Warning: file_get_contents(http://www.reismee.nl/api/getdata.php?partner=commundo&password=j4kuphav&feed=verhalen&datatype=verhalen&limit=30&country=NI): failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 131 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 149 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 180 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 184 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 175 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 191 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 196 reisverhalen over stage of vrijwilligerswerk van reizigers van Commundo

Reisverhalen

Het delen van reiservaringen is leuk en prettig. Maar soms best lastig! Hoe leg je nu iemand in Nederland uit hoe je gastgezin eruit ziet, wat je in je project doet en welke dingen je eet! De thuisblijvers kunnen via het dagboek jouw belevenissen en reisroute volgen met tekst en beeld. Ze kunnen erop reageren en met je meegenieten.
Ga je ook op reis met Commundo maak dan hier je gratis dagboek aan.

Laatste reisverhalen Nicaragua

  • Nicaragua Werk bij een kinderdagverblijf

    Maatwerk op 15 oktober

    Suzanne Nusselder Werk bij een kinderdagverblijf - juli 2014 Nicaragua

    Deze zomer ben ik vijf weken naar Nicaragua gegaan en heb vrijwilligerswerk gedaan op de pre- school Los Ositos. Het waren vijf fantastische weken! Ik heb er veel geleerd, leuke weekend uitstapjes in Nicaragua gedaan en nieuwe vrienden gemaakt.

    De eerste week was wel even wennen. Het is heel erg warm in Leon, veel warmer (35 40 C) dan ik gedacht had. Dit in combinatie met een jetlag en een heel nieuw land maakt dat je je de eerste dagen niet helemaal geweldig voelt. Wel werd ik heel goed opgevangen door Vapues (de lokale organisatiepartner) en kreeg ik de eerste dag een introductie bij het project. Ook werden tegelijk mijn Spaanse lessen geregeld en lieten ze me Leon zien zodat ik mijn weg kon vinden. In de weken die volgde kon ik ook altijd terecht bij mijn contactpersoon met problemen. Dit was heel fijn .

    Op de tweede dag ging ik voor het eerst zelf naar het project en tegelijk wordt er om wat flexibiliteit gevraagd. Ik had namelijk gedacht dat er kinderen tot 12 jaar zouden zijn maar het bleek echt een kleuterschool te zijn, dus met kinderen van 2/3 tot 5. Na overleg met de directrice had ik besloten om de hele vijf weken in de oudste klas te helpen. De eerste twee dagen was het vooral kijken en meelopen met de lerares. Gelukkig kon ik op dag drie beginnen met dat waar ik voor gekomen was; Engelse les geven aan de kinderen. De lerares was heel belangstellend en samen hadden we een regeling opgezet voor mijn lessen. Ik zou dagelijks met een paar groepjes van 4 kinderen aan de slag gaan aan een apart tafeltje buiten het klaslokaal, zij zou doorgaan met haar normale lessen en de kinderen weren gerouleerd. Dit was voor mij helemaal perfect. Ik kon zelf aan de slag met mijn spelletjes en kleurtjes die ik vanuit Nederland had meegebracht en werd vrijgelaten in mijn leskeuzes. De lessen waren om wat basis Engels te leren zoals kleuren, getallen en simpele woorden. s Avonds bereidde ik me voor op de volgende dag, wat soms dus ook bestond uit 20 kleurplaten maken. Ook bij de kinderen vielen de lesjes zeer goed in de smaak en iedere dag werd er gebedeld of zij vandaag aan de beurt waren voor de Engelse les. Dit gaf een heel goed gevoel, de waardering die je van de kinderen en van de lerares krijgt is echt geweldig. En doordat ik er zon lange tijd was kun je ook een band opbouwen met de kinderen en wat voortuitgang boeken. Zo werd ik iedere dag bij binnenkomst geknuffeld door een horde kinderen en het werden er steeds meer toen de weken vorderden. Het afscheid viel dan ook wel zwaar zeker toen alle kindjes een knuffel en een kusje kwamen geven.

    Ik was iedere dag tot de lunch op het project aangezien de lunch door mijn gastgezin werd geregeld. De eerste twee weken had ik s middags twee uurtjes Spaanse les, wat erg handig is want niemand op het project sprak Engels. (Ik heb 2 jaar Spaans geleerd op school en sprak het al wel een beetje.) Verder ging ik in de middagen vaak het centrum in en sprak met andere vrijwilligers/studenten af in Pan y Paz, een cafeetje met lekkere taartjes. Tegelijk op de eerste dag kwam ik namelijk al een groepje studenten uit de VS tegen en raakte met hen aan de praat. Zij waren daar vanuit de universiteit om Spaans te leren en deden ook wat vrijwilligerswerk. Met hen heb ik het merendeel van mijn tijd opgetrokken en ook samen in de weekenden uitstapjes gemaakt. Leon is echt een stad vol met backpackers, vrijwilligers en jongeren die Spaans leren. Een prima plek dus om mensen te ontmoeten en nieuwe vrienden te maken.

    Natuurlijk zijn er ook wat onverwachte dingen als je zon soort reis gaat maken. Zo was in de derde week het schooltje dicht vanwege een vakantie. Dit werd goed opgepakt door de organisatie daar en er werd een alternatief project voor mij gevonden. Uiteindelijk heb ik dit niet gedaan en in die week mijn laatste vier uur Spaans les gehad, museums in Leon bekeken, een middagje naar het strand geweest en vanaf donderdag een lang weekend weg naar Granada met mijn vrienden.

    Ik heb in de weekenden veel rondgereisd in Nicaragua. Zo ben ik naar Granada, Matagalpa, San Juan del Sur en the Surfing Turtle lodge geweest. Bijna alle keren reisde ik met vrienden mee en dan namen we ook het openbaar vervoer. Dat is op zich best goed te doen al is het uitzoeken van de vertrektijden een uitdaging en moet je als meisje alleen ook wel voorzichtig zijn; het is beter om met anderen mee te reizen. Ik heb erg genoten van deze weekendtripjes: het is ontspannend en je krijgt wat van het land te zien. Het is zeker goed betaalbaar en in de hostels leer je ook andere reizigers/vrijwilligers kennen. Ook is het heel ontspannend en verkoelend om weg te zijn uit Len; in de rest van Nicaragua is het namelijk een stuk minder heet.

    Verder is Len een hele interessante stad om in te verblijven en afgezien van de hitte en van de catcalls ook best aangenaam. Er valt veel te leren over de revolutie en geschiedenis van Nicaragua en ook is er een heel mooi kunstmuseum. Ook kun je op donderdag avonden salsadansen en kun je een middagje naar het strand. Het is veilig genoeg om overdag alleen rond te lopen en s avonds neem je gewoon een taxi.

    Al met al heb ik een geweldige tijd gehad in Nicaragua en kan ik er met een grote glimlach op terugkijken. Het is zeker belangrijk om flexibel en open-minded te zijn en soms is het ook wel zwaar. Maar uiteindelijk krijg je er heel veel voor terug en leer je veel.

Laatste reisdagboeken Nicaragua

Geen Nicaragua reisverhalen gevonden.