Warning: file_get_contents(http://www.reismee.nl/api/getdata.php?partner=commundo&password=j4kuphav&feed=verhalen&datatype=verhalen&limit=30&country=IN): failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 131 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 149 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 180 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 184 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 175 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 196 reisverhalen over stage of vrijwilligerswerk van reizigers van Commundo

Reisverhalen

Het delen van reiservaringen is leuk en prettig. Maar soms best lastig! Hoe leg je nu iemand in Nederland uit hoe je gastgezin eruit ziet, wat je in je project doet en welke dingen je eet! De thuisblijvers kunnen via het dagboek jouw belevenissen en reisroute volgen met tekst en beeld. Ze kunnen erop reageren en met je meegenieten.
Ga je ook op reis met Commundo maak dan hier je gratis dagboek aan.

Laatste reisverhalen India

  • Karin Wurpel

    India op

    Ervaringen in Goa (project: Lesgeven in combinatie met een yogaweek in Goa)


    Ik had gekozen( als er plek is mag je zelf kiezen) om in de ochtend uren in het kinderweeshuis te werken en in de middag in de sloppenwijk bij de women empowerment te werken.
    Nou, dat is mij heel goed bevallen en gaf mij heel veel voldoening en inzichten. Het werken met de weeskinderen van 3 tot 6 jaar (de ouderen gingen al naar school) was een uitdaging. De eerste week vooral aftasten en ze samen met de teacher begeleiden met het schrijven van het alfabet in schriftjes met de oudsten. Spelletjes, liedjes zingen in het Engels ,woorden leren via afbeeldingen op allerlei gebied. Dansen op muziek en in de 2 de week ben ik begonnen met eenvoudig de beginposes van de Yoga ,dat was een succes en deden ze allemaal heel geconcentreerd mee.
    Normaal gesproken is hun spanningsboog erg kort en heerst er vaak veel onrust.
    Maar wat was `t moeilijk om afscheid te nemen, had ze toch in m`n hart gesloten en had `t gevoel dat ze mij graag zagen. Iedere morgen die blije gezichtjes en hun welkomstlied, dan aan het eind van de ochtend hoopvol see you tomorrow lied zingen.


    download document

Laatste reisdagboeken India

  • Toch nog een laatste berichtje

    India op 25 augustus

    Toch nog even een berichtje op het dagboek omdat dit in India toch wel een erg lastig verhaal was. Erg trage internetverbinding, af en toe 10x inloggen en dan lukte het nog niet en als je dan eindelijk verbinding had hield je je vingers en tenen gekruist in de hoop dat de electra er niet uit zou knallen. Al met al hebben we daarom niet zoveel met het dagboek kunnen doen, helaas. Nu al weer een paar daagjes thuis en gelukkig weer helemaal fris. Ik stonk in ieder geval een uur in de wind toen we eindelijk op Schiphol aankwamen. De tas uitpakken was geen feest! Wel was het een feest om mijn wasdroger, wasmachine, toilet en douche weer te zien en heb deze dan ook uitgebreid begroet. Als mensen vragen hoe het geweest is, kan ik alleen maar antwoorden dat dit niet een één zin te beschrijven is. Ik wilde naar huis/wilde niet naar huis, vond het leuk/vond het niet leuk. De twee weken die we verbleven in het kamp vond ik best lastig en was ook erg blij toen we na twee weken aan de rondreis konden beginnen. Dit was wel het moment dat ik ook graag het vliegtuig naar huis had willen hebben terwijl dit helemaal niets voor mij is. Vakanties zijn voor mij altijd te kort. Het verblijf in het kamp was gewoon afzien door de slechte bedden waardoor ik slecht sliep en dus veel moe was. Het Indiase eten was niet echt mijn ding. Het vocht in de kamer is iets wat ik nog nooit had meegemaakt, zo ontzettend vochtig en muf. Kleding, schoenen en beide rugzakken aan de binnen- en buitenkant beschimmeld. Kleren die soms na 3 dagen nog niet droog waren. Hier was dan wel een oplossing voor; lang strijken. De bucket washing, hurktoilet en bij sommigen van de vrijwilligers de wormen uit de kraan. Vooral dat laatste gaat me net iets te ver.Het vrijwilligerswerk daarentegen vond ik echt geweldig. ’s Ochtends die dames wat Engels bijbrengen en ’s middags met de kinderen wat Engels leren en dan lekker buiten spelen als het niet regende, want dat kan het in India ook heel goed. Ik kan me niet goed herinneren of er dagen zijn geweest dat het niet geregend heeft. Tja, wat vond ik nou van India; uitzichtloos als je naar de mensen kijkt die daar wonen en dan bedoel ik de mogelijkheden die ze hebben om iets van hun leven te maken; doelloos in de zin dat je veel mensen ziet lopen waarbij dan als eerste gedachte door mijn hoofd schiet, waar ga je naar toe en wat ga je doen? Veel mensen gezien die voor mijn gevoel dag en nacht op dezelfde steen zaten en maar zaten te wachten op ik-weet-niet-wat. Kansloos in sommige gevallen omdat ik tijdens het lesgeven in de ochtend merkte dat sommige dames, ik vermoed, in hun eigen taal nog niet eens klok kunnen kijken. Geen idee hebben van de wereld en andere landen dus als je een wereldkaart voor hun neus houdt en na redelijk veel herhalen ze nog niet weten in welk continent hun eigen land ligt. Heel bijzonder voor mij althans.Maar…… wel leuk om te zien dat de dames en de kinderen wel heel leergierig zijn en eigenlijk ook nieuwsgierig naar jou als persoon zijn maar dit eigenlijk niet goed durven vragen. De workshops waren ook erg leuk. De yogalessen heb ik zelf 2 of 3 keer bijgewoond. De laatste keer was toen we gezelschap kregen van de meest grote spinnen die ik in mijn hele leven heb gezien. Heb mijn ogen niet dicht gehad wat eigenlijk wel hoort bij de yoga. Dit liet ik graag aan de anderen over omdat ik vond dat ik de spinnen in de gaten moest houden.De Hindilessen waardoor we toch wat woordjes kunnen zeggen. Vooral onze naam zeggen lukt best aardig in Hindi. De kooklessen waren ook leuk, jammer van het karwijzaad dat ze overal in doen (brrr). Voor mij was de hennaworkshop een toppertje. 2 Weken lang als getrouwde vrouw door India vertoeven omdat wij ervoor gekozen hadden onze voeten te laten versieren. Dit is eigenlijk alleen weggelegd voor de getrouwde vrouwen. Opvallend was ook dat als je op straat liep iedereen eerst naar je gezicht keek en dan al vrij vlug hun ogen afdaalde naar onze voetjes. Na 2 weken vertoeven in het kamp dus tijd voor de rondreis. Veel mooie dingen gezien en leuke dingen gedaan. Ik vond de Taj Mahal echt het hoogtepunt van de rondreis. Wat een schitterend ding en met recht op de lijst van de 7 wereldwonderen. De Golden Temple (Harminder Sahib) was ook erg indrukwekkend totdat we tijdens het in de rij staan ineens met zijn allen in de rij moesten gaan zitten…… Leuk om al die mannen te zien baden in het heilige water ;).We zijn ook op spreekuur geweest bij een Tibetaanse arts die letterlijk de vinger aan de pols legde en dan opsomde wat voor problemen je misschien allemaal zou kunnen hebben. Eerst een nummertje trekken en dan wie het eerste naar binnengaat is aan de beurt. Hele vreemde ervaring. Carina en ik zijn heel brutaal na een dame die voordrong naar binnen gegaan en deze dame heeft keurig op een stoel in een hoekje tijdens ons consult zitten wachten totdat ze zelf aan de beurt was. Om de haverklap gaat ook de deur open en kijken mensen of hij wel iets te doen heeft. Al met al; we zijn allemaal met een zak Tibetaanse kruidenpilletjes weer naar huis gegaan die ons enorm gezond moeten gaan maken.De grenswisseling bij de grens Pakistan-India was een waar spektakel. Eerst werd er door Pakistan en India muziek gedraaid dat dus lekker door elkaar liep. Daarna mochten kinderen met de vlag van India heen en weer rennen terwijl wij druipend van het zweet door de hitte op de VIP-tribune toekeken. Daarna werd er zowaar gedanst. Leuk hoor; al die maffe buitenlanders die er op af rennen omdat ze ook mee willen doen (Kim en Bertien ;)). Ook een leuke ervaring. Na het bezoek aan de GoldenTemple hadden we gelukkig weer de eer om met de nachttrein naar Agra te gaan. Dit keer wel wat beter geslapen. Gelukkig lag er geen luidruchtige, rochelend, proestende of snurkende Indiase man in ons compartiment.In Agra hebben we dus de Taj Mahal bezocht. De hele tijd hebben we veel regen gehad maar tijdens ons bezoekje waren de weergoden ons goed gezind en hebben we stralend weer gehad. De volgende dag stonden er foto’s in de krant van bezoekers aan de Taj Mahal die daar ’s middags bijna letterlijk waren weggespoeld. Het geluk was deze keer dus aan onze kant!! Voor we aan het vrijwilligerswerk begonnen hebben we natuurlijk wat highlights van Delhi gezien waar in oktober de Common Wealth Games zijn. Over deze Games gesproken; ik weet niet waar deze in Delhi moeten gaan plaatsvinden; Delhi is een grote bouw-/beerput op dit moment. Ze zullen nog hard aan de gang moeten om deze stad op orde te krijgen anders maken de atleten denk ik rechtsomkeer. Wat een drama!Mensen die daar werken, staan soms met 5 man in een gat te kijken en het lijkt wel of ze aan het overleggen zijn wat ze met dit gat aanmoeten. Dichtgooien, groter maken, een stoeptegel erop leggen, wie heeft het gat gemaakt en met wat voor doel. Kortom; schiet niet echt op.De crematieplaats (gedenkplaats) van Mahatma Gandhi was erg mooi. Groot terrein met keurig geknipte heggetjes en mooi gemaaid gras. India Gate stond helaas in de steigers maar was wel mooi om te zien.Bij de Bangla Sahib Sikh tempel zijn we in onze schitterende, girly gewaden erg veel op de foto gezet. We wisten niet dat dit het begin was van nog meer fotosessies van ons. Ik ben, en ik denk ook de anderen van de groep, nog nooit zoveel op de foto gezet door vreemden. Overigens namen alleen de mannen foto’s van ons. Heel grappig. De laatste avond hebben we de verjaardag van Carina nog met een heuse Indiase Birthday Cake gevierd. Lekker hoor, dat kunnen ze wel in India, zoete taartjes maken. Voor Carina hadden we leuke cadeautjes gekocht en na het verorberen van de taart was het tijd om naar bed te gaan voor Kim, Diny, Serge en Bertien. Zij vlogen vroeg terug naar huis. Carina en ik bleven moederziel alleen achter. We hebben ons nog de volgende dag vermaakt door terug te gaan naar Connaught Place. Deze keer hadden we besloten de metro te pakken. Ging goed! Omdat het ’s middags begon te regenen hebben we lekker bij de McDonalds een menuutje naar binnen gewerkt en als toetje een lekker softijsje gegeten.Even slapen in het hotel, douchen, spulletjes verder inpakken en dan de pick-up om weer naar het vliegveld te gaan. Nu proberen om in één zin te omschrijven hoe ik de reis vond….Ik vond het een hele bijzondere reis die ik voor geen goud had willen misschien ondanks dat we af en toe best hebben moeten afzien.Groetjes,Sharon   

  • Afscheid nemen en op reis

    India op 15 augustus

    Een van de dingen die ik graag in India wilde ervaren was hoe het ook weer is als niet alles gestructureerd en georganiseerd is. In Nederland ben je zo gewend dat alles vastligt.Eigenlijk liep hier alles tot voor kort ook geheel volgens de planning. Treinen, bussen, eten, voorbereiding en alles op tijd en alles als afgesproken. Maar afgelopen week hebben Kim en ik een heleboel geleerd over flexibel zijn. Op een dag kwamen we op ons daycare centre en was er zowel geen teacher als geen helper. Beide dames hadden een dochter die in het ziekenhuis lag. En hier is het de gewoonte dat de familie voor de zieke zorgt (naar toilet gaan, eten brengen etc). Het was niet helemaal duidelijk wanneer ze weer terug zou komen. En niemand maakte zich daar speciaal druk om (a couple of days).  Ook waren er diezelfde dag ineens helemaal geen jonge kinderen (tot onze verbijstering). Sommigen waren op familiebezoek (het is hier vakantietijd), anderen waren ziek (in het regenseizoen zijn hier veel mensen ziek), weer anderen konden niet komen omdat ze normaal met de helper meekomen en die er dus niet was. Maar gelukkig hadden we ineens wel een heleboel oudere kinderen. Die hebben vakantie en gebruiken de daycare dan als een soort buitenschoolse opvang. We hadden geen material bij ons en hebben toen maar geimproviseerd. En het was heel gezellig en de rest van de week zijn die oudere kinderen dan ook elke dag gekomen. En volgens de ouders vonden ze de daycare een stuk leuker dan ze de school vinden.Een paar dagen later kwamen zowel de teacher als de helper weer terug (maar maar een deel van de jongere kinderen). Het is opvallend hoe leergierig de  kinderen hier zijn. Ze willen heel graag laten zien wat ze allemaal weten. En dan vooral de meisjes.Er is hier best nog wel verschil in wat voor opleiding de ouders willen voor hun zonen of dochters. Zonen gaan vaak naar een privatschool en dochters naar de government school.Ook gaan de meisjes meestal maar tot hun 12e naar school, omdat ze later toch gaan trouwen en goed onderwijs hier duur is.We proberen dit ook wel  te bespreken tijdens de community visits. En bij idex werken veel jonge vrouwen dus dat is ook een goed voorbeeld. Helaas zijn de dames van onze groep weliswaar goed geschoold maar ongetrouwd en voldoen we dus niet zo aan het ideaalplaatje wat de moeders voor hun dochters in gedachten hebben. Wij vertellen net als Bertien en Serge ook wat over hygiene etc. Veel mensen weten best wel dat het beter is om water te koken, maar zeggen dan bijvoorbeeld dat ze het niet doen omdat het dan niet meer lekker smaakt. En dan zijn wij weer even uitgepraat. Maar ze vinden het altijd heel leuk als we komen en gaan ook serieus op de onderwerpen in. Ook bij de communityvisits kan het zo maar voorkomen dat de moeder ‘s ochtends nog zegt dat het prima is als wij ;’s middags komen, maar als wij dan ‘s middags aankomen is de hele familie weg in verband met familieomstandigheden.Dan gaan we, onaangekondigd, naar de volgende familie en worden daar heel hartelijk ontvangen door de vader die we volgens mij wakker hebben gemaakt.Het is echt opvallend hoe vriendelijk we steeds weer ontvangen worden. Ze zijn ook wel heel nieuwsgierig naar hoe wij leven. Dus daar hebben we het ook altijd over. Vandaag was onze laatste dag. We zouden voorlichting geven over health en hygiene en Manu, onze begeleidster, had de moeders allemaal uitgenodigd. Gisteren hoorden we ineens dat Manu direct naar een andere project moest omdat daar vandaag een nieuwe groep arriveerde. Wij waren erg aan haar gehecht geraakt en waren eigenlijk nogal geschokt.De voorlichting hebben we gegeven en de camp manager was meegegaan om te vertalen.Er waren veel moeders en we hebben de kinderen ook gewogen, gemeten, nagels etc. gecontroleerd. En tegelijkertijd werden ook nog de baby’s uit het dorp ingeent in de ene kamer die het daycare centre telt. Gelukkig is er een erg grote veranda en we hebben dan ook buiten gezeten. En de zon scheen vandaag. Wij zijn klaar met ons vrijwilligerswerk (op de administratie na en dat is hier best wel veel). Het is een vreemd gevoel dat we niet meer terug gaan. De kinderen en het programma zijn heel vertrouwd geworden en wij zijn gehecht geraakt aan de kinderen. Dat gaat eigenlijk wel heel snel. Zaterdagmiddag hebben we nog een theeplantage bezocht en zijn er nog meer formulieren die ingevuld moeten worden. Zondagochtend vertrekken we om 9 uur in de ochtend richting Dharamsala. Omdat we niet weten of we dan nog in de gelegenheid zijn om ons dagboek bij te houden. Dus….. misschien is dit het laatste stukje op het dagboek. 

  • regen valt niet tegen

    India op 11 augustus

    Veel regen maar veilig De afgelopen dagen heeft het ook bij ons veel en hard geregend maar gelukkig zitten we meer dan  300 kilometer van Leh waar al ruim 400 mensen zijn overleden. Wij krijgen er niet al te veel van mee, maar de kranten die wij hier kunnen lezen zorgen voor rillingen over je lichaam. Geen zorgen, bij ons is het alleen maar erg nat (soms zowel buiten als binnen, de muren nemen veel van het vocht op). In de tussentijd zijn we nog steeds druk bezig op de dagcentra en op de school. De kinderen zijn ondertussen aan ons gewend en vinden het heerlijk als we er zijn (of willen wij dit graag zienJ) Ook de community visits zijn erg interessant. Je ‘komt echt bij de mensen thuis’! Serge en Bertien hebben afgelopen week een familie bezocht om te praten over hygiene en gezond eten. Al snel kwamen we er achter dat de familie goed op de hoogte was van deze onderwerpen en een leuk gesprek over ‘van alles’ kwam op gang. Wij vroegen hun van alles maar het gesprek draaide al snel om en werden wij ondervraagd! Waarom zijn jullie in India, wat proberen jullie te bereiken en waarom ben jij op je 32ste niet getrouwd?! De familie ging al bijna op zoek naar een Indiaase man voor me. Toen men me vroeg of ik India kon/wilde blijven, heb ik maar ‘politiek-correct’ geantwoord en aangegeven dat ik mijn familie te veel zou missen. Het werd zo gezellig dat de familie mij en Serge uitnodigde voor een verjaardagslunch voor de volgende dag. Een van de zonen werd de volgende dag 50 (ook al woont hij in Dehli ook hier vieren ze zijn verjaardag). Wat een gastvrije uitnodiging! Snel naar de stad om een kado te kopen. We vonden een schilderij met tulpen…hoe toepasselijk! Verder moest ik toch wat meer toepasselijke kleding kopen, dus met de dames van het kamp op pad om mij (hoogblond en lang maar toch) er en beetje Indiaas uit te laten zien.  Het blijft ons verbazen hoezeer de mensen hier het een eer vinden als je hun huis komt bezoeken. Wij voelen ons soms een beetje opgelaten; we willen niet belerend overkomen. Maar het feit dat je thee (chai) komt drinken en in hun huis bent wordt gezien als een ‘eer’.  De lunch was heerlijk en erg gezellig. Ik werd geadopteerd als dochter en heb er ondertussen een Indiaase vader bij (die er graag bij wil zijn als ik ga trouwen, ja dat blijft toch een heikel punt…) Vele vrouwen worden hier nog steeds uitgehuwelijkt en tegen de tijd dat je 23 bent is de vrouw hier wel aan de man. Ze trekt dan bij haar schoonfamilie in en pas als alle mannen in de (schoon)familie zijn getrouwd mag men een eigen huis gaan bewonen. De kinderen worden door de hele familie opgevoed. Een van onze kampmanagers is a ‘run-away-bride’ die haar eigen man heeft uitgekozen. Aangezien deze man van een lagere kaste is ziet zij haar familie helemaal niet meer. Ook haar schoonfamilie praatte de eerste 7 maanden niet met haar (zij hadden een andere vrouw in gedachten voor hun zoon) maar gelukkig is dit nu bijgedraait. Wat een stap voor een vrouw hier en wat heeft zij veel opgegeven voor de man van haar leven. Met bewondering hebben we naar haar verhaal geluisterd!  Vandaag is het health and hygiene day op de daycare centres. De kinderen worden gewogen, gemeten en de tanden en nageltjes worden gecheckt. Daarna weer zingen, het abc oefenen en engelse rijmpjes opzeggen. Hetgene we graag willen ‘achterlaten’ is dat ‘leren ook leuk’ kan zijn. We bedenken daarom steeds andere spelletjes om het tellen en het spellen te stimuleren. Dat kennen ze in India niet zo. Traditionele lesmethodes worden hier toegepast. We proberen wat creativiteit bij te brengen. We hopen dat de glimlachen die we elke dag zien een beetje te maken hebben met wat wij doen… Oh ja, Kim vertelde al even over onze kledij die bij de kleermaker lagen. We hebben ze gisteren ontvangen! Op maat gemaakte Indiaase ‘gewaden’, het is allemaal net echt. Als het internet het toelaat proberen we nog wat foto’s op te laden zodat jullie ons kunnen bewonderen.Wordt vervolgd!

  • Weekend in kamp Idex

    India op 08 augustus

    De eerste week India zit er alweer op! De tijd gaat zo verschrikkelijk snel! Ik zal jullie wat vertellen over “het kamp” waar we slapen en eten en workshops volgen. Het ligt in Sungal, een klein dorpje vlakbij Palampur. Het is een wat groter terrein, met verschillende kleine gebouwen, waarom heen gras en bomen staan. Het “hoofdgebouw” heeft een kleine accomodatieruimte, met een tv. In de rechtergang zijn de verschillende kamers waar wij Nederlanders slapen. Elke kamer heeft een badkamertje met hurktoilet en wasbakje, daarnaast een soort keukentje, maar dan zonder de kastjes, oven, fornhuisje… het is eigenlijk een bijkamertje met een kast en een wasbak.  Boven is een gezamelijke eetruimte waar Aunty-Gi ons driemaal per dag heerlijk eten voorzet. Ook is daar de mogelijkheid om het dak op te gaan, waarvanaf je een prachtig uitzicht hebt op de Himalaya… Helaas ligt die in dit regenseizoen heel vaak in de wolken.  Dit weekend zijn de andere vrijwilligers op excursie naar Amritsar en zijn we hier nog met zijn zessen, opeens heel stil! Wij moesten op zaterdag gewoon naar de scholen en day care centers.  Diny en ik zitten bij het Mutt Day care centre, in het kleine dorpje Mutt, naast Sungal. We hebben iedere dag ongeveer 10 a 12 kinderen, van 2 tot 12 jaar. We beginnen de dag met een gebed in hindi (waar wij braaf in “gebedshouding”) bij staan te kijken. Vervolgens zingen we verschillende engelse liedjes als ‘Incy wincy spider’ (oftewel Hansje Pansje kevertje klom eens op een hekje) en ‘Old McDonald had a Farm’. De uiteenlopende leeftijden maken het wel lastig om lessen voor te bereiden die voor alle kinderen boeiend en leerzaam zijn. Diny en ik hebben vrijdag de groep in tweeen gesplitst, waarna zij met de oudste kinderen een memory spel speelde en ik met de kleinste heb zitten puzzelen. Het werkte prima!   Zaterdagochtend hebben we alleen buiten gespeeld met alle kinderen. Bij ons day care centre is een groot volleybalveld, waar we met de oudsten hebben gevolleybald. Verder houden de kinderen heel erg van cricket (voornamelijk de plastic bal zo hard mogelijk raken met de plastic ‘ knuppel’).  Zaterdagmiddag kregen we een hennaworkshop, deze was alleen voor vrouwen. Vier dames die ook op de scholen en de day care centers werken, hebben onze voeten en handen versiert! Eigenlijk mogen alleen getrouwde vrouwen henna op hun voeten, het is een teken om te laten zien dat ze getrouwd zijn. Wij vonden het wel zo veilig om in iedergeval voor Indiers getrouwd te lijken J  Vandaag zijn we in Baijnath geweest. Een wat groter dorp, waar we de tempel en de markt hebben bezocht. In de tempel was een ‘dienst’ bezig, waarbij een oude man op twee trommels zat te spelen. Er gingen een heleboel mannen en vrouwen naar binnen, op blote voeten en een sjaal over hun hoofd (alleen de vrouwen). Wij hebben hun voorbeeld gevolgd en zijn naar binnen gegaan. De tempel was klein en prachtig versiert met honderden verschillende in steen uitgehakte Godsbeeldjes. Mensen liepen er rond en gooiden soms water over een beeldje of leggen ere en rode bloem op (rood staat voor good luck).  Vanmiddag zijn we met de bus naar Palampur geweest, waar we een Micheal Jackson restaurant hebben gevonden. Hier hebben we heerlijk pizza en patat gegeten! Het eten hier is prima, soms ook Europees (vanmorgen toast en roerei), maar echte pizza was toch wel heel erg lekker! Helaas vonden een paar Indiase, grote oorwurmen, die op de muren zaten dat ook… We hebben ze gevangen onder een glas.  Verder hebben we inmiddels in Sungal allemaal Indiase kleding besteld (een wijde broek, wijde jurk tot net boven de knie en een sjaal), die we komende week op kunnen halen. De Kleding voor vrouwen wordt hier (heel vaak) op maat gemaakt en bestaan uit prachtig gekleurde stoffen. Volgende week zijn we dus al aardig geintegreerd… alhoewel, nu ons hindi nog!  Groetjes, Kim

  • Eindelijk aan de slag!

    India op 06 augustus

    Na de heerlijke bucket washing van vanochtend, nu weer even tijd voor een update. Dinsdagmiddag zijn we ingedeeld bij de diverse projecten. Bertien en Serge, Kim en Diny gaan naar de daycare centres en bezoeken ‘s middags de gezinnen. Carina en Sharon geven in de ochtend Engelse les aan diverse vrouwen tussen de 14 en 30 jaar. Na de Engelse les spelen we met de kinderen die in de daycare zijn. ‘s Middags geven we les aan kinderen tussen de 2 en 15 jaar en doen we allerlei spelletjes. Dit zijn kinderen van de daycare en kinderen die niet naar school hoeven omdat het hier vakantie is.Woensdagochtend is het eindelijk zover; we mogen!Na de introducties zijn we begonnen met aardrijkskunde. Ze leren de continenten en de diverse landen. Daarna heeft Naresh (onze begeleider) een Engels verhaaltje voorgelezen dat ze de volgende dag na moesten vertellen. Verder moesten ze een festival omschrijven dat hier jaarlijks in oktober/november is, Divali. Daarna hebben we ons beziggehouden met de allerkleinsten. Wij kunnen nu heel goed onze beide namen zeggen in Hindi omdat we dit met een balspelletje hebben gedaan. Hindinamen zijn best lastig om te onthouden! Met de diverse kleurpotloden hebben we de kleuren geoefend. ‘s Middags hebben we na de introducties de wereldkaart bestudeerd en later de namen van fruit geoefend in een kringspelletje. Na in de schoolbanken gezeten te hebben, was het tijd voor een beetje actie en moesten Carina en ik er echt aan geloven! We hebben touwtje gesprongen en we hebben ze zelfs nog wat nieuwe trucjes kunnen leren! Gelukkig hadden we de volgende dag geen spierpijn maar warm en moe waren we wel. Een keileuke eerste dag. Na de lenigmakende oefeningen van de ochtendsessie  yoga (7 uur!) en een ontbijtje mochten we weer Engelse les geven. Na de introducties die we waarschijnlijk elke dag doen, was het tijd om klok te leren kijken. Dit was voor sommige dames erg lastig. Daarna hebben we zinnetjes gemaakt met werkwoorden. Wij deden ook mee en daarvoor hebben we onze grijze massa aan het werk moeten zetten. Dus voor ons net zo leerzaam.Hierna het verhaaltje doorgenomen en toen was de tijd weer om. Deze dag heeft het bijna de hele dag geregend waardoor we niet echt naar buiten konden helaas. We zijn begonnen met het klok kijken. Daarna mochten de kinderen de namen van fruit om de beurt op het bord schrijven. Dit vonden ze erg leuk. Na deze les hebben we op een soort veranda met rijstzakjes overgegooid en touwtje gesprongen. Hier worden we Didi genoemd dat ‘grote zus’ betekent. Bij dit daycare centre zijn Kim & Diny in de ochtend en worden ook Didi genoemd. Kortom, we hebben het hier prima naar ons zin en doen leuke nieuwe ervaringen op. Gisteravond lekker gegeten en lekker op tijd naar bed.

  • Eerste dagen, eerste indrukken

    India op 03 augustus

    We weten dat jullie in spanning hebben gewacht: maar hier is dan ons eerste dagboek verslag. Het zal wel meteen 3 dagen beslaan dus richten we ons maar even op de ‘highlights’ en de dingen die ons echt zijn opgevallen. Na een lange maar zeer goede reis glom het marmer op Delhi airport ons tegemoed! De nieuwe terminal is nog maar een paar dagen open en glimt van alle kanten. Het marmer veranderde al snel in stof en viezigheid op weg naar de stad. Angst slaat ons om het hart in de taxi, het is gekkenhuis. Overal zijn mensen en auto’s en heel veel geluid. Het is hier essentieel om een claxon te hebben, anders kun het het wel vergeten! We zien de eerste olifant en koe langs en op de weg en vele mensen te voet, op de fiets, op de brommer in de tuktuk, risksha en alles wat maar enigzins vervoerbaar is. En het liefst met zoveel mogelijk mensen op, onder, langs en bovenop een vervoermiddel. Ons hotel lijkt in een achterwijk te liggen maar al snel komen we erachter dat dit eigenlijk een goede wijk van Delhi is en dat ons hotel erg luxe is. Dat soort dingen heb je vaak pas na een dag door als je dingen in een ander perspectief ziet.  Met twee uurtjes slaap gaan we op pad om Connaught place te bezoeken. We zijn op zoek naar de metro maar besluiten toch te onderhandelen met vele tuktuk mannen voor een goede prijs naar de stad. Zij zijn echter niet de enige die iets van ons willen; edereen wil je iets verkopen! Je hoeft nog maar ergens naar te kijken en ze klampen je aan, en als je niet kijkt dan schreeuwen ze wel zodat je gaat/zal kijken!  Zoveel blanke vrouwen bij elkaar en een blanke man van 1.95m is een attractie op zich zelf. We worden veel aangestaart en mobiele telefoontjes (ja die schijnt bijna iedereen te hebben) komen tevoorschijn om foto’s van ons te maken.   De kleding van de mensen hier loopt erg uiteen. Je ziet de traditionele kledij maar het is ook duidelijk dat het westen hier is doorgedrongen. Vooral jongere meiden van wat betere achtergronden lopen in spijkerbroek en t-shirt. Eigenlijk zijn we het erover eens dat de traditionele kledij wel echt heel mooi is en we willen het allemaal zelf ook dragen. Een dag later kopen we dan ook de eerste Indiaase gewaden die we nu op het kamp dragen! We zijn op onze eerste dag nog wat voorzichtig met het eten. Velen van ons kiezen de ‘veilige’ optie van een hamburger met frietjes terwijl anderen de curries gaan ontdekken. Ondertussen hebben we al een aantal curries op en beginnen we langzaam aan het ‘spicy’ eten te wennen. Op zondag neemt gids Rajeev ons mee de stad in. Inclusief chauffeur en locale gids (ja drie man begeleiding  voor ons zessen) zien we het Rode Fort, wat in staat van paraatheid wordt gebracht voor Independence Day. Vervolgens merken we dat onze wijde broeken. wijde shirt en sjaaltjes toch niet voldoende zijn bij de grootste moskee in India. We hijsen ons in gewaden en zijn verbaast dat het grootste gedeelte van de moskee toch echt buiten is en niet binnen. We betalen voor het ‘oppassen’ op onze schoenen en gaan het verkeer weer in. We zien de boekenmarkt, schoenenmarkt, kippenmarkt en auto- onderdelen markt (zonder garantie op deze onderdelen, alles op eigen risico). Vervolgens zien we de crematieplaats van Ghandi, de India Gate en de parlementsgebouwen als wel het  presidentiele paleis. Wellicht dat wij nog iets kunnen leren van de Indiaase emancipatie: er is een vrouwelijke president aan de macht.  Na een interessant diner (eet zoveel als je wilt en ze vullen elke twee seconden aan; weet dan maar eens wanneer je ‘nee’ behoort te zeggen) vervolgen we onze reis met de nachttrein. De bedjes zien er comfortabel uit (ook al passen een aantal van ons niet echt in het bed). Minder comfortabel is het gesnurk en het geroggel van onze Indiaase reisgenoten.  Met veel stijve botten en spieren stappen we ons volgende vervoermiddel in. Een bus staat voor ons klaar en zal ons naar het kamp brengen. We slingeren door de bergen met prachtige uitzichten (we missen her en der wel wat aangezien onze ogen af en toe dicht vallen). Voor ontbijt is gezorgd: boterham met kaas! De aapjes langs de weg hadden onze boterhammen vast ook lekker gevonden.  Op het kamp worden we warm welkom geheten. We krijgen allemaal een rode stip op ons voorhoofd en een rood bandje om onze pols gebonden. Chai thee staat voor ons klaar (met veel melk en suiker) en we krijgen een korte uitleg over het kamp, de huisregels en de ‘douche’. We moeten warm water halen in de emmer en ons vervolgens met kommetjes afspoelen. Dat wordt nog leuk met al die lange haren…De kamers zijn goed verzorgd (allen met een eigen badkamertje) en ruim opgezet. Hier kunnen we ons prima 2 weken vermaken! Er wordt hier drie keer per dag voor ons gekookt en de eerste maaltijd is verrukkelijk. We ontmoeten nu ook de 14 andere vrijwilligers die hier op hetzelfde moment verblijven. Heel Europa is vertegenwoordigd: Noorwegen, Duitsland, Spanje, Oostenrijk, Engeland. Zij zijn hier een dag eerder aangekomen en blijven tussen de 3 en 8 weken. We zullen niet veel met hun samenwerken maar een aantal workshops (Hindi, yoga, Indiaas koken) en onze ‘party’ op vrijdagavond wel gezamenlijk doen. Vanochtend (3 augustus) hebben we de drie centra gezien waar we gaan werken (2 vrijwillegers zullen in elk centra gaan werken).  Twee centra richten zich op de kleintjes (2.5 tot 6 jaar) en hun ouders. Het derde centra verzorgt engelse les voor meisjes en vrouwen en richt zich op kinderen die achter lopen op school. Het is hier nu zomervakantie dus de kinderen gaan niet naar school, de ideale tijd om deze kinderen die wat achterlopen wat bij te brengen en wat ze nodig hebbben bij te spijkeren.  Vanmiddag zullen we onderling bepalen wie waar gaat werken. Morgenvroeg gaat het echte werk dan beginnen!Wordt vervolgd!