalteekse collegatimmermannen zagen al snel dat hij meer kan dan de gemiddelde vrijwilliger. Op dag 1 hebben ze eerst een dak geplaatst op een huis in Antigua dat nu zo goed als klaar is. Sander werkt samen met Annemarie, die ook van wanten weet. Zij is 50 jaar en bouwt er nog flink op los. Ze hebben veel schik met elkaar, maar ook met de locale bouwvakkers en de familie. Het huis wordt gebouwd voor een vrouw, die vorig jaar haar man aan de alcohol heeft verloren. Ze heeft 5 kinderen in de leeftijd van 1 tot 13 jaar. Met een inkomen van nog geen EUR 20 per maand leeft ze onder de armoedegrens. Ze is dan ook heel blij dat ze in aanmerking komt voor een huisje met 2 kamers. Groter kan het huis niet worden, want dat worden de maandlasten te hoog.Juf Ingrid is na 4 dagen ook redelijk gewend aan het ´managen´van maar liefst 15 kinderen. De jongste is 8 maanden en de oudste 6 jaar. Omdat ze weinig gewend zijn raken ze al hyper als je iets gaat vouwen van papier of als iedereen een nieuw krijtje krijgt om mee te kleuren. Naast spelletjes, liedjes en knutselaktiviteiten vinden het ze ook heerlijk om gewoon bij je te zitten en te kletsen, hoewel dit laatste niet altijd even goed wordt begrepen. Vandaag rook iederen best fris vergeleken met de vorige dagen. Maar desondanks is hun knuffelgehalte hoog. Uiteraard heb je altijd stiekem je voorkeur. Zo zijn Yesbeline (5) en haar kleine broertje Yonatan (3) Ingrid´s oogappeltjes. Maar ook de meer dan ondeugende Santiago (2) heeft al een speciaal plekje gekregen. De foto´s van hen moeten we jullie helaas schuldig blijven. Het uploaden gaat niet meer lukken waarschijnlijk. Dit weekend gaan we op stap naar het meer van Atitlan. Dat moet erg de moeite waard zijn. Tot volgende week!

  • Warm

    Guatemala op 10 juli

    Lieve allemaal,Het is nu mijn beurt weer om te schrijven. Het is inmiddels donderdagavond. Allereerst ontzettend bedankt voor al jullie berichtjes en reacties. Onze hoofden zitten best vol en dan is het fijn om dit met jullie te kunnen delen.Ik vervolg mijn verhaal maar bij waar ik dinsdag gebleven ben, de kennismaking maandagochtend. Zoals ik al een beetje liet blijken en wat je kunt opmaken uit Marcels verhaal: de armoede is groot. Er zijn best wel welvarende mensen in Guatemala, maar het verschil tussen arm en rijk is groot. En dat is moeilijk te verteren.Ellen en ik hebben kennis gemaakt met alle kindjes van de hogar. Het aantal wisselt per dag, maar maximaal zijn het er 20. Meer jongens dan meisjes. De leeftijd varieert van 1 tot 9 jaar, maar de meesten zijn rond de drie, al zijn ze wel erg zelfstandig voor hun leeftijd. Een paar zijn 6 jaar. Wat ook opviel toen ik binnenkwam, was het diepe hoesten van veel kinderen. De GGD-mevrouw had mij gezegd: als er veel gehoest wordt, moet je oppassen voor TBC. Oeps. Inmiddels geloof ik dat het wel meevalt. Ook kennis gemaakt met de twee moeders die er werken: Betty en Dora. De één kookt en de ander verzorgt de kinderen. Het gebouw bestaat uit 3 ruimtes van ieder 4 bij 4. Eén is de klas, de tweede de keuken en de derde het huis van Dora, haar man en haar drie kinderen (3, 6 en 9 jaar). Alle drie zitten ze bij de hogar, terwijl die eigenlijk bedoeld is voor kinderen tot (en met) 7 jaar. Daarna gaan ze naar school. Maar daar is geen geld voor, dus blijft die van 9 in de hogar. De hogar is gebouwd van betonnen blokken. Dezelfde waarmee Marcel huizen bouwt. Weinig gezellige uitstraling dus en vooral erg donker. Buiten is het groter. Het is een binnenplaats met in het midden een boom en een paar struiken. Die laatste mét doornen. Gelukkig lopen de kindjes er weinig schade van op. De strandballen en ballonnen die ik heb meegenomen wel, maar ja, als dat het ergste is. De binnenplaats bestaat uit zwarte gravel die weinig water opneemt bij regen. En het regent veel. Gelukkig is het ´s morgens droog, dus konden we buiten beginnen. We hebben ballonnen opgeblazen en dat vonden ze erg leuk. De kleintjes schrokken wel erg als er een knalde, maar dat wende. Natuurlijk wilden ze ook zelf ballonnen opblazen, maar dat lukte vaak niet. Dus dan maar zo´n bespuwd flubbertje in mijn mond en blazen. Op hoop van zegen.Vervolgens is juf Judith gaan lesgeven. Nou ja, les. We tekenden 1-en en 2-en op een blaadje en de kinderen trokken die over met vingerverf. Als je snot, gravel, modder en etensresten op je truitje hebt, kan er ook nog wel verf bij. Vrolijkt de boel zelfs nog een beetje op. De resultaten zie je op een van de foto´s aan de muur hangen. Vervolgens letters van klei gemaakt. Ook leuk en kleurt de handen mooi. Toen was het lunchtijd. De kinderen krijgen ontbijt en lunch op de hogar, vandaar die keuken. Ze krijgen doorgaans pasta, frigoles of rijst. Beetje brood en een wortel, aardappel als groente. That´s it. Ongeacht de leeftijd hetzelfde bord. Voor kinderen van zes is het veel te weinig, bij die van twee belandt het op de grond. Aan het eind van de maaltijd glij je uit over het eten. Ellen en ik voeren de kinderen waar mogelijk. Maar verder is er niemand die zich daar om bekommert. Onder het mom: als ze honger hebben, eten ze wel. En dat klopt. Er zijn kindeen van twee die alles opeten. Een andere manier van opvoeden, zullen we maar denken. Zo kweek je wel zelfstandige kinderen. Aan het eind van de maaltijd brengen ze hun bordje zelf weg, ook die van twee. Daarna tandenpoetsen, althans dinsdag. Woensdag en vandaag niet. Morgen gaan we het zelf maar regelen. Sommige kinderen hebben nu al verrotte tanden.Vanuit mijn gastgezin had ik maandag kip met aardappelsalade meegekregen, maar net als Marcel voelde ik mij bezwaard om het op te eten. Toen we alle kinderen gevoerd hadden en zij weer buiten speelden, hebben Elllen en ik stiekem in een hoekje van het donkere lokaal met golfplaten dak en klein raampje onze lunch gegeten.´s Middags is er geen juf en spelen we met de kinderen. Poepluiers, plassessies en schone kleertjes aandoen, laten wij over aan de moeders, maar voor de rest draaien we vol mee. Mam, je pakjes wetties komen heel goed van pas. Veel rust is er voor de kleintjes niet. Ze kunnen amper ergens slapen. De kleinste draag ik soms op mijn rug (zie foto). Wat we verder met de kinderen doen: liedjes zingen (In de maneschijn, liep ik met een trappetje naar het raamkozijn, vinden ze geweldig), loteria (bingo), buitenspelletjes, vliegtuigjes vouwen en dan een wedstrijd wie het verste komt. Vandaag hebben we maskers gemaakt en beplakt met propjes gekleurd papier. De spullen nemen wij mee, want dat hebben ze hier niet. En ze vinden echt alles leuk. Niks nintendo-blasé.Omdat het zo´n donker klaslokaaltje is, hebben we voorgesteld om dat te gaan verven. Dat vonden ze een fijn idee. Dinsdagmiddag hebben we verf gekocht (geel voor de muren en rood voor een strook beneden) en gisteren zijn we begonnen te verven. Elke dag een muur. Die betonblokken slurpen verf, maar het knapt op. We gaan ook een doorzichtige strook golfplaat kopen, zodat er ook wat daglicht komt. Vanmiddag mandjes gekocht om de weinige spulletjes die er zijn in op te bergen. Ook schoonmaakmiddel om de boel wat schoner te krijgen. Zo doen Ellen en ik ook nog iets aan "bouw". Volgende week gaan we de keuken doen. Ik zit inmiddels onder de verf, ondanks dat ik met een regenponcho sta te verven. Erg charmant. Foto´s volgen, al gaat het downloaden ervan wat moeizaam.Vandaag waren er twee nieuwe kindjes (mét luizen). Dikke tranen. Er is ook een jongetje dat gisteren met een blauw oog binnenkwam, in elkaar geramd door pa. Dikke tranen. Maar we lossen alles op met liedjes en bellenblaas. En dat lukt ook nog, al breekt je hart.De juf van onze hogar is, in vergelijking met de andere juffen, weinig gemotiveerd, dus van les komt eigenlijk niets meer. Wel erg, want die kinderen kunnen nog veel leren. Zo help je dit land natuurlijk niet vooruit. Dinsdag hebben we ook alle kindjes gemeten. Een hele happening, maar erg leuk om te doen. Ja, ja, dat hadden jullie niet verwacht he, dat ik dat allemaal kan met kinderen :)´s Avonds liggen we vroeg in bed. Dinsdagavond zouden we salsales krijgen in een of andere club, maar de lerares kwam niet opdagen. Tja, het blijft natuurlijk Guatemala.Tot slot het gastgezin. Het is toch vooral een slaapplaats waar ook Sander en Ingrid en drie Amerikanen verblijven. De Amerikanen volgen een priesteropleiding en leren hier in 10 weken Spaans. Het blijft een heilige business in dat huis. Wel erg gezellig, maar we praten meer Engels dan Spaans. Onze señora is naast gelovig, ook best welvarend (Zou dat verband houden met elkaar? Ze is katholiek). Dat is wel anders dan in de hogar. Er is zelfs een kokkin die overigens heerlijk kookt. Maar het is niet het gezinsleven dat ik mij had voorgesteld, al wonen zoonlief met vrouw en kind op onze etage.Nou, volgens mij heb ik nu wel alles verteld waardoor jullie hopelijk een beetje beeld krijgen hoe het hier toegaat. Als tussenconclusie kan ik wel zeggen: ik vind het helemaal te gek. Het is echt een superleuke manier om vakantie te vieren, al lijkt het misschien niet op vakantie. Maar je bent zó opgenomen in een andere wereld dat je geest ontspant. Heerlijk.Het zal nu wel weer even duren voor we mailen. Morgen vieren we de verjaardag van een groepsgenoot en dat doen we waarschijnlijk bij een optreden van de Buena Vista Social club. Die zijn hier en een paar mensen zijn gisteren al geweest. Zaterdagochtend vertrekken we na Panajachel en het meer van Atilan. Dan komen we zondagavond weer terug. En dan nog één werkweek.Tot slot: al die Mariabeeldjes in huis brengen wel geluk. Door een klein onderling communicatiefoutje hadden we gisteren - na bij de bank te zijn geweest - ons mapje met paspoort, traveler cheques en geld in het internetcafé laten liggen. Grote schrik toen we daar 3,5 uur later achterkwamen. Maar het was keurig opgeborgen.Dag allemaal, dikke kus voor jullie allen en tot volgende week.Ook van Marcel,Elvire  

  • Familias de Esperanza

    Guatemala op 09 juli

    Na twee dagen hard werken op de bouwplaats heb ik (Marcel) vandaag een dag vrij. We bouwen een huis (twee kamers en een douche-toilet) voor een zeer arm gezin. Ze wonen op dit moment in een huisje van 3 bij 4 m op een ondergrond van aarde. Het gezin bestaat uit een gehandicapte moeder (in een rolstoel) en vijf kinderen, waarvan er nog twee thuis wonen. De moeder past overdag op de vier kleinkinderen. Daarnaast hebben ze vier eenden en hond met zeven puppies. De gehandicapte moeder, met de thuis wonende kinderen (`meisje´ van 20 jr en jongetje van 8 jr), moeten rondkomen van 20 Euro per maand. Zelf ben ik zeer onder de indruk van de armoede. De eerste dag kreeg ik een grote lunch mee. Ik kreeg het echter niet voor elkaar om deze op te eten op de bouwplaats wetende dat het arme gezin amper iets te eten heeft. Ik heb ook onzettend met de hond te doen; zij heeft 7 puppies maar krijgt zelf amper te eten. Ze vlucht de hele tijd weg als de puppies melk willen drinken. Ze worden geholpen door de Stichting ¨Familias de Esperanza¨ . Die helpt tegelijkertijd circa 1.500 gezinnen op weg naar een beter bestaan d.m.v. sociale begeleiding, woningvoorziening, school, opleiding en gezondheidszorg. Hiervoor vragen ze een kleine een bijdrage die het gezin kan betalen of kan verdienen door werkzaamheden op het terrein van de Stichting ¨Familias de Esperanza¨. Die werkzaamheden bestaan uit bijv. koken, schoonmaken, tuinieren, etc. Voor deze werkzaamheden krijgen ze punten. Dit omdat iets gratis geven niet blijkt te werken en veel gezinen problemen hebben. De familie heeft de volgende week vrijdag een huis met een betonnen vloer. Het is nu regenseizoen in Guatemala (van mei tot oktober) en het regent elke dag. Dus een aarden vloer is geen pretje om op te wonen. De dochter van 20 jaar volgt de middelbare school op zaterdag. Zij zit nu in de derde klas. Dus door een goede woonomgeving te bieden, opleiding en gezondheidszorg helpt ¨Familias de Esperanza¨ het gezin er weer bovenop te komen.Maandag en dinsdag hebben we het bouwmarteriaal vanaf de wegkant naar het huisje gesjouwd (30 m) licht bergop en de sleuf voor de fundering gegraven. Dus dat was zweten. Gisterenmiddag zijn we begonnen met het storten van de fundering. De bouwvakkers werken vandaag door aan de fundering dus hopelijk kunnen we morgen beginnen met metselen. Het is maar een kleine bijdrage die ik kan leveren maar hopelijk heeft deze arme familie straks een huisje en kunnen ze een menselijk bestaan gaan opbouwen.Marcel

  • Guatemala Bouwen en sociaal 2008 - In één woord: GEWELDIG!

    Guatemala op 08 juli

    Lieve allemaal,Ik heb even een klein half uurtje om te schrijven, maar dat is véél te kort om alle belevenissen, indrukken en verwonderingen te verwoorden. Het is hier nu dinsdagavond 20h00 en bij jullie dus 8 uur later, en niet vroeger zoals ik vorige keer schreef.We hebben er allebei twee dagen werken opzitten en dat is ook echt hard werken.Gisterochtend startten we bij wijze van begin beiden om 8h00. Vandaag was dat voor Marcel 6h00 op en 7h30 beginnen en voor mij allebei een half uurtje later. Maar Marcel is morgen vrij en ik ga gewoon door.Laat ik met mijn eigen verhaal beginnen. Gisteren eerst kennisgemaakt met de juf van onze "hogar" en toen samen met haar in een Guatemalteekse bus. Een belevenis op zich. Een kleurrijk geheel, zowel binnen als aan de buitenkant. Omdat veel Guatemalteken analfabeet zijn, hebben alle bussen hun eigen kleur. In de bus is een heel smal gangpaadje met aan weerszijden bankjes voor 3 personen. Nou ja, 3 Guatemalteekse personen dan, of 2 westerse. En dan natuurlijk vrolijke meringue- of salsamuziek. Een goed begin van de dag - al was het beste begin eigenlijk de pancaketortillas met siroop en verse ananas. Na ruim 20 minuten, waren we bij onze hogar. Een grauwe muur met armzalig deurtje vormt de entree. Best spannnend wat zich daar achter zou bevinden. Nadat juf Judith (spreek uit Goediet) de deur had geopend, stormden een hele groep schooiertjes ons (ik werk daar samen met groepslid Ellen) tegemoet. Eén had een plastic zakje in zijn hand en liet mij vol trots 3 torretjes zien die hij verzameld had. Vol bewondering keek ik in het zakje. "Oh, wat mooi." Dat is Daniël. Later begreep ik dat er naast het ongedierte weiniig ander speelgoed is. Tja, je moet wat. Mijn tweede blik gleed naar een klein mensje dat midden in een plas met een bekertje zat, er gravelzand in deed en dat opdronk. Ze was helemaal zwart van de modder. OK. Dat is Paola.Tja, en nu moet ik weg. To becontinued ....Hasta mañana.Veel liefs,M&L4 

  • Eerste dag spaanse les

    Guatemala op 01 juli

    Het was best een beetje spannend vandaag. Zitten we bij de juiste school? Krijgen we in een klas les? En moeten we meteen spaans praten? Inderdaad zonder onze contactpersoon (die hebben we nog steeds niet ontmoet) hebben we toch de juiste school gevonden. Dit dankzij de dame waar Heske bij slaapt. We hebben 1 op 1 les en dat bevalt prima. Sander krijgt les van Carmen en Ingrid van Elda. We moeten ons voorstellen, vertellen hoeveel broers en zussen we hebben en hoe onze ouders heten. We krijgen 4 uur per dag les en dat is wat ons betreft voldoende. In de middag doen we aan zelfstudie, oftwel we maken huiswerk. We praten met elkaar en schrijven dingen van elkaar over. We kijken uit naar onze tweede les. Volgens zegge kunnen we vanaf woensdag best een beetje meepraten met onze huisgenoten. P.S. Het is gelukt om 10 foto´s te uploaden.

  • Kennismakingsdag!

    Guatemala op 24 juni

    Kennismaking met de groep!Tijdens deze dag hebben we elkaar ontmoet. Al was dit voor de meeste niet de eerste keer dat we elkaar zagen want een paar weken eerder zijn we met het grootste gedeelte van de groep (2 konden er helaas niet bij zijn) uit eten geweest in Utrecht, om elkaar alvast te leren kennen.24 mei was de groep helemaal compleet en hebben we informatie gekregen over de reis wat we kunnen verwachten en over de draagvlakversterkende activiteiten die we na onze reis moeten gaan doen voor Xplore. Een lange en en volle dag, maar wel erg nuttig en zinvol!Het aftellen naar de reis is begonnen...

  • Guatemala bouwen en sociaal 2008 - Vrijdag 27 juni is het zover!

    Guatemala op 23 juni

    Een combinatie van reizen en vrijwilligerswerk doen, daar zochten we naar toen we begin dit jaar spraken over onze vakantiebestemming. We wilden graag een avontuurlijke reis maken van een maand naar Latijns Amerika.Tegelijkertijd stond het ons tegen om vier weken lang alleen de toerist uit te hangen, compleet met afritsbroek, gek petje en fotocamera. Liever zouden we ook een steentje bijdragen aan de ontwikkeling van het land en de lokale bevolking.  Het stond dus vast. We gaan niet zomaar op vakantie, we kiezen een bestemming die ons aantrekkelijk lijkt qua natuur en cultuur én waar we iets kunnen betekenen voor het land en de bevolking. Na een fikse oriëntatie kwamen we uit op Guatemala.  In dit land, ten zuiden van Mexico, leven grote groepen mensen in slechte economische omstandigheden. Maya´s, de oorspronkelijke bewoners van Guatemala, zijn hierbij oververtegenwoordigd. Zij leven van dag tot dag. Met het inkomen dat zij kunnen verwerven, kunnen ze hooguit voorzien in de eerste levensbehoeften. De gezondheidsomstandigheden zijn slecht en de woonomgeving is schrijnend. Er is bijvoorbeeld een tekort van 1,5 miljoen woningen geregistreerd.  We hebben de reis geboekt via stichting Commundo en samen met een klein gezelschap bouwen we in juli eenvoudige huizen voor arme families. De helft zal fysiek bouwen en de andere helft is aanwezig bij de kinderopvang, zodat vrouwen hun handen vrij hebben. Het bouwen gebeurt voor en met de familie. Door middel van een kleine hypotheek worden ze eigenaar en ervaren het gevoel van eigendom en trots. De vooruitgang in leefomstandigheden en daarmee ook de gezondheidssituatie zal de maatschappelijke positie van deze families doen verbeteren.  De vrijwilligers betalen hun eigen reis en projectbijdrage. Hiermee is het mogelijk om twee huizen te bouwen. Inmiddels hebben we zeer gulle donaties gekregen van familie, vrienden en een aantal collega´s waarmee een derde woning zal worden gerealiseerd.