Warning: file_get_contents(http://www.reismee.nl/api/getdata.php?partner=commundo&password=j4kuphav&feed=verhalen&datatype=verhalen&limit=30&country=PE): failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 131 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 149 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 180 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 184 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 175 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 196 reisverhalen over stage of vrijwilligerswerk van reizigers van Commundo

Reisverhalen

Het delen van reiservaringen is leuk en prettig. Maar soms best lastig! Hoe leg je nu iemand in Nederland uit hoe je gastgezin eruit ziet, wat je in je project doet en welke dingen je eet! De thuisblijvers kunnen via het dagboek jouw belevenissen en reisroute volgen met tekst en beeld. Ze kunnen erop reageren en met je meegenieten.
Ga je ook op reis met Commundo maak dan hier je gratis dagboek aan.

Laatste reisdagboeken Peru

  • Huaraz

    Peru op 08 augustus

    Donderdagavond zijn we met de nachtbus vertrokken naar Huaraz. Van 0 naar 3091 meter. Hoewel de bus erg luxe was, de bedden bijna plat konden en de voorraad slaappillen nog toereikend was voor een extra shot, heb ik niet echt lekker geslapen. Zou ik dan toch uitgerust zijn?Om 7h00 arriveerden we in Huaraz met direct en uitzicht op de immense bergtoppen van de Andes. De hoogste is 6778 meter, maar de meeste zijn niet veel lager. Wel koud. Het hotel is veel te luxe. Doet mij denken aan die schreeuwerige Chinese hotels in Tibet; ze vloeken met de omgeving. Om 7h30 gearriveerd, om 8h30 ontbijt en om 9h30 het toeristentaxibusje in. Maar zonder Marcel. Die hield het even voor gezien en wilde een dagje voor zichzelf. Achteraf bleek dat een goede keuze.Maar nieuwsgierig als ik ben, wil ik natuurlijk alles meemaken en stapte ik wel in het busje, samen met de overige groepsleden. De excursie leidde ons door de Vallei van de Rio Santa tussen twee bergkammen, de Cordillera Negra en Cordillera Blanca. Met name die laatste is indrukwekkend vanwege zijn besneeuwde toppen. Onze eerste stop was in Carhuaz. De bedoeling was dat we daar het artisanale ijs gingen proeven, maar wij vonden de locale bevolking veel leuker. De vrouwen dragen hoge hoeden, zoals ik wel eens op plaatjes uit Bolivia heb gezien. En dan rokken in 1000´en kleuren, vaak nog over elkaar heen gedragen. Er was een soort oploopje van vrouwen, dat iets te maken had met een gezondheidsprogramma, maar hoe dan ook: het deed bijna pijn aan je ogen, zoveel kleuren er bij elkaar waren. Helaas stelden ze het niet op prijs als je een foto van hen maakt, dus ik heb vooral gekleurde ruggen op afstand gefotografeerd. Ook leuk. Toen weer het busje in naar Yungay. Veel meer dan een grasvlakte was dat niet, maar het verhaal daarachter - of liever gezegd daaronder - wel. Yungay is op 31 mei 1970 in 4,5 minuut verwoest door een lawine. De oorzaak was een aardbeving waardoor een stuk van een van die hele hoge bergen afbrak. Alleen het kerkhof, dat hoger lag aan de rand van de stad én het circusplein aan de andere kant van de stad zijn gespaard gebleven. Op het kerkhof waren 92 (levende) mensen en bij het circus 200 kinderen. De rest van het dorp is weggevaagd. Geen ontkomen aan. In de hele vallei, inclusief 95% van Huaraz, zijn 70.000 mensen omgekomen. Nu begrijp ik ook waarom er in heel Peru en zeker in deze streek veel stickers met een grote S op de muren zijn geplakt: De S staat voor Seguro en casos de Sismos (aardbevingen). Erg indrukwekkend allemaal, maar ook erg toeristisch en dat waren we niet gewend in het rustige Noorden. Toen verder met de bus naar het Lago de Llangunuco op 4600 meter. Na ruim een uur hobbelen over gravel roads kwamen we bij het diepgroene meer tussen hoge bergtoppen. Erg mooi. Maar niet te lang, want de toeristenshow must go on en terug gingen we over de gravel roads naar beneden. De ´gids´ wilde ons toen laten eten in een restaurantje van een bekende en vervolgens doorrijden naar een ander dorp waar ´ze´ (vast vriendjes van hem) lokale snoepjes fabriceerden en verkochten. Het was al 16h00 en we zouden om 17h00 terug zijn in het hotel, was met Marcel afgesproken. En toen werd ik voor het eerst deze vakantie enorm chagerijnig. Ik had het helemaal gehad met dat domme toerstengedoe, en kon ook geen enkele consideratie meer tonen voor het totale gebrek aan planvaardigheden van de Peruanen. De helft van mijn medegroepsleden was het daar eigenlijk wel mee eens en om 17h15 stonden we voor ons hotel, hongerig, maar blij. En Marcel was nog niet eens terug in het hotel :).Lekker gedoucht en toen samen met Marcel heerlijk forel gegeten. Tijdens de wijn hebben we besloten dat de we toeristische trip van de dag erna - vandaag dus - zouden skippen en zouden gaan wandelen. En zo geschiedde.De cultuurvreters zullen ons absoluut voor gek verklaren, want vandaag stonden de opgravingen van de oudste cultuur van Peru op het programma, de Chavincultuur. Een heel bijzonder volk dat leefde tussen 1000 en 300 voor Christus en dat zonder geweld, louter door het geven van het ´goede´ voorbeeld, ¨heerste¨. Ik ga steeds meer overeenkomsten met de Tibetanen zien. Het is een absolute must als je hier bent, maar zelfs mijn nieuwsgierige aard bleek onvoldoende voor het verdragen van weer 5 uur in de bus. In plaats daarvan zijn wij olv een lokale gids en een bergbewoner op pad geweest en hebben wij 5 uur heerlijk gewandeld. Erg mooi en ook gezellig. De gids studeerde milieutechniek en kon ons van alles uitleggen. Gesproken over het klimaat, de ontbossing, de toeristen, van alles. En nog goed voor ons Spaans ook. Precies waar we aan toe waren. Terug in het bergdorp mocht ik zowaar van een lokaal oud vrouwtje een foto maken. Wauw!Vanavond om 19h00 gaan we met Puck en Jan eten en morgen gaan we me z´n allen een kleine wandeling maken in de buurt, naar warm waterbronnen. Misschien kan ik mijn badpak dan toch nog aan deze vakantie :).Al met al is Huaraz echt schitterend en zijn drie dagen eigenlijk te kort, maar je moet wel goed uitzoeken wat je wilt doen. Je kunt hier nog eindeloze tochten maken.En dan morgenavond  - zondag - om 22h30 de nachtbus naar Lima, samen met Jan en Alie. Puck en Jan blijven nog een maand in Peru! Tja, dat kan als je gepensioneerd bent en nog zo vitaal als zij zijn.Voor nu een lieve groet voor iedereen en tot een volgende keer.Marcel en Elvire

  • Nieuwe poging

    Peru op 06 augustus

    Mijn laatste berichtje eindigde op zondagavond, vlak voor het eten: daarna zouden we de nachtbus van Chachapoyas naar Trujillo nemen. Het eten liep wat uit, want de kinderen mochten zelf hun eten uitkiezen en tja, pubers en keuzes maken, is niet altijd gemakkelijk. Doe maar een hamburger, nee toch een ijsje, of liever iets met sla want ik word te dik. Anyway, geholpen door een taxi kwamen we precies om 19h30 het busstation binnensjeesen. No panic, de bus was er nog niet. En een half uur later nog niet. Of liever gezegd: hij was er wel, maar deed het niet. De tijd verstreek en steeds meer Peruanen gingen hun kaartje teruggeven. Wij bleven in het tochtige hok vol goede hoop wachten. De primatourtjes die we hadden uitgedeeld, deden hun werk prima, dus ik heb wat proberen te lezen met een slapend kind op schoot. Wel lekker warm :). Na 3,5 uur kwam het verlossende signaal: de bus was gerepareerd en om 23h00 vertrokken wij uit Chachapoyas. Prima rit, helaas zonder ontbijt, want daar was natuurlijk niet opgerekend. Voor ons niet zo erg, maar als je nog in de greoi bent is dat afzien. We arriveerden rond 12h00 in ons hotel. Wat een luxe opeens. Dat was gewoon schrikken. OK, een warme douche is best lekker, maar eerlijk gezegd waren we niets tekort gekomen in de bergen en dan opeens zon glimmende badkamer. Gekke gewaarwording.Toen even iets gegeten bij Otra Cosa, het oude (ex) restaurantje van Peter en Janneke, de eigenaren van Fairmail. Daarna werden we opgehaald door 4 jongeren voor een ´tour´ langs hun families. We begonnen in Huanchaco in het Mundo de los Niños, een tehuis waar straatjongens worden opgevangen. Daar woont Jorge, de Benjamin van onze groep (13 jaar). Zo klein als hij was tijdens de reis, zo groot en volwassen was hij in het tehuis, tussen de kleinere kinderen die als aapjes om je heen sprongen. Er wonen er op dit moment 13, inclusief zijn eigen broertje Gabriel en de broer van Luis, Joel. Erg leuk om te zien en tegelijkertijd ook triest. Een slaapkamerhok met stapelbedden, erg donker en een geur van bedplassen. Jorge was opeens de grote jongen en trots dat hij ons kende. Zijn broertje wilde graag een foto maken met ons toestel en dat ging opmerkelijk goed. Bijdehand kereltje. Na het definitieve afscheid van Jorge ging ons gezelschap o.l.v. Cynthia, Maria-Flor, Pasquel en Yuli met de bus naar Trujillo waar we naar het huis van Luis zouden gaan. Helaas was die al naar school. Hij leert voor kok en had die middag al meteen weer les. De meeste scholen hebben een extra week vakantie ivm de griep die iedereen hier bezighoudt, maar zijn school was al weer begonnen. Een raar en naar gevoel om geen afscheid meer van hem te kunnen nemen :(. Toen met de bus naar Milagro, de wijk waar de 4 anderen wonen. Eerst naar het huis van Cynthia. Daar werden we warm ontvangen in een kamer van nog geen 3 bij 3. Centraal stond een bed waarop een klein meisje van 1,5 jaar lag te slapen. Haar moeder zat naast haar om de vliegen van haar hoofdje weg te houden. Het was ht nichte van Cynthia. In het huis wonen nl haar broer met zijn vrouw en het meisje, Valérie, de zus van Cynthia, haar moeder, en nog een paar andere familieleden: 10 mensen in 3 kamers. We zaten met zijn allen rond het bed en kregen eigengemaakte ananassap met crackertjes. Superlief allemaal. Vervolgesn door naar het huis van Maria-Flor. We werden ontvangen op een soort binnenplaatsje van 3 muren. Een schuine blik gaf zicht op een rij lappen die als muren fungeerden. Meer was het niet. Tegenover het huis ligt de gevangenis, met de hele nacht gratis verlichting door een weinig romantische lichtzee. En daarnaast de vuilnisbelt, waarvan de geur zit laat raden. Maria-Flors moeder kwam met 2 broertjes en 1 zusje op het binnenplaatsje en keek ons wat glazig aan. En wij, wij keken wat glazig terug. Ik kan je zeggen: een heel treurig gevoel, terwijl wij tegelijkertijd Maria-Flor hebben leren kennen als een opgewekte, sterke meid. Dat viel überhaupt op. Tijdens de reis waren de jongeren redelijk vrolijke kinderen die speelden met de kleine kindjes in de bergdorpen. Eenmaal in hun eigen huis zijn het verantwoordelijke mensen die een belangrijke rol spelen in hun familie en zorgdragen voor de ouders en de andere kinderen, ook al zijn ze soms nog maar 14 jaar.Vervolgens naar de familie van Pasquel. Daar troffen we een iets opgewekter tafereel aan. In het huis is een ruimte gereserveerd met posters met getallen en het alfabet. Het dient als ruimte voor moeders uit de buurt die lees- en schrijfles krijgen door een wijkwerker. Dat biedt toekomst. Tot slot naar Yuli. We kwamen binnen in de huiskamer, de ruim aandeed. Daarachter waren twee ruimtes. Eén was gevuld met meer dan 1000 kleine minikuikentjes. Die bleven daar twee weken en werden dan doorverkocht. In de andere ruimte zaten iets nifder, maar grotere kippen, de vleeskippen. Ook die werden na een tijdjes doorverkocht. Het is Yuli´s werk om die te verzorgen. Een schattig geluid, lekker warm, maar een geur .... De moeder van Yuli had rijstepap en geroosterde mais gemaakt. Erg lief en leuk.Door de busvertraging waren we later aan deze´tour´ begonnen dan gepland en was het inmiddels donker. De jongeren begeleidden ons naar de bus. Eén liep voor ons, twee naast ons en één achter ons, want anders was het te gevaarlijk. Een taxi nemen is ook te gevaarlijk, dus brachtten zij ons met de bus terug naar Trujillo. Na een toch wel emotioneel afscheid werden we op de taxi naar Huanchaco gezet. Cynthia, die toerisme studeert en die ook tijdens de reis als co-reisbegeleidster ¨dienst deed¨, noteerde nog wel even de nummers van de taxi´s. Je weet immers nooit .... Terug in Huanchaco had ik geen honger meer en dat kwam niet door de rijstepap. Met z´n allen nog wat kleins gegeten bij Otra Cosa, met een heerlijke glas wijn, de eerste na een week water en thee. Was ff nodig.Zo, dat was het verhaal over de kinderen. Nu zijn we weer toerist en het voelt nog steeds raar én stil. Marcel is nu op een andere computer bezig met het opladen van foto´s en het beschrijven van het cultuurdeel van deze reis. Ook indrukwekkend, maar minder mijn ding, al moet ik zeggen: ik ben erg onder de indruk van alles dat hier is opgegraven.Zometeen weer wat eten en dan weer de bus in. Peru is een hééééél groot land, zoveel is wel duidelijk. Het is overigens wel erg leuk om hier in het Noorden te zijn. Nauwelijks toeristen. De mensen zijn erg open en steeds bereid om iets uit te leggen over hun leven, hun werk en zijn benieuwd naar wat wij hier doen en wat we van Peru vinden. Gisteren herkende ik een salsaliedje in een restaurantje en vroeg of de mevrouw de titel van het liedje kende, zodat ik het in een cd-winkel kon gaan zoeken. Nadat zij het voor mij had opgeschreven, kwam haar broer naar mij toe. Hij had het cd´tje uit de cd-speler gehaald en ik kreeg het mee. Van die dingen.Nu houd ik echt op. Morgen zitten we weer in een geheel andere omgeving. Misschien is er dan nog tijd om daarover iets mee te delen, maar het programma is behoorlijk vol. En over een week zitten we alweer thuis. Time flies when you´re having fun.Saludos atentos a todos.Mrcen en Elvire

  • Moche. Chimu en Inka beschaving

    Peru op 06 augustus

    De laaste drie dagen hebben we voornamelijk musea en aarde/klei-steden bezocht. In Noord-West-Peru zijn sinds het begin van de jaartelling 3 beschavingen aktief geweest, De meest bekende is de Inka-beschavng maar deze heeft `slechts` 100 jaar bestaan. Alle drie de beschavingen kenden mensenoffers en waren bekend met het fenomeen `El Nino`. Noord-West-Peru is een grote woenstijn (100 km breed en 800 km lang) met kleine groene stroken rondom om een aantal rivieren die vanuit de Andes de Pacific instromen. Normaal regent het hier 6 dagen per jaar. Door de `El Nino`, in keer in de 7 jaar treedt dit fenomeen op, stijgt de temperatuur van het zeewater met enkele graden. Met als gevolg de vissen sterven of vertrekken naar dieper gelegen water, en er ontstaat veel meer neerslag (6 weken i.p.v. 6 dagen). De oude beschavingen bouwde ecologische huizen van aarde en klei. Dus als het regent losse de stenen op. De mensen offers worden gebracht om het regenen te laten stoppen. En dat werkte, natuurlijk want `El Nino` kent een cyclus. De beschavingen heten achtereen volgens Moche (100 - 700), Chimu (700 - 1400)  en Inka (1400 - 1500). De Moche en Chimu bouwden ook piramides/ tempels van klei en aarde. Soms zie je in het landschap een berg/ hoop klei. Grote kans dat zich hieronder en tempel uit de oudheid bevindt.Gisteren hebben we het museum "heer van Sipan" (300 AD) bezocht. Indrukwekend. Het graf is nooit gevonden door rovers dus alle schatten zijn bewaard gebleven. Mooie gouden voorwerpen. Het bizare is dat alle beschavingen geen handschrift hebben ontwikkeld. Onvoorstelbaar dat zulke hoge beschavingen zolang hebben kunnen bestaan zonder hun kennis vast te leggen en over te dragen op een volgende generatie.

  • Stil

    Peru op 05 augustus

    Nee zeg, heb ik net meer  uur zitten schrijven over onze zeer indrukwekkende dag gisteren, is alles weg. Nou ja, ik ga nu maar eten. :(Verder alles OK hier.

  • Chachapoyas revisited

    Peru op 02 augustus

    Om met de conclusie van onze ervaringen van afgelopen week te beginnen: Super! Het is een geweldige week geweest met overwegend mooie momenten. Het ¨werken¨ met de kinderen is ontzettend leuk. In tweetallen op stap om foto´s te maken. Je leert veel van en over elkaar en groeit naar elkaar toe. Ook hele mooie, nog onbedorven stukken van Peru gezien. Wat opvalt, zowel bij de kinderen als bij de lokale bevolking: naast dat iedereen erg aardig is - net als in Guatemala vorig jaar - zijn de Peruanen bijzonder open en communicatief. Mensen zijn geïnteresseerd en vragen honderduit. je hebt meteen contact. Ze spreken langzaam Spaans, dus met verstaan maken we echt vorderingen. Spreken daarentegen is nog best lastig; vooral van werkwoordstijden maak ik soep. Maar ze begrijpen mij.Gisteravond hebben we de afscheidsavond met de kinderen gehad. Erg warm, maar ook emotioneel. Of ze mee naar NL mochten, of ik hier wilde blijven, of ik hun moeder wilde worden. Brrrrr, daar word je heel verdrietig van. Maar we hebben gekaraoked, gedanst, een lied voor ze gemaakt en zij hebben een dans voor ons opgevoerd. Erg hartverwarmend allemaal. We gaan zo eten en dan met zijn allen de nachtbus in terug naar Trujillo. Het echte afscheid is dan morgen. kijk ik niet naar uit, om eerlijk te zijn.Details volgen later. Voor nu dikke kus vanuit een hartewarm Peru met lage buitentemperatuur.Marcel en Elvire

  • Maria en Kuelap

    Peru op 01 augustus

  • Leymebamba

    Peru op 29 juli

  • Chachapoyas

    Peru op 27 juli

    Hier een bericht van Marcel:Om 6:30 uur zijn we ingecheckt in het hotel. Vervolgens hebben we twee uur geslapen. Om 9:30 zijn we verzameld om samen te gaan ontbijten en uitleg te kijgen wat we vandaag zouden gaan doen. Het ontbijt was in een schattig cafeetje. Niet voorbereid op een groep van 14 mensen. Dus het ontbijt klaarmaken en opeten nam in het totaal twee uur in beslag. Op deze manier konden we kennis maken met een van de jongeren aan onze tafels. De meeste spreken geen engels. Dus nu kon ik eindelijk mijn lessen Spaans in praktijk gaan brengen. En dat viel niet tegen, vond ik zelf.  Om 11:30 uur zijn we met zijn alleen naar klein dorpje in buurt gegaan. Daar hebben een wonderschone kloof (baranco bezocht). De lunch was een picknick.Vandaag stond in het teken van kennis maken met elkaar. Vanaf morgen krijgen we groepsopdrachten voor het maken van foto´s met een thema. De heenweg hebben we afgelegd met een taxi. De terugweg bestond uit een wandeling door het mooie berglandschap van ongeveer 2,5 uur. Het was ondertussen zonnig en warm geworden (22 graden). Ik had mijn (ski)muts ondertussen al afgedaan en het was lekker weer geworden om te wandelen.   Op de terugweg moesten we haasten om nog bij de bank langs te gaan. Morgen is er een nationale feestdag en dan is de bank dicht. Het is dan nationale onafhankelijkheidsdag. Op de eerste dag in Peru was ons al opgevallen dat heel veel huizen de nationale vlag buiten hebben. Gisteren kwam de aap uit de mouw. Dit is verplicht, anders krijg je een bekeuring. Stel: we zouden dat in Nederland verplicht stellen op Koninginnedag. Hoeveel Nederlanders zouden er zich dan aanhouden?Tijdens de terugweg bemerkte ik ook dat we te maken hadden met pubers. Ze liepen hun eigen tempo en lieten zich niet leiden door onze zorg voor het sluiten van de bank. Een meisje voelde zich niet lekker en een aantal zijn met haar teruggegaan met een taxi. Het lijkt heel stoer, wandelen in de bergen van Peru, maar ook hier zijn er genoeg taxis die vermoeide toeristen maar al te graag willen vervoeren.Zo dat was het weer voor vandaag. Morgen gaan we naar een volgend bergdorp. Daar overnachten we dan twee nachten.Marcel en Elvire  

  • Huanchaco

    Peru op 26 juli

    Hallo allemaal,Het is hier nu zondagochtend 12h15 en over 1,5 uur vertrekken we met de nachtbus - het is hier nog geen nacht, maar de bus reist de hele nacht door - naar Chachapoyas, in de bergen.De vlucht naar Lima ging goed. We hadden 3 kwartier vertraging vanaf A´dam, maar na een sprint in Madrid bleek het vliegtuig naar Lima dezelfde vertraging te hebben, dus dat ging goed. In het vliegtuig niet geslapen - de zon bleef schijnen :) - en een heel mooi boek van meer dan 300 pagina´s in één ruk uitgelezen: een absoluut leesrecord voor mij. Ik kan het jullie aanraden: De eenzaamheid van de priemgetallen (met dank aan Astrid van wie ik het boek voor mijn verjaardag gekregen heb). Om 18h15 locale tijd stonden we in Lima. Net een taxi kris kras door de spits gesjeesd naar Casa Ana waar ons een warme ontvangst wachtte. Spullen neergezet en op zoek naar een restaurantje. Dat bleek lastiger dan gedacht. De leuke tentjes zagen er onhygienisch uit en de meer schone, oogdden ´clean´. Toch maar voor dat laatste gekozen. Je moet je maag niet meteen tarten. Na een bord kip met een fles rode wijn  - met z´n 3-en hoor! - die naar port smaakte, zakten we na een dag van 25 uur in bed. Om 4h30 werd ik gewekt door een haan, dwars door mijn oordoppen heen. Oeps, ik wilde graag doorslapen. ´Iets´ later hoorde ik de haan nog steeds. Jeeetje, ik wil doorslapen, dacht ik, maar Marcel keek toch even om zijn horloge: 10h00! 12 uur geslapen! Snel ontbeten, boodschappen gedaan en toen naar het busstation. Van Lima dus nauwelijks iets gezien, maar wel lekker geslapen. Op de terugweg hebben we er 1,5 dag. Dan maar de stad gaan bekijken. De bus naar Trujillo was erg luxe. Vanuit een soort ligbed aanschouwden wij de woestijn waar we doorheen reden. Aan één kant zee en verder zand, heel veel zand. We hebben ook een hele mooie zonsondergang gezien. Én verplicht drie films, Spaans nagesynchroniseerd én ondertiteld. Heel leerzaam :)Om 23h30 arriveerden we in Huanchaco, bij een gastgezin, waar Puck, het maatje van Jan ons opwachtte. Wederom een warme ontvangst, maar het huis was koud en klam. Alles is hier open. Aan daken doen ze hier niet. Het huis is een verzameling kamers door patio´s verbonden. Wel fris in de winter en dat is het hier. OK, hup, weer liggen, dat hadden we nog niet gedaan :). ´s Ochtend om 7h45 op voor het ontbijt bij ons ´gezin´. Gezellig! Zoonslief zijn surfers en doen vandaag mee met de nationale surfkampioenschappen. Vader is visser en vist met de karakteristieke vissersbootjes van hier. Vissen, surfwinkeltje, toeristische ´artisanat´, kamerverhuur, zo sprokkelen ze hun inkomen bij elkaar.Om 9h00 gingen we met de lokale bus - met net als in Guatemala keiharde salsamuziek - naar Trujillo, waar het kantoor van Fairmail is. Daar wachtte ons wederom een warme ontvangt door 12 jongeren van 13 tot en met 19 jaar. Om de beurt stelden zij zich aan ons voor in hun beste Engels en wij daarna in ons beste Spaans. Daarna was er een afscheidsceremonie omdat 4 jongeren 19 jaar waren geworden en Fairmail moesten verlaten. Ze werken voor Fairmail van 13 tot 18 jaar en daarna moeten ze voldoende geld hebben gespaard voor hun opleiding. Er was ook de introductie van de 4 die instroomden. De nieuwen kregen een t-shirt, wij ook. En tja: toen werden er dus 1000000 foto´s gemaakt. Hun corebusiness, zogezegd. Erg grappig. Peter, de oprichter van Fairmail, heeft ons van alles uitgelegd over de werkwijze. Dat vertel ik later nog wel eens, want daar ontbreekt nu de tijd voor. Daarna kwamen de kwartaalcijfers op tafel. Iedereen kon zien van welke foto´s de meeste kaarten verkocht waren en wie dus het meest verdiend had. Een beetje Mercuri Urval op z´n Peruaans :). Het geld wordt verdeeld over 3 fondsen per kind: kleding, opleiding en huis. Uit het laatste fonds mogen ze hun ouders bijstaan in onderhoud van het ouderlijk huis. Zelf wonen ze in een kinderhuis. Ook voor gezondheid is er geld vanuit een verzekering. Alles is erg goed geregeld en zeer transparant. De kinderen worden zeer verantwoordelijk gemaakt voor hun inkomsten en bestedingen. Toen alles klaar was, vertrokken we met z´n allen naar Huanchaco om te eten. Op de weg er naartoe kwam ik in gesprek met Luiz, die met ons op reis meegaat en die binnenkort 17 wordt. Ik vroeg hem hoe hij hier terecht was gekomen en hij vertelde dat hij op straat had geleefd en drugs had gebruikt. De drug waaraan kinderen hier vaak verslaafd zijn, is lijmsnuiven. Goedkoop en effectief, maar zeer verslavend, schijnt. Luiz doet nu een koksopleiding en wil graag op een cruiseschip gaan werken. Dat klinkt onwerkelijk, maar een van de dingen die Fairmail doet, is kinderen weer een droom geven, een blik op een toekomst. Bij de een lukt dat beter dan de ander, maar bij Luiz werkt dat goed. Hij wil graag Engels oefenen en zo werd het al snel intercambio tussen ons: ik verbeterde zijn Engels, hij corrigeerde mijn Spaans. Erg leuk.Zo heeft ieder kind zijn verhaal. Veel komen van de vuilnisbelten, komen uit gebroken gezinnen. Nee, vrolijk word je er niet van. Gezamenlijk vormen ze de Fairmailfamilie. Als je ook zag hoe ze afscheid namen van de een en de volgende weer verwelkomde. Tja, daar word je stil van. Zo jong en toch al zo wijs, wetend dat het er uiteindelijk om gaat om het fijn te hebben met elkaar, elkaar te helpen en een toekomst op te bouwen. En dat ademt Fairmail en dat ademen ook die kinderen. Ik vraag mij af wat wij hen nog kunnen leren. Zij leren ons meer, denk ik.Na een lekkere lunch zijn Peter, onze reisbegeleider Marelyn, de locale Fairmailmanager Renato en zijn assistente - voorheen lege flessen verzamelaarster - Rosita teruggegaan naar Trujillo voor de marketing workshop die Marcel zou geven op het kantoor van Fairmail. En dat deed hij súper. Met zijn 10 lessen Spaans en een flistende Powerpointpresentatie liet hij hen nadenken over het verbreden van hun afzetmarkt. Toen was het alweer 17h30 en hebben we de bus teruggenomen naar Huanchaco en zijn een wijntje op een terras gaan drinken. De eerste indrukken met elkaar uitwisselen. Als snel zagen we Alie en Jan. Daarna met z´n allen vis gegeten en toen weer ons bed in. Het tijdverschil van 7 uur is nog niet helemaal uit ons lichaam. Vanmorgen een rondje door Huanchaco gemaakt, naar de golfsurfers gekeken en zometeen water halen voor onze bustocht.Wij begeleiden 5 kinderen: één mocht niet mee van haar ouders. Zij is nieuw en haar ouders vertrouwden het nog niet zo. Wel sneu.Helaas kan ik nu geen foto´s uploaden, daaraan ontbreekt de tijd, maar dat komt nog wel. We gaan ons nu voorbereiden op een bustocht van 14 uur in een iets minder luxe bus. Rond 5h00 arriveren we in Chachapoyas, dan is het maandag.Lieve allemaal, dit waren onze eerste indrukken. Hopelijk zijn we in de gelegenheid de volgende ook met jullie te delen. Ligt aan de internetfaciliteiten én de tijd.Oh ja, altijd belangrijk: het weer. Huanchaco ligt aan de kust en lijkt op Scheveningen 1,5 eeuw terug. De pier is bijna als bij ons, maar dan van hout. Grijs water, grijze, mistige lucht, klam en koud. Maar ... vandaag brak even de zon door en dan is het lekker. Ben blij met mijn thermobroek en sjaal.Adios amigos, we hopen dat jullie het minstens zo goed maken als wij. Geniet van de mooie zomer. Wij genieten hier van de winter.Marcel en Elvire