Warning: file_get_contents(http://www.reismee.nl/api/getdata.php?partner=commundo&password=j4kuphav&feed=verhalen&datatype=verhalen&limit=30&country=UG): failed to open stream: HTTP request failed! HTTP/1.1 404 Not Found in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 131 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 149 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 180 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/classes/reismeeapi.object.php on line 184 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 175 Warning: sizeof(): Parameter must be an array or an object that implements Countable in /www/php/reisverhalen.php on line 196 reisverhalen over stage of vrijwilligerswerk van reizigers van Commundo

Reisverhalen

Het delen van reiservaringen is leuk en prettig. Maar soms best lastig! Hoe leg je nu iemand in Nederland uit hoe je gastgezin eruit ziet, wat je in je project doet en welke dingen je eet! De thuisblijvers kunnen via het dagboek jouw belevenissen en reisroute volgen met tekst en beeld. Ze kunnen erop reageren en met je meegenieten.
Ga je ook op reis met Commundo maak dan hier je gratis dagboek aan.

Laatste reisdagboeken Uganda

  • Onrust in Oeganda

    Oeganda op 02 mei

    Het lijkt dan toch zo ver te zijn… de opstanden uit de Arabische wereld zijn de Sahara overgestoken en zijn neergedaald in (andere delen van) Afrika. Oeganda is aan de beurt. Het rommelt in Oeganda…! Het rommelt precies in Kampala… Heb ik weer. In februari van dit jaar hebben er verkiezingen plaatsgevonden in Oeganda. De strijd ging tussen Besigye en president Museveni. Voor de zoveelste keer heeft president Museveni de verkiezingen gewonnen. Boze tongen zeiden dat hij corrupt verkozen is. De huidige oppositieleider Besigye is nu in opstand omdat hij vindt dat president Museveni er schuldig aan is dat de voedselprijzen en benzineprijzen omhoog zijn gegaan. Al voor de verkiezingen van februari dit jaar riep oppositieleider Besigye dat Oeganda klaar is voor een ‘Egyptian-style revolution’. De bevolking was aanvankelijk lamgeslagen van de corrupte verkiezingen dat zij niet reageerden op deze oproep. Nu ze in hun portemonnee merken dat prijzen zijn verdubbeld, komen ze onder leiding van de oppositieleider in opstand. Afgelopen vrijdag is de oppositieleider na veel protest gearresteerd. De dag na de arrestatie stond Kampala in brand. Burgers waren boos over de arrestatie van de oppositieleider. Het leger sloot de wegen naar de stad af en schoot met scherp op demonstranten. Ook journalisten worden door de politie bedreigd en hun materiaal wordt geconfisqueerd.Ik probeer het nauwlettend in de gaten te houden (hoe handig is google-alert!) en ga er voor nu maar vanuit dat het afloopt met een sisser en dat ik in juli gewoon vertrek naar Oeganda!

  • Welkom on our travelweblog!

    Oeganda op 20 april

    Great to see you here :)On this weblog all of the dutch volunteers will keep track of their time in Kampala.U can find information about all of us if u click hereHave fun reading our stories.

  • ParticipAid Breaking Boundaries Uganda

    Oeganda op 20 april

    The Dutch non-profit organization Commundo is sending two groups of Dutch young people in the age of 18 – 30 with and without a physical disability to do voluntary work in Uganda in July (16th - 30th) and August (6th - 20th). Each group will be volunteering for two weeks at Kawempe Youth Center (KYC) and Kampala School for the Physically Handicapped (KSPH). The name of the project is ParticipAID, Breaking Boundaries and is subsidized by the European Voluntary Service (EVS).The origin of this project is that Sending Organisation Commundo and Hosting Organisation KSPH, are stimulating the participation of young handicapped people in the society. We are raising awareness across the globe that having a handicap does not mean you have no talents and we give handicapped people the chance to develop themselves. With this project we improve the participation of young people with a handicap in the Netherlands and in Uganda.The main themes of the project are: -          Living with a disability in Uganda and the              Netherlands -          Employment opportunities for youth with and            without a disability in Uganda-          Connections between youth with and without a            disability in Uganda and the Netherlands-          Empowerment of people with a disability The Dutch volunteers will organize a variety of activities in relation to these themes. All the activities will be done in close cooperation with the youth of KSPH and sometimes with the youth of KYC. To be continued..!

  • Commundo

    Oeganda op 19 april

    Stichting Commundo is een ideële reisorganisatie met een uniek concept: de combinatie van reizen en het doen van vrijwilligerswerk. Dit organiseren ze voor iedereen van 18 tot 79 jaar. Een avontuurlijke reis maken naar een ver land en tegelijkertijd daadwerkelijk je steentje bijdragen aan de ontwikkeling van het land en de lokale bevolking. Het gevoel krijgen dat wat jij doet betekenis heeft. Voor de mensen met wie je samenwerkt, maar ook voor jezelf. Omdat jongeren niet altijd voldoende budget hebben om met ons mee te gaan, zoeken ze altijd naar subsidies voor jongeren.www.commundo.nl

  • Fondsenwerving

    Oeganda op 19 april

    Het is de bedoeling dat we allemaal minimaal €500,- gaan inzamelen. Dit deel van de fondsengeld zal gebruikt worden om het mogelijk te maken om het project als eerder omschreven mogelijk te maken. Daarnaast willen we geld inzamelen om een grote droom van KSPH waar te maken. Een grote droom van het KSPH is om een eigen bibliotheek te hebben met internetvoorzieningen. De gehandicapte jongeren kunnen namelijk niet naar het KYC of bijvoorbeeld een internetcafé, omdat het voor hen niet toegankelijk is. Wij hebben ons als groep het doel gesteld dat we voldoende geld gaan inzamelen om KSPH een bibliotheek te laten bouwen! Hoe ik geld ga inzamelen, ga ik nu uitwerken. To be continued dus zeg maar….

  • Kennismaking met de groep

    Oeganda op 19 april

    Lieve mensen,Afgelopen zondag heb ik de eerste kennismaking gehad met Commundo en met de groep met wie ik in juli ga afreizen naar Oeganda.Ondanks een heerlijk ontspannen weekendje in Amersfoort met mams, reed ik zondagochtend ietwat gespannen naar het kantoor van Commundo. Mijn spanning zat ‘m vooral in het ontmoeten van de mensen met wie ik straks 2 weken doorbreng. De spanning voor de reis is er (nog) niet. Ik heb vooral heel erg veel zin om af te reizen naar Oeganda. Mijn groep bestaat uit 10 personen, waarvan 5 met een beperking (slechtziend en slechthorend, MS, spierziekte, enz.) en 5 enthousiaste buddy’s. Stuk voor stuk leuke, enthousiaste mensen. Iedereen heeft zijn eigen motivatie om te gaan deelnemen aan dit project. Het was geweldig om te horen hoe uiteenlopend ieders verhaal is. Veel deelnemers zijn in hun dagelijks leven ook betrokken bij vrijwilligerswerk in Nederland en willen dit nu over de grens gaan zoeken. De leeftijden zijn uiteenlopend, van 18 tot 30 jaar. Wel is het opvallend dat iedereen hoogopgeleid is. Ik kreeg het gevoel dat er geselecteerd is op opleidingsniveau en ook op opleidingsrichting. Hierdoor is het echt een gemeleerde groep. Er gaat ook nog een tweede groep naar Oeganda. Deze tweedegroep vertrekt een week nadat wij thuis zijn. Zij gaan wat wij opbouwen doorpakken.We hebben veel praktische informatie gekregen over het land, het guesthouse, het project, de school, het jongerencentrum, enz. Ook hebben we taken verdeeld voor het voorbereiden van de diverse workshops die we daar gaan organiseren. Ik ga daar een sollicitatietraining geven. Het leek me wel leuk om iets in het verlengde van mijn werk te kiezen - uiteindelijk ligt daar toch één van mijn krachten.

  • Het project

    Oeganda op 19 april

    Het leek me leuk om iedereen even goed uit te leggen wat het project inhoud.Wij gaan op twee locaties aan de slag. Bij Kampala School fot the Physically Handicaped (KSPH) en bij Kampala Youth Centre (KYC). Het hoofddoel van dit project is om meer begrip en samenwerking te creëren tussen jongeren met en zonder handicap in Nederland en Oeganda. De workshops en activiteiten die wij gaan organiseren vinden voornamelijk plaats bij het KSPH (Kampala School for the Pysically Handicaped). Op de school zitten kinderen/ jongeren met een lichamelijke handicap. Het is praktijkgericht onderwijs. Het is de bedoeling dat de jongeren aan het einde van hun onderwijsperiode klaar gestoomd zijn om aan het werk te gaan bij bijvoorbeeld een timmerfabriek of iets dergelijks. Het probleem is ten eerste dat de werkgelegenheid in Oeganda zeer slecht is, laat staan voor jongeren met een beperking. Ten tweede zijn werkgevers huiverig voor het aannemen van deze jongeren. Dan is het ook nog eens zo, dat het onderwijssysteem in Oeganda niet is zoals in Nederland. Jongeren worden dus niet begeleid in hun stap naar werk en er wordt so wie so getwijfeld aan het niveau van de lessen die ze krijgen. Dat is dus precies wat wij gaan doen. We gaan de jongeren daar motiveren, inspireren en aanmoedigen om voor zichzelf op te komen en hun talenten te ontdekken. Wij gaan dit in de vorm van workshops doen (solliciteren, assertiviteit, sportactiviteiten, dialogen, discussies, enz.). Ook gaan we proberen om werkgevers, overheid en jongeren bij elkaar te brengen in een interventiebijeenkomst. Daarnaast gaan wij ons best doen om deze twee organisaties (KSPH en KYC) bij elkaar te brengen, ze laten integreren.

  • KSPH en KYC

    Oeganda op 19 april

    Kampala School for Physically Handicapped, OegandaDe non-profit organisatie Kampala School for Physically Handicapped (KSPH) biedt kansen aan lichamelijk (en enkele verstandelijke) gehandicapte kinderen en jongeren in de hoofdstad van Oeganda, Kampala. De missie van KPSH is"... to educate, rehabilitate, and equip physically handicapped children for self-reliance and development." De school geeft basisonderwijs aan meer dan 100 leerlingen. Daarnaast biedt zij activiteiten aan zoals sport, muziek, dans en drama. Circa 60% van de kinderen lijdt aan kinderverlamming (cerebral palsy). De leeftijden variëren van 6 tot 21 jaar voor de basis opleiding en tot 25 jaar voor de vakschool (technische sectie). Gehandicapten worden in Afrika en Oeganda vaak weggestopt, omdat men gelooft dat mensen met een handicap door de duivel bezeten zijn. Vaak weet de familie geen raad en worden gehandicapten vaak al op jongere leeftijd verstoten en gedoemd tot een leven op straat. KSPH wil dat veranderen en kijkt vooral naar de talenten van mensen met een handicap. Zij geven niet alleen onderwijs, maar proberen ook de leerlingen dusdanige vaardigheden te leren, zodat zij of een baan kunnen krijgen en een zelfstandig bestaan op kunnen bouwen in de toekomst. Zo heeft KSPH ook een afdeling die kunstvoorwerpen en andere handicrafts maakt, waarmee de leerlingen en de school geld verdienen en een vak leren. Kawempe Youth Centre (KYC)KYC is werkzaam in een sloppenwijk van Kampala en bevordert educatie, door oa. het aanbieden van een bibliotheek, computer training en andere kinderactiviteiten. Zij richt zich met name op jongeren uit achtergestelde posities. 

  • Guesthouse

    Oeganda op 19 april

    We gaan in Oeganda overnachten in een guesthouse van een Nederlands / Oegandees echtpaar in Kampala. Zij zijn tevens onze reisbegeleiders, dat de taal spreekt en weet wat er moet gebeuren bij eventuele calamiteiten. In het guesthouse eten we ’s avonds, slapen we en bereiden we onze activiteiten voor. Het guesthouse is niet aangepast, maar we hebben kamers en badkamers op de begane grond dus we redden het vast wel.http://www.guesthouse-uganda.com/kampala/welcome

  • Buddy reis juli 2010 Oeganda

    Oeganda op 15 augustus

    Als je voor vertrek tegen iemand zegt dat je naar Oeganda gaat om vrijwilligerswerk te doen en aansluitend een rond reis te maken, vraagt iedereen waar dat ligt en of het daar wel veilig is. Toch zijn wij met zijn 6en vertrokken. Een deel van ons reisgezelschap met een fysieke beperking en een deel zonder.  Een onderneming op zich, zeker gezien de aantal “rare” spullen (rolstoelen, rollator en medicatie waarbij de luchtvaartmaatschappij zijn vraagtekens heeft?) die mee moeten. Op Schiphol verliep alles prima. Met wat assistentie op de luchthaven zit je zo in het vliegtuig en begint de reis dan echt. Slapen was er niet echt bij aangezien er een enthousiasteling bij was die alleen maar aan het kletsen is geweest.En tijdens de reis werden we door de bemanning op de hoogte gehouden van de stand van de voetbalwedstrijd Nederland - Brazilië. Tot onze verbazing won Nederland deze wedstrijd. Dit alles maakte het wel dat de reis van zo’n 7,5uur vliegen zo voorbij was. Eenmaal op Entebbe Airport waren wij een bezienswaardigheid op zich.  Mensen in een rolstoel zijn niet dagelijks te “ bezichtigen”. Maar iedereen was vriendelijk. Het heeft ook zo zijn voordelen dat je overal voor mag. Voorin piepen bij de Douane om je visum aan te kopen. Bij de bagage band even moeten wachten op onze “ rare” bagage. Met karren vol met tassen en een donker Oeganda laden we alle spullen in de busjes om op weg te gaan naar het ICU Guesthouse. Onderweg val je van de ene in de andere verbazing. Wat in Oeganda verhard asfalt op de weg heet, noem je in NL een kuilen weg met obstakels.Ook het links rijden en het ontbreken van logische verkeersregels regels is wat raar. Toch zijn wij met zijn allen veilig maar geschud aangekomen bij het Guesthouse. Na een dorstlessend drankje maar snel doodmoe naar bed gegaan . Zondag een relatief rustige dag gehad en een stadstoer per busje gemaakt. Tijdens deze toer ontdekte wij al snel dat afspraken in Oeganda anders verlopen dan in NL. De bedoeling was om zondag de introductie op het vrijwilligersproject te doen, maar dat werd verplaatst naar de zaterdag. Dus aansluitend op de stadstoer kennis gemaakt met het project. Het project waar wij 2 weken vrijwilligerswerk zouden gaan doen is op een school in Kampala voor kinderen met een fysieke handicap.Op de school aangekomen worden wij hartelijk ontvangen, met wat drinken en lekkere hapjes. Wij verbazen ons over de zachte spraak van degene die ons de komende 2 weken gaat begeleiden. Later horen wij dat dat beleefd is. (weer zo iets wat even wennen is)Als wij een rondleiding krijgen op de school komen de kinderen enthousiast naar ons toe om ons een handje te geven. Ze zijn erg verbaasd dat er ook blanke zijn die in een rolstoel zitten. (blanke zijn niet gehandicapt, dat kan niet!) Die hebben geld om dit soort problemen op te lossen toch? De meeste van de kinderen wonen intern op de school. Ze slapen op slaapzalen met ongeveer 20 kinderen en 1 huis moeder die voor ze zorgt.Dan merk je meteen hoe verwent wij in NL zijn als je  het over de zorg hebt.Wat ook op viel was dat kinderen die moeilijk liepen, de kinderen in de rolstoel duwden. Iedereen helpt iedereen. Mooi om te zien. Ook krijg je snel de indruk dat er toch ook veel kinderen met een verstandelijke beperking op deze school zitten……  Langzaamaan begint iedereen uit te kijken naar maandag als wij daar kunnen beginnen met het vrijwilligerswerk. Zondag een avondje traditionele dans in de plaats Ndere bezocht met een hapje eten erbij. Het eten was een uitdaging. (wij hebben zo`n 2 uur zitten wachten op het eten, en toen het kwam was het koud en kon de ober dat op gaan lossen....)De dansers zijn allemaal jongeren, die door hier op te treden zorgen dat ze hun schoolgeld kunnen betalen voor de middelbare school. Het was heel indrukwekkend om te zien hoe de jongens en meisjes maar bleven dansen. Ze leken niet moe te worden.Een mooi project; toeristen kunnen kijken en de jongeren kunnen naar school. Dan is de dag aangebroken om echt te gaan beginnen op de school. Iedereen kan zelf kiezen wat hij of zij gaat doen. Meehelpen in een klas, meelopen met de fysiotherapeut of meehelpen met de sport. Wij lopen nog wat onwennig rond, maar de kinderen vinden het geweldig dat wij er zijn. Na een paar dagen te hebben gekeken en wat gewend te zijn komt er de vraag of wij kunnen beginnen met het aanleggen van een verhard pad van het ene school gebouw naar het andere gebouw. Dat is echter nog niet mogelijk wat de school en de aannemer zijn het nog niet eens over de prijs. Helaas zit dat er niet in. Sommige baalde hier flink van! Maar ja als het komt op afspraken maken, dan kunnen de Oegandezen nog wel wat van ons westerse mensen leren  Dus vermaken wij ons met het lesgeven, kralen kettingen maken, les posters maken, telramen maken; van oude spaken van niet gebruikte rolstoelen en dopjes van frisdrank op een bordje van hout.  De fysiotherapeut helpen met o.a. het repareren van rolstoelen. Kortom genoeg te doen als je zelf iets bedenkt om te gaan doen. Alle initiatief wordt goed bevonden. Als wij onze bevindingen bespreken komen wij tot een aantal conclusies. Afspraken maken is lastig, alles wordt uit gesteld, of gaat niet door. Dus hoe reëel is het om het geplande pad nog aan te leggen?Vanuit de Oegandese cultuur iets aan een vrijwilliger vragen wordt als niet beleefd beschouwd.Maar er moet zo veel gebeuren dat alles wat je doet goed is.En de school wil graag dat wij in gesprek gaan met de jongeren, ook al heb je een beperking dat je sowieso veel kan bereiken in het leven. Dat je wel eens tegen lastige situaties aan loopt spreekt voor zich, maar dat die altijd op te lossen zijn.Dit geeft binnen de groep een dubbel gevoel. Vanuit onze westerse cultuur wordt er verwacht dat je ergens  komt, hoort wat je gaat doen en dan ga je dan ook doen. In Oeganda verwachten ze dat je zelf iets bedenkt, en dat het er zijn al heel veel waard is.Kortom verschillende verwachtingen die van beide kanten wat aanpassingen vragen. Want iedereen wil er met een tevreden gevoel op terug kunnen kijken. In het weekend na ons 1e weekje vrijwilligerswerk, zijn wij met zijn allen gaan relaxen in Jinja. Waar wij na een iets wat langere reis dan gepland aan kwamen (in Kampala kom je altijd file tegen...).  Het is een mooie accommodatie met een zwembad en heerlijke stoelen om te genieten van de zon. Er was 1 klein nadeeltje; er waren ook 2 slaapkamers met een paar op en af stapjes wat niet heel handig is als je niet goed kan lopen, maar goed je zit wel in Oeganda... Echter er was warm water om onder te douchen en heerlijke pizza`s om te eten. Dat maakte de op en af stapjes weer redelijk goed.Tijdens dit weekend zijn wij bij de oorsprong van de Nijl geweest (te bereiken met een boottochtje). Ons werd al verteld dat het lastig toegankelijk zou zijn voor mensen in een rolstoel. Met een trap naar beneden….Wij kwamen er echter al vrij snel achter dat je via de weg beneden kon komen en dan vanaf dat punt werd de dame in rolstoel als een koningin door het personeel de boot in getild! Gelukkig zijn Oegandezen sterk! Iedereen kon mee. Bij de oorspong van de Nijl konden de niet fysiek beperkte zich niet inhouden en moesten even stoer naar het 0 meetpunt toe lopen door het water. Zij kwamen er echter al snel achter dat de stenen heel glad waren, en dat het een uitdaging was om aan de overkant te komen. Gelukkig kregen ze wat hulp van een aardige Oegandees die de dames zonder problemen over de gladde stenen kon lopen. Na deze boottocht zijn wij doorgereden naar de watervallen. Die erg mooi en spectaculair zijn qua stroming. Er word daar dan ook flink wat watersport beoefend, waaronder raften. En het schijnt  niet geheel ongevaarlijk te zijn. Oegandezen hebben hun eigen manier van raften en gaan gewoon de waterval af op een soort body-board...’s avonds gedineerd bij restaurant Flavours in het centrum. Dit is van westerse eigenaren en zijn getipt om hun heerlijke westerse eten zoals pasta’s en salades, koffie en milkshakes. Daar hebben we ons buikjes vol gegeten in een idyllische binnentuin. We hoopten nog dat deze zaak de volgende morgen vroeg geopend zou zijn voor een echte take away coffee voor onze rit terug naar Kampala……Helaas :(  In de 2de week heeft iedereen gelukkig zijn draai redelijk kunnen vinden en hebben wij als groep waardevolle dingen kunnen achter laten.Zowel in het er zijn, gesprekken voeren, als in materiaal (verharde pad). Iemand van ons gezelschap had geld ingezameld en daarvan zijn boodschappen gekocht voor de fysiotherapeut om hulpmiddelen te kunnen onderhouden en aan te kunnen passen. Van spullen die wij op het project tegen kwamen telramen gemaakt, en kunnen bijdragen aan het helpen in de klassen met lesgeven en met de sportactiviteiten. Tijdens deze 2 weken zijn wij ook op bezoek geweest in een verpakkingsfabriek, in  Mokuno.Hier werken 2 oud jongeren van de school als supervisor. Deze 2 heren sturen het personeel onder hen aan. Wat de jongens erg goed doen. Tijdens de ontvangst in de fabriek ging ons gesprek voornamelijk over de manier waarop dit goede voorbeeld uitgebouwd zou kunnen worden. Bijvoorbeeld door als school je meer te richten op stageplaatsen, administratief werk.Maar ook door als bedrijf stageplaatsen te bieden en andere bedrijven over de streep te trekken. Het idee werd goed bevonden en de directeur besloot de voorzitter te bellen zodat het door een van ons uitgelegd kon worden. Binnen 1 min kreeg degene zijn telefoon aangereikt en had de voorzitter van de fabriek aan de lijn. Door haar is uitgelegd wat voor een idee wij hadden en binnen 5 min was er een afspraak gemaakt met de directeur om daar eens verder over te praten. Wij waren enigszins verbaasd, maar je weet nooit hoe een koe een haas vangt en wat er in gang gezet kan worden. Een paar dagen later werd de afspraak bij ons op het project ingepland…. Maar goed, het blijft Oeganda en een afspraak maken is niet zo van zelf sprekend....Op hoop van zegen…. Tot onze (enigszins verbazing) kwam de directeur op de afgesproken dag naar de school (oke, hij was niet op tijd, maar had gebeld dat hij onderweg was en in de file stond)Tevens waren de 2 jongens mee en een neef die in London had gewerkt en besloten had zich in Oeganda te vestigen in het familie bedrijf. Dus veel mensen die van betekenis zouden kunnen zijn. De directeur bleek nog een verhaal op zich. Het bleek dat hij al jaren op de school kwam om schoolgeld te geven voor een aantal leerlingen. Alleen wist de school niet dat hij directeur was van de fabriek. Tevens deed deze man nog meer goede dingen voor de minder bedeelde in Oeganda zoals een “wasstraat” voor straat jongeren opzetten. Het gesprek in zijn geheel is goed verlopen. Wij hebben goede hoop dat er iets in gang gezet is en dat dit leid tot een samenwerking.  Zodat er meer kinderen van de school terechtkomen op de arbeidsmarkt.   In deze 2 weken is er ook een speciale dag gepland; dreamworkshop dag. Een workshop georganiseerd voor de vociational class en de 18+ leerlingen van P6 en P7. Ook waren er een aantal vrijwilligers van KYC Kawempe Youth Centre aanwezig. Tijdens de workshop werd ons duidelijk dat er veel dromen leven, maar dat er tegelijk ook veel angsten zijn. Het belang van dromen werd steeds weer aangegeven. Soms voelde dat voor ons onrealistisch (bijv een jongen met een spraakprobleem die zanger wil worden) ?De vooruitgang van deze jongeren is heel belangrijk en daar kan Commundo in samenwerking met KYC en KSPH vast wel iets betekenen. Bijvoorbeeld een sollicitatietraining opzetten. Die zou gegeven kunnen worden in de twee weken dat er vrijwilligers van Commundo is. Maar ook een breder traject zou door de school en KYC samen onderzocht kunnen worden. Na 2 weken kwam er toch echt het moment om afscheid te nemen. In de ochtend heeft iedereen dingetjes waar hij of zij aan begonnen was afgemaakt.s Middags hebben we als lunch een Rolex gegeten. (Roll Eggs) Een Rolex is  een chappatti (soort pannenkoek) met twee gebakken eieren er in opgerold. Heel machtig maar lekker. We dachten namelijk dat we geen middageten zouden krijgen. Dat was verkeerd gedacht want om 4 uur hadden we nog een high tea! Een soort farewell party met de leraren en andere staf van de school. Hierbij heeft iedereen kunnen evalueren wat ze van de weken vonden.  Veel lovende woorden, en een plekje over en weer in ieders hart. Wij kregen zelfs allemaal een afscheidscadeautje. Met zorg voor iedereen persoonlijk uitgezocht. Het was een stoffen schilderijtje met een voorstelling erop die slaat op jou persoonlijke inzet. Het schilderijtje was niet echt van stof maar van de vezels van boombast. Deze bast werd vroeger gebruikt voor de eerste soort kleding die de Oegandezen maakten en droegen. Na de nodige foto`s met iedereen in verschillende samenstellingen was het dan echt tijd om te gaan vertrekken. De volgende dag konden wij dan echt beginnen aan de rondreis. Iedereen kijkt er erg naar uit! Alle spullen in het busje geladen en op weg naar de Sesse Islands. Uiteraard met de nodige obstakels.  Aangekomen bij de boot moest eerst de auto leeg om te checken op bommen....De Oegandese mevrouw heeft met verbazing gekeken naar alles wat uit ons busje kwam. (rolstoelen, beugels, medicatie, kleding enz.) Wij verdenken haar er wel een beetje van dat ze het vooral interessant vond, want de controle stelde niet zo heel veel voor. Na wat wachten konden wij dan op de boot. Achterwaarts erop rijden was een beleving. Ze kunnen daar heel veel op 1 boot (wel een Nederlandse boot he) proppen. Eenmaal op de boot moest iedereen uit het busje. Echter de achterklep kon niet open om er een rolstoel uit te halen, dus moest 1 van ons toch echt in het busje blijven zitten, aangezien zij toch permanent van de rolstoel gebruik moet maken. Dit tot redelijk grote ergernis van een beveiliger. Uiteindelijk vond hij het dan toch goed. Gelukkig! De 3 uur durende reis over water kon beginnen. Eenmaal aangekomen koste het even wat moeite om onze verblijfplaats te vinden, maar dat mocht de pret niet drukken, zeker na het tegenkomen van wat apen. Op de plaats van bestemming bleek de accommodatie aan de baai van het Victoria meer te liggen.  Een mooi wit zandstrand met ’s avonds een gezellig kampvuur. Helemaal goed dus. De kamers blijken huisjes langs het strand. Verrassend is dat er geen muskietennetten zijn! Volgens de manager zijn er namelijk geen muggen op het eiland. Iets wat we niet geloven. Helaas krijgen we gelijk er zijn wel degelijk muggen en ze prikken ook.Heeft dat zelf meegebrachte muskietennet toch nog zin. Die middag wat rondgereden op het eiland, genoten van de mooie uitzichten en af en toe kwam er een aapje voorbij. De volgende dag moesten we de eilanden via een andere weg verlaten. Dit betekende dat wij maar een half uur hoeven te varen (stukken beter dan de eerdere 3 uur) en zijn wij op weg gegaan naar het ZIWA  neushoorn reservaat. Onderweg genoten van de hobbels, bobbels, stof en een stop op de evenaar. Leuke foto’s gemaakt ter herinnering en wat souvenirs aan kunnen schaffen.Na een pittige rit aangekomen bij het reservaat waren wij de lange reis snel vergeten. Echt een mooie plek. Wij werden verwelkomt door de eigenaar met vrouw plus kids afkomstig van Zuid Afrika en Mango (een 2 maanden oud aapje) Na wat te hebben rondgekeken, aten we van ons heerlijke diner en daarna naar bed. De volgende dag stond er een rhino tracking op het programma, en daarvoor moet je vroeg voor uit de veren.Omdat wij ook rolstoelers mee hadden waren de eigenaren zo vriendelijk geweest om extra rangers in te zetten die al op zoek waren geweest naar de dieren en dat wij met de auto zo dichtbij mogelijk konden komen.
    o hoefden we met de rolstoel niet al te ver lopen! Dit is een flinke workout in de vroege morgen waar het kwik ook zeer snel stijgt.   Tevens waren de extra rangers mee om zorg te dragen voor onze veiligheid en om te helpen met het duwen van de rolstoelen, wat ook zeker nodig was. Uiteraard ligt daar niet een mooi asfalt pad. Iedereen heeft genoten van de 2 geïmporteerde neushoorns uit Amerika met een kleintje genaamd Obama (nou ja een kleine neushoorn is nog steeds erg groot...) Na het afscheid van de rhino`s en Mango zijn we na een overheerlijke lunch op weg gegaan naar Masindi. Om de volgende dag te vertrekken naar onze laatste paar dagen in natuurpark Murchisson falls. Hier hebben we ons op verheugd. Wilde dieren!Wederom veel apen (brutale bavianen) op de weg.  Onze laatste overnachtingsplaats is de mooiste plek van de gehele reis geweest. Gelijk maar even een middag safari geregeld, om gelijk op pad te kunnen gaan. Eerst even de rivier de Nijl oversteken. Gelijk zagen we al olifanten en nijlpaarden. n. Dus het begon goed! Met gespannen en hoge verwachtingen gingen we het park in. Wij hadden een beetje een rare ranger in onze bus. Viel zelfs af en toe in slaap. Slaakte vreemde kreten naar de dieren, waarvan wij dan dachten; doe niet, straks maak je ze nog boos! Ei!  Maar ach, wij hebben genoeg gezien, olifanten van ontzettend dichtbij, buffels, giraffes, en heel veel verschillende hert/bok-achtigen. Voldaan door het zeer weidse park gereden reden we richting camping om te gaan eten.  De volgende dag in de vroege morgen staat de ochtend safari op het programma, om de grote koning van de BIG 5 (leeuwen) te spotten. GGGGRRRRR!De vroege ochtendsafari was erg geslaagd. Los van de dieren die wij de dag ervoor al hadden gezien hebben wij nu ook 2 leeuwinnen gezien met 4 welpjes. Wat een bijzondere ervaring. De welpjes waren 1 en 2 maanden oud…..Zo lief! In de namiddag met een boot naar de Murchisson watervallen gevaren. De boottrip was redelijk saai. Je ziet veel van hetzelfde;  nijlpaarden, krokodillen, olifanten en buffels. De watervallen daarentegen waren de moeite waard. Hoe dichterbij je kwam, hoe heerlijk frisser de lucht werd. Het was zoooo warm! Het leverde mooie plaatjes op. Nog een laatste nachtje op deze mooie plek voordat we begonnen aan de lange terugreis. Van 8 tot 16u  in het busje gereden. Daarna zo’n 2u buiten op het vliegveld gestaan voordat we in mochten checken om terug te vliegen naar NL. Waar wij moe maar voldaan om 5.15u door familie en vrienden zijn opgehaald. We zullen nog lang na kunnen genieten van deze adembenemende en enerverende reis door Oeganda!

  • Vorderingen van de bouw

    Oeganda op 21 augustus

    Inmiddels zijn we alweer enkele weken terug uit Oeganda. Volgens Sander wordt er door onze Oegandese collega`s in een Mzunghu-tempo doorgewerkt aan de school.De laatste spanten zijn geplaatst, gordingen gelegd maar ook de dakplaten en boeiboorden zijn aangebracht.Of de spanten uiteindelijk "op z`n Nederlands zijn geprefabed" of "op z`n Oegandees zijn uitgetimmerd in het werk" moeten we op 28 augustus, op de After Bouwvakborrel bij Schouten maar van Sander en Sarah vernemen.John O `Connor is iets langer in Oeganda gebleven en heeft op zijn terugreis nog enkele foto`s gemaakt van het schooltje ( 2e week augustus ). Deze kun je vinden in fotoalbums ; Vorderingen Jjaja Bbanga School.Afgelopen week van Sander begrepen dat het metselwerk van de kopgevels ook bijna gereed is en dat de afbouw van de school dus kan gaan beginnen.We zijn benieuwd wanneer het schooltje gereed is !Rob 

  • Droomland

    Oeganda op 29 juli

    Voor Sarah ( Sander en Smiley ) en de velen kinderen van de JjaJa Bbanga Primary School is ook een droom uitgekomen. Uiteraard zal er de komende maanden nog veel werk verricht moeten worden, maar als het een beetje mee zit zal eind dit jaar het eerste schoolgebouw gereed zijn.  Als boegbeeld van Jjaja Bbanga Primary School en van de strijd tegen de onderdrukte rol van de vrouwen in deze streek, heeft Sarah vele malen haar dank naar ons uitgesproken. “A dream comes true “; 21 bouwvakkers uit Nederland komen ons helpen.De dankbaarheid die wij van de mensen uit de gemeenschap, de bouwvakkers op de site maar vooral de kinderen uit het dorp ontvingen was zo mogelijk nog groter. Maar uiteindelijk waren de deelnemers van de bouwreis degene die bevoorrecht waren om in zo’n korte tijd, zoveel verschillende mooie ervaringen op te doen. Om hier in Oeganda te mogen zijn, om te werken met zo’n waanzinnig hardwerkende en gezellige ploeg, om de kinderen van Ngoma mee te mogen maken was voor iedereen een droom. Inmiddels zijn we ontwaakt en terug in Nederland. Vol energie en herinneringen, genietend van de overige vakantieperiode.  Is er hiermee een einde gekomen aan dit avontuur?? Nee, deze weblog zal de komende dagen sowieso gevuld worden met diverse foto’s en misschien nog wat videobeelden.De foto’s van de vorderingen van de Jjaja Bbanga Primary School zullen te zijner tijd regelmatig bijgeplaatst worden. Neem dus gerust de moeite om af en toe nog eens deze weblog te bekijken. Op dit moment, een dag na aankomst zijn er heel veel mensen die de site bezocht hebben en reacties hebben geplaatst. Dit werd door iedereen zeer op prijs gesteld. Ook zullen op 28 augustus a.s. Sarah, Sander en Niels bij de “After Bouwvak Borrel” van Schouten / Schouten de Jong aanwezig zijn.Ongetwijfeld zal er de komende jaren nog veelvuldig contact met Oeganda zijn en vindt er wellicht ooit nog een vervolg op. Iedereen bedankt. Rob  

  • En dan alweer de laatste dag

    Oeganda op 26 juli

    Vandaag begon de dag al vroeg, de game-drive werd ingewisseld voor een game-walk onder begeleiding van enkele bewapende parkwachters en dit allemaal voor het ontbijt. Dus op de laatste dag, notabene zondag een rustdag; om zes uur het bed uit. De impala’s die in de nacht rondom de banda’s verbleven, maakten langzamerhand weer plaats voor baboons en gevaarlijk ogende zwijnen.Na een korte autorit werd er in twee groepen gestart met de game-walk. De meeste dieren waren echter al de vorige dag al in ruime mate “gespot”, hieronder zelfs door een enkeling de zelden zichtbare jachtluipaard. De wandeling tussen het common-wild maakte wel hongerig dus werd er om negen uur afgereisd naar het restaurant aan de rand van Lake Mburu, met zijn nijlpaarden en visarenden.Omdat het dak van het restaurant stevig onder handen werd genomen door rietdekkersbedrijf De Bruin ltd werd er ontbeten in enkele opgezette tenten.Ondanks de reservering voor ons gezelschap van bijna 30 mensen ( Sander, Sarah, Anna en de kinderen Bas en Nina ) kostte het wat moeite om enige inhoud aan het ontbijt te geven, de African Way zullen we maar zeggen.Met drie busjes en de landrover van Sander werd de terugreis aanvaard en konden we genieten van de laatste blikken op het Oegandese buitenleven.Tijdens de korte tussenstop in Massaka was er nog een geweldige lunch verzorgt. Ook deelde Sarah hier de door kinderen van Jjaja Bbanga gemaakte aandenken uit. Wil kon ondertussen nog even kon genieten van het gezelschap van “zijn meissie“ die nog steeds hoopte dat er een plaats in het vliegtuig voor haar zou vrijvallen.Drukte op de weg in combinatie met een mankement aan de landrover van Sander veroorzaakte tijdens de terugreis naar Kampala en de luchthaven Entebbe voor een stijgend stressgehalte in onze drie busjes. Waarschijnlijk telde de zenuwen voor de terugvlucht naar het o zo hectische Nederland hier ook een rol in mee.De tijdsdruk om op tijd bij het vliegveld te zijn bracht de rechtervoet van chauffeur Robert in extase. Slalommend en toeterend arriveerden we toch op tijd op Entebbe waar we John O’ Connor gehaast succes wensten met het vervolg van zijn vakantie in Oeganda. Afscheid nemen van Sarah, Sander en de kinderen is er door de autopech bij ingeschoten. Gelukkig komen zij binnenkort nog een keer naar Nederland.Nu zijn Oegandesen gek op formulieren met onzinnige vragen, het fouilleren van buitenlandse toeristen ( lijkt trouwens verdacht veel op terroristen ) en het in beslag nemen van levensgevaarlijke nagelschaartjes. Dus waren we algauw weer een uurtje verder voordat iedereen zijn laatste shillingen kon uitgeven aan uiterst waardevolle souverniers voor het thuisfront of een laatste Nile-biertje in de taxfree shops van de luchthaven.De terugvlucht met Kenia Airlines verliep vlotjes en om negen uur stonden we in Nairobi. De oplettende blik van Arendsoog van Easten bespeurde echter dat de bagage-afhandeling niet helemaal vlekkeloos verliep. De ongelabelde plunjebaal van Diana viel naast de transportband en werd, na een grondige controle op de terugreis als handbagage meegenomen. Om 23.00 uur Oost-Afrikaanse tijd nam de Boeing 747 ons, samen met nog ruim 400 mensen mee naar het koele Nederland.Rob

  • Dag 6, Ugandese vlag in top!

    Oeganda op 23 juli

    Vanmorgen na wederom een korte nacht en ontbijt zijn we in onze drie busjes vertrokken zonder Marco. Daar waar een redelijke deel van de groep uiterst soepel poept is Marco vanwege interne verstoppingen in zijn bed gebleven. Gelukkig bleek bij terugkomst dat het al weer een stuk beter ging met Marco en we verwachten hem morgen weer op de bouw.Na wederom een stoffige rit arriveerden we rond half negen op de bouwplaats waar de lokale bouwvakkers nog bezig waren met hun ochtendritueel (eten / tandenpoetsen). Na alle spullen weer achter slot en grendel vandaag gehaald te hebben konden we weer vol goede moed aan de slag. De temperatuur begon snel te stijgen waardoor in een mum van tijd iedereen in het zweet stond. Rond half 10 is onder luid gejuich op een oudewetse manier het eerste spant geplaatst. Met kunst en vliegwerk, waar Jan van Heiningen de rillingen van zou krijgen, werd het hoogste punt bereikt. De vlag (die gisteren speciaal is gemaakt) werd in top gehezen. Vanwege het vroege tijdstip en de krappe planning hebben we besloten het pannenbier op te schorten tot vanavond. Voor de Ugandese bouwvakkers toch geen goed idee om bier te schenken want waarschijnlijk zijn ze na 2 biertje de weg kwijt en verschijnen ze de komende 3 dagen niet op de bouwplaats. Met het dagloon van onze Ugandese bouwvakkers kunnen ze net aan 1 biertje kopen.De koffiepauze werd vervroegd zodat we boven op de heuvel vanuit de bouwkeet (grote witte partytent) konden genieten van het hoogste punt en wapperende vlag. We werden door de Ugandese vrouwen verwend. Zalige pannenkoeken die (al knielend) werden aangeruikt. Een wijze waar menig Nederlandse vrouw een voorbeeld aan kan nemen.Peter en Truus hebben de schuur (cq woning) vandaag voorzien van een mooie verflaag met tulpen in de kleuren van de Ugandese vlag. Zwart (kleur van het volk), geel (kleur van de zon) en rood (kleur van de verbondenheid).Vandaag leken Bas en Rogier zo van de Gay parade in amsterdam afgekomen. Mooi roze is niet lelijk, al stonden de tuinbroeken beter bij Diana en Daniëlle.Gezamenlijk stucen met onze collegea is vandaag niet gelukt. Menigeen heeft het gebrobeert maar keerde gefrustreerd terug. Alleen Dennis heeft het volgehouden!De metselploeg ging weer gestaag verder, waarschijnlijk gaat het lukken om  de 4 lagen op de randbalk af te ronden.Aan het einde van de dag waren 7 van de 15 prefab dakspanten op de school geplaatst. Naar Ugandeze maatstaven ongeveer een maand werk. Rond half 6 gingen we voldaan weer richting Massaka waar we door Marco met open armen werden ontvangen.Vanavond zoals elke avond alleen dan toch anders. Diana, Daniëlle en Niels zijn in het dorp achtergebleven. Zij verblijven een nacht bij het hoofd van de school. We verwachten ze morgen fris en fruitig op de bouwplaats, al kan dat best eens tegen vallen.Proost,Wybo plus de rest van het bouwteam

  • Dag 5, begonnen met stucen

    Oeganda op 22 juli

    Hallo Holland, laten we maar beginnen iedereen te bedanken voor de reacties. Wat leuk in dit verre Uganda te lezen dat collegea, vrouwen/vriendinnen, kinderen, schoonfamilie, moeders, vaders en zelfs oma`s meelezen en lieve berichten sturen! Alles wordt door iedereen gelezen!   Vandaag dus dag drie van het bouwen. De afgelopen twee dagen zijn we van twee gescheiden groepen bouwvakkers geleidelijk overgegaan naar een collectief waarin iedereen een taak had. Voor de Ugandezen wel even wennen, want de taak waar ze het best in zijn is stilstaan, gewoon gedachtenloos voor je uit kijken terwijl je collega met kruiwagen vol specie van een steiger valt en best ff een handje zou kunnen gebruiken.   Vandaag na een stevig ontbijt met brood (smaakt als 4 dagen oud) met gebakken eitje onze dagelijkse trip naar de bouwplaats gemaakt. 3 busjes met blanken blijft voor de plaatselijke kinderen opzienbarend. Overal waar we rijden roepen de kinderen Mzungu en zwaaien vriendelijk.   Vanmorgen doorgegaan met de ploegen van de dag ervoor. Hoofddoel was het afronden van het betonwerk en doorgaan met metselwerk. Gé, John (2x), Marco, Onno en een halve Arie hebben weer een berg werk verzet, voor de lunch was de bekisting af zodat na de lunch met het storten kon worden begonnen.   Voor de lunch waren, veel te vroeg volgens onze planning, de twee ploegen metselaars (Diana met haar twee Ugandezen, Danielle met haar twee Ugandezen en Wybo en Dennis als inspringers) klaar met hun werkzaamheden. Hierdoor waren we genoodzaakt na de lunch te beginnen met stucen. Een taak die eigenlijk pas donderdag op de planning stond.   Doordat de Ugandeze leiderT van de bouw (David) vanmorgen pas om 10 uur zou langskomen, zagen Wil, Richard, Rogier, Bas, Rob en een halve Arie hun kans schoon om de spanten voor het dak een oer Hollandse manier te timmeren en af te zien van de goed bedoelde aanwijzingen. Al snel lagen de eerste spanten (circa 9,72 meter lang en 3,10 meter hoog) klaar om spoedig op de gemetselde randbalken bevestigd te kunnen worden.   Naar goed Ugandees begrip kwam David rond 14:00 uur aan en stond deze dus voor een onvoldongen feit, we kunnen/ mogen door op de door de mannen ingeslagen weg!   Na een lunch van wat boterhammen met jam en een Rolex (chapatie, dit is een deegpannekoek, met daarop een gebakken ei) is er begonnen met storten, stucen en bevestigen van de muurplaten.    Lastig uit te leggen is een stort in Uganda, toch een poging; beton maken in een cementmolen (onder de bezielende leiding van Leen) en dan met een kruiwagen richting houten (boomstammen en touw) steiger, via opengesnede jerrycans naar boven via een ladder van twee boomstammen richting bekisting. Bovenop de randkist een aantal Ugandeze mannetjes die de beton in de kist storten en met een hamer de kist "aantrillen". Als we terug zijn zal dit proces via foto`s wat duidelijker worden (uploaden hier tot nu toe onmogelijk), maar voor een echt idee moet u de volgende keer gewoon meegaan!   Naast de cementmolen zijn we op de grond begonnen met het mixen van stuc. Een berg met een zak spul, 4 kruiwagens "grond" en een kruiwagen zand en scheppen maar. Doordat het metselwerk (vanwege totaal ongelijke stenen) schots en scheeft ligt en her en der een voeg van 5 cm verdiept te vinden is moet er een mega stuclaag op. De taken waren al snel verdeelt en het betere smijtwerk met stuc kon beginnen. De eerste kamer was `s-middags bijna voorzien van de eerste laag.   `s-middags hebben onze dames ons wederom verlaten voor een middagje sociaal bouwen en kwamen flink geraakt met indrukwekkende verhalen terug, hieronder volgt een korte uiteenzetting van onze dames;   Sarah heeft ons lopend meegenomen naar de huidige school. Onderweg zijn we nog gestopt bij de tante van Sarah. Het is ongelooflijk moeilijk te bevatten dat de mensen gewoon voor je knielen als je ze gedag zegt.   Bij school aangekomen hadden de kinderen nog les van juf Sumaya, maar deze was snel afgelopen toen ze zagen dat wij er waren. Sarah had het brood wat over was van de lunch meegenomen voor de kinderen. De kinderen die deze dag hun schoolwerk goed gedaan hadden, werden geprezen en kregen als eerste een snee droog brood. Daarna kreeg de rest ook, maar aan het einde bleek dat er niet genoeg was voor iedereen. Het was echt heel ontroerend om te zien hoe de kinderen allemaal een stuk brood afscheurde en dit met elkaar deelde. Het feit dat kinderen hier geprezen worden met een stuk droog brood, geeft aan hoe goed wij het hebben in Nederland.   We verlaten de school en gaan met Sarah en Sumaya op huisbezoek. We verdwijnen tussen de bananenbomen en hobbelende zandpaadjes en komen bij het eerste gezin. Opnieuw heel indrukwekkend en bizar om te zien hoe deze mensen leven. We worden ontvangen in een ruimte van 2 bij 2 (de woonkamer?). Er stond 1 klein bankje en verder lagen er matten op de grond. Er waren twee kleine slaapkamers, waar matten en wat matrassen op de grond lagen. Hier moet de hele familie in slapen. Ook was er nog schuur waar in gekookt wordt en liepen er een geit en een paar kippen rond.   De vrouw des huizes zat met een baby op haar schoot. Deze baby was echter niet van haar, maar van haar 14-jarige dochter. Zij zelf had nog een zoontje van twee jaar en die was dus al oom! De vrouw zelf was getrouwd met een veel oudere man. Sarah vertelde ons dat dit een bewuste keuze is geweest, voor zekerheid en veiligheid. Oudere mannen hebben waarschijnlijk een goede gezondheid, omdat ze al zo oud zijn geworden.   Wij vervolgen onze weg door de bananenbomen en komen aan bij het tweede gezin. Opnieuw een schrijnende situatie. We worden ontvangen in een ruimte met matten en 1 bankje. We konden het niet helemaal goed zien, het was erg donker, maar toen we dichterbij kwamen, zagen we een klein kind slapen op de bank. De moeder van het gezin had 10 kinderen en 1 aangenomen kind. Een van haar zoontjes mag echter nog niet naar school, want hij moet zijn moeder helpen met de 6 maanden oude baby. Sarah heeft haar al een aantal maal proberen te overtuigen dat ook hij naar school moet gaan. Waarschijnlijk zal dit volgend jaar pas gaan gebeuren als de baby wat ouder is. Na afscheid genomen te hebben, vervolgen wij te voet onze weg.   We gaan nu naar een van de moeders die veel meehelpt op de Jjaja bbanga Primary school. Deze vrouw heeft twee kinderen op school zitten en zij betaalt het schoolgeld door te werken voor Sarah. `s ochtends bracht zij ook het water naar de bouwplaats. Met jerrycans van 20 liter op haar hoofd, heeft zij (gezamenlijk met andere moeders) de gehele ochtend heen en weer gelopen om 2000 liter water aan te leveren op de bouwplaats. Dit voor slechts  € 0,80 per dag (dit is voor ons toch moeilijk voor te stellen....). Deze vrouw wilde graag weten hoe wij Mzungu in Nederland leven en stelde (via Sarah die het vertaalde) vragen aan ons. Zij vroeg zich onder andere af waarom wij als vrouwen hier in Uganda komen werken en dan nog wel in de bouw (echt mannenwerk!).   Voor het laatse gezin dat we gaan bezoeken, worden we opgehaald met het busje. Sarah wilde graag dat we deze familie echt zouden bezoeken. We gaan nu op weg naar een gezin met 10 kinderen, waarvan de vrouw 34 jaar is, de man 48. Sarah heeft er al een aantal op aangedrongen om niet meer kinderen te nemen, maar als ze dit niet doet dreigt haar man te verlaten. Ook dit laatste bezoek was erg indrukwekkend. Sarah fluistert een van ons in dat waarschijnlijk een van de dochters (12 jaar!) al zwanger is. We kunnen het bijna niet geloven.....het is toch moeilijk voor te stellen dat een kind van 12 moeder wordt. Deze vrouw vroeg aan Diana of ze kinderen heeft. Diana heeft een foto van haar kinderen laten zien en de vrouw kon de foto nauwelijks loslaten en staarde verbazing naar de blonde haren.   Op de terugweg naar huis waren we er nog stil van......nog onder de indruk van alles wat we gezien hebben. Het is moeilijk te omschrijven, eigenlijk zult u het zelf moeten ervaren.   Zo daar zijn we weer. Na aankomst in Massaka backpacker hotel en een goede (koude) douche zijn een aantal weer even gaan voetballen met de plaatselijke jeugd en de rest is aan het welverdiende bier gegaan. Voetballen met de plaatselijke jeugd op een veldje begint met 3 kinderen en eindigt na een kwartier je rot rennen achter een bal met een stuk of 28 kinderen. Jammer, maar voor hun ook logisch zijn de zinnen I`am poor you give me the bal of give me money. Het blijft oneerlijk op deze wereld, al is het goed te zien dat deze mensen meer levensvreugde uitstralen dan een gestreste filerijder van werk richting huis bellend op de handsfree carkit en scheldend op de medeweggebruikers.   Na voetbal en bier lekker gegeten en nu dus al weer 2 uur achter de laptop met een gezellig groepje mensen om me heen.   Teruglezend blijkt dat we zijn vergeten te melden dat Peter `s middags begonnen is met het verfen van de ronde schuur die al opgeleverd is. Peter heeft `s ochtends trouwens, zoals een goed directievoerder betaamt, samen met Ina en Truus gezorgd voor een opgeruimde bouwplaats. Hiernaast nog even melden dat het vandaag weer warmer was dan gister, het verkoelende briesje van de afgelopen dagen is jammer genoeg weg.!   Tot hier het verhaal, de meerderheid slaapt en we gaan nog ff een biertje drinken met Rob, Leen, Peter, Truus, Ina, Wil, Bas, Daniëlle, Niels en John!   Sula Bulungi    Diana Ina (vrouwelijk verhaal) Thijs

  • Dag 4, een vruchtbare dag

    Oeganda op 21 juli

    De tweede bouwochtend, was een stuk moeilijker opstaan voor een aantal, na een zware eerste bouwdag.Iets later als gepland, vetrokken de busjes weer richting ons projekt, de Jjaja Bbanga Primery school.Daar aangekomen, stonden onze afrikaanse collega`s ons al met frisse moed op te wachten. Nadat alle materialen en gereedschappen achter slot en grendel vandaan gehaald waren, zijn we direkt aan de slag gegaan. Zoals de ploegen gisteren keurig ingedeeld waren zo was het vandaag wat minder gestructureerd, omdat sommige werkzaamheden voorrang hadden. zodat donderdagochtend een gedeelte van de dakspanten geplaatst kunnen worden.Thijs en Bas waren vandaag oppermannen en hebben deze taak serieus op zich genomen. De metselaars hoefde maar te gillen om SPECIE en STENEN en onze oppermannen verstonde hun taak.Peter, Arie, Leen en Rogier zaten gisteren en vannochtend nog in de bekistingen en vanmiddag stonden zij beton te draaien.Omdat er nog flink wat metselwerk te verrichten was, hebben Diana en Danielle s`middags het sociaalbouwen verruild voor het doorgaan met metselen  en ook Niels heeft vandaag zijn metselkwaliteiten uit de kast gehaald en Ina en Truus hebben zelfstandig les gegeven aan 54 Ugandese kindjes.De uitvoerder van de metselploeg, Willem dus, had vandaag een hectische dag, daar dat er flink wat druk lag op zijn schouders, dit uitte zich in een aantal kleine persoonlijke ongevalletjes, waarvoor hij behandeld diende te worden door onze EHBO-er Richard.Gezien de cijfers van de bedrijfsongevalletjes, hebben deze betrekking op 2 vooraanstaande uitvoerders en niet op het uitvoerend personeel, dit komt waarschijnlijk omdat zij het fysieke bouwen niet meer gewend zijn.Om 17:15 zijn we met onze werkzaamheden gestopt en hebben we alles weer netjes opgeruimd en keurig opgeborgen, zodat we morgen weer fris aan de slag kunnen en de betonnenconstructie van de veranda kunnen afmaken, het laatse metselwerk kunnen aanbrengen zodat donderdag begonnen kan worden met de dakconstructie.Bij terugkomst in ons backpackershotel, hebben een aantal van ons, een potje gevoetbald met de lokale jeugd voordat het eten werd geserveerd in de tuin van Joseph en Anna bij het sfeervolle kampvuur, welke iedere avond wordt aangestoken.Tijdens een lekker koel biertje worden door alle harde werkers, de ervaringen van de dag doorgenomen en de planningen van de volgende dag besproken.Sander en Sarah laten ons meer dan eens blijken, hoe blij zij zijn met onze inspanningen en iedere dag wanneer wij richting het werk gaan worden we onthaald als koningen door de plaatselijke bevolking.We kunnen terugkijken op een vruchtbare dag, vannacht een goede nachtrust en morgen weer fris op.Sula Bulungi ( Goede nacht)Arie en Danielle

  • Dag 2 Kennismaking met Jjaja bbanga Primary school

    Oeganda op 20 juli

    Na een bijzondere, uitbundige en dansvolle nacht zijn we de ochtend gestart met een stevig ontbijt bij Sander en Sara in het Guest House. Na afscheid te hebben genomen van de fantastische `crew` en Stompwijker Loek Verburg zijn we met drie busjes vertrokken richting het Backpackers Hotel in Massaka. Na een stop bij de `evenaar` en een aantal verplichte stops vanwege een kokende moter en veel te eigenwijze chauffeurs zijn we uiteindelijke aangekomen in het tweede verblijf. De tilapia vissen - vervoerd en geroosterd voor de gril van bus van Sander - hebben we direct afgegeven aan de kok. Een warm welkom van de eigenaar Joseph en een lekkere en voedzame lunch was de start van onze dagen hier. Snel de spullen in de kamers gedropt om daarna naar de locatie te gaan waar we de komende vijf dagen zullen gaan werken. Vol trots heeft Sander een rondleiding verzorgt over het terrein. Een prachtig perceel met uitzicht over een prachtige natuur ! Fantastisch. De plaatselijk aannemer David met z`n mannen waren veel verder dan we durfden te hopen. De bouwmuren van de drie lokalen en het kantoortje waren al netjes gemetseld. De planningen van het uitvoeringsteam Leen, Bas, Ge, Onno en Willem werden ter plaatse bijgesteld. Goed om te zien dat ze zo flexibel zijn de mannen. Echte professionals, waar we op kunnen en mee gaan bouwen! Wandelend zijn we een heuvel opgelopen richting de huidige school Jjaja bbanga Primairy School. Een welkom om nooit te vergeten. Dans en zang van de leerlingen van de school waar zelfs de doorgewinterde bouwvakker en kantoormannen stil van worden. Een soort quiz door de hoofdleraras Sumaya werden een aantal van de groep gedwongen om mee te dansen na een fout antwoord. Dat viel niet altijd mee daar deze kinderen echt kunnen dansen! Daarna werden de bouwvakkers van de school aan de kinderen, ouders en schoolleiding voorgesteld. Uiteraard met een dansje en zang. Als laatst was uiteindelijk Sarah die `t woord overnam van Sumaya. Tja, nu herinnerde ik gelijk weer het moment dat ik met Sander kennismaakte, een stevige hand met de tekst `welkom in Uganda, goed en fanstatische dat jullie er zijn, jullie gaan een mooie tijd tegemoet ` Vervolgens naast hem in bus vertelde hij dat z`n vrouw nog steeds niet geloofde dat `t echt waar is dat we zouden komen.Die woorden herhaalde Sarah in haar speech richting de ouders, kinderen en ons. Een prachtige verhaal uit haar jeugd, haar oom, een pluim richting haar man Sander, het terrein van de huidige school en het de eerste ideeen van haar missie, ontstaan onder de boom met een aantal moeders.Een indrukwekkend, emotioneel verhaal was het slot van deze middag. Het was mooi! Na nog wat te hebben met de kinderen zijn we uiteidenlijk vertrokken naar ons hotel. Het was stil in de bus...Na het eten hebben we nog een aantal Nile Specials genoten in de tuin en zijn in het begin van de nacht onder onze klamboes gekropen. 

  • Dag 3, eerste dag echt bouwen!

    Oeganda op 20 juli

    Hallo Mzungu`s (blanken), na voor sommige een korte nacht vanwege gesnurk van collega`s die wel heel lekker geslapen hebben, zijn we vanmorgen om 7 uur gestart met een geroosterde boterham met pindakaas en een heerlijke bak thee/koffie.Om half 8 reden we met 3 busjes richting de bouwplaats. Het eerste deel van het uurtje rijden gaat over asfalt met her en der wat kuilen. Onze chauffeur is net Jos Verstappen want hij maakt goed gebruik van de zandberm langs de weg. Levensgevaarlijk voor onze medeweggebruikers, de scooters (boda boda`s) en fietsers! Onderweg veel kinderen lopend op blote voeten in uniformpjes op weg naar school. Een "te laat" briefje halen bij de concierge bestaat hier niet want "tijd" en "doorlopen" zijn hier begrippen die niemand kent. Het tweede deel van de rit ging over een zandweggetje vol met kuilen in een heuvelachtig landschap met her en der huisjes en veel groen.Half 9 waren we op de bouw, waar we conform de groepsindeling van de uitvoering gelijk aan de slag zijn gegaan. De groepen waren: Groep 1, Randbalk bekisting slopen, timmeren en stortenGé, John, Marco, Peter en ThijsGroep 2, Metselen op randbalkWillem, Daniëlle, Diana, Truus, Ina en een beetje NielsGroep 3, monteren kozijnen en bekisten verandaBas, Dennis, Wybo, Rob en RichardGroep 4, Bekisten veranda Wil, Rogier en LeenGroep 5, Bekisten verandaOnno, John en ArieIn het begin was het wennen, samenwerken met Ugandese bouwvakkers die alles beter weten en anders willen doen. Niet vreemd natuurlijk, wat zouden wij ervan vinden als er een stel Ugandesen aan De Tol even komen vertellen dat we alles anders moeten doen omdat dat dan beter of sneller gaat. Groep 1 ging voortvarend aan de slag, de bekisting van de randbalk die al door onze Ugandese collegea was gestort werd binnen een mum van tijd gesloopt. Ondertussen liepen vooral onze vrouwelijke bouwvakkers met hele boomstammen rond te sjouwen waarvan de steigers gemaakt zouden worden. Na een halve ochtend had groep 3 al een flink deel van de kozijnen gemontenteerd. `S-nachts en `s-morgens was het redelijk fris maar na een uur of 9 liepen we al snel in blote borst, stinkend naar zweet. Helaas moeten we via deze weg 1 ongeval melden, Leen heeft een snee in zijn scheenbeen, maar na een behandeling en een dikke zoen van Gé was Leen al snel weer op de been. Na een korte koffiepauze en veel water tussen de werkzaamheden door hebben we rond 2 uur van een maaltijd van rijst en bruine bonen, gemaakt door de plaatselijke dames. Deze dames liepen `s-ochtends voor de bouw heen en weer tussen bouw en waterput met jerrycan op het hoofd. Hopelijk is dit (bruine) water niet gebruikt tijdens het bereiden van de maaltijd.Voor de schaft had groep 1 de bekisting van de randbalk klaar voor de stort gekregen, dus stonden na de schaft de betonmixers met B45 klaar en draaide de hijskraan (G410) de kubel richting de laad- en loszone. S`middags waren de vrouwen vrij gesteld van de bouwwerkzaamheden en hebben zich gericht op het sociaal bouwen. Dit hield in dat onze dames op de school lessen gingen geven aan een klas vol kinderen. Nadat er met Sarah en Sumaya (hoofdjuf) een plan de campagne was gemaakt, werd er te voet naar het schooltje gegaan waar de kinderen op dat moment hun lessen volgden. Opnieuw was dit een heel indrukkenwekkende ervaring. In een lokaaltje van 10 vierkante meter zaten wel 54 kinderen. Na een welkomstliedje voor de juffen uit Nederland, zijn we aan het kleuren gegaan. We hadden een typisch Nederlandse  molen op het bord getekend, welke alle kinderen heel erg mooi hadden nagetekend. Na het kleuren hebben we de kinderen het Nederlandse liedje `In de maneschijn` geleerd. Dit ging al best heel erg goed voor de eerste keer. Sarah vertaalde het liedje in het Oegandees. We gaan nu elke dag oefenen, zodat de kinderen aan het einde van de week het liedje in het Nederlands kunnen zingen.  De cementmolen die we gekocht hadden, heeft de hele middag gedraaid en rond 6 uur was de randbalk vol. Storten ging met kruiwagens en het daarna doorgeven van volle, doormidden-gezaagde jerrycans. Rondom de school stond na een dag werken een schitterend houten steiger en de bekisting van de getoogde lateien was, na een met spoed belagde werkbespreking ook al een stuk verder.Na een uurtje terugrijden en een heerlijke powernap hebben we wederom genoten van een zalige maaltijd. Hierna achter de pc gekropen om met een Nile Special (bier) en een hoop sterke verhalen de dag te evalueren. Gelukt, inmiddels half 12 en de eerste liggen al te slapen. Hopelijk zitten de snurkers nog aan het bier zodat menigeen de slaap kan vatten voordat het geronk losbreekt.Via deze weg moeten we enkel nog een aantal wijzigingen op het bestek melden, we hebben ervoor gekozen een aantal knelkoppeling in de vloer niet te verwijderen. Tevens worden de V-naden niet dichtgezet en zullen de prefab ornamenten en lateien in gevel niet worden voorzien van RAL 9001 likje verf.Tot morgen, Sula Bullungi (slaap lekker)!

  • Eerste kennismaking met Kampala

    Oeganda op 18 juli

    Om 08.30 uur stond het ontbijt klaar...ze hadden zelfs pindakaas, vers fruit en lekker koffie! Na het ontbijt zijn we met drie busjes vertrokken voor een siteseeing door Kampala. Tim de gids heeft twee busjes Kawempe Youth Center laten zien. Dit is een jeugdcentrum bibliotheek welke wordt geleid door vrijwilligers. Om 13.00 uur hebben we met z`n allen een heerlijke lunch genuttigd in een van drie grootste shoppingcenters van Kampala. Er was een ruime keuze aan restaurantjes, menu`s en per menu minimaal 3 obers die in je nek stonden te hijgen voor hun vis of pasta. Na de lunch zijn Diana, Danielle en Truus samen met de lerares van de basisschool (die speciaal was overgekomen uit Ngoma) spullen gaan kopen voor de school. Leuren en sleuren door de stad, van markt naar winkel met als resultaat twee dozen vol boeken, schriften, potloden, posters, etc... Groot succes! De rest van de groep is onder leiding van Tim door de stad gelopen, met hoogtepunt de centrale markt van de stad, waar in kleine paadjes, overdekt met doeken en vuilniszakken alles wat je kan verzinnen werd verkocht. Een horde van 18 Mzungu`s (blanken) in colone door de markt zorgde voor toch wel wat plezierige en verraste reacties op de markt. We waren meer een attractie dan andersom. Buiten grote verbazing over de gekte in het verkeer, hoeveel balen meel je op een fiets kan vervoeren en wat je van straat kan eten, werd er enkele keren stil gestaan bij de Oegandeze manier van bouwen in de stad. Veiligheid en stabiliteit is allemaal heel relatief hier. Na een lange dag met veel indrukken zijn we met zn allen weer neergestreken in het ICU geusthouse waar we goed verzorgt worden en het eten heerlijk is. Vanavond nog even uit in de buurt, nog even Afrikaans swingen. Morgenochtend rijden we naar Masaka en in de middag gaan we voor het eerst naarproject!

  • Dag 1 Kampala

    Oeganda op 18 juli

    Om 08.30 uur stond het ontbijt klaar...ze hadden zelfs pindakaas, vers fruit en lekker koffie! Na het ontbijt zijn we met drie busjes vertrokken voor een siteseeing door Kampala. Tim de gids heeft twee busjes Kawempe Youth Center laten zien. Dit is een jeugdcentrum bibliotheek welke wordt geleid door vrijwilligers. Om 13.00 uur hebben we met z`n allen een heerlijke lunch genuttigd in een van drie grootste shoppingcenters van Kampala. Er was een ruime keuze aan restaurantjes, menu`s en per menu minimaal 3 obers die in je nek stonden te hijgen voor hun vis of pasta. Na de lunch zijn Diana, Danielle en Truus samen met de lerares van de basisschool (die speciaal was overgekomen uit Ngoma) spullen gaan kopen voor de school. Leuren en sleuren door de stad, van markt naar winkel met als resultaat twee dozen vol boeken, schriften, potloden, posters, etc... Groot succes! De rest van de groep is onder leiding van Tim door de stad gelopen, met hoogtepunt de centrale markt van de stad, waar in kleine paadjes, overdekt met doeken en vuilniszakken alles wat je kan verzinnen werd verkocht. Een horde van 18 Mzungu`s (blanken) in colone door de markt zorgde voor toch wel wat plezierige en verraste reacties op de markt. We waren meer een attractie dan andersom. Buiten grote verbazing over de gekte in het verkeer, hoeveel balen meel je op een fiets kan vervoeren en wat je van straat kan eten, werd er enkele keren stil gestaan bij de Oegandeze manier van bouwen in de stad. Veiligheid en stabiliteit is allemaal heel relatief hier. Na een lange dag met veel indrukken zijn we met zn allen weer neergestreken in het ICU geusthouse waar we goed verzorgt worden en het eten heerlijk is. Vanavond nog even uit in de buurt, nog even Afrikaans swingen. Morgenochtend rijden we naar Masaka en in de middag gaan we voor het eerst naar project!

  • Heenreis op 17 juli 2009

    Oeganda op 17 juli

    Vrijdagochtend 17 juli 2009 om 08.00 uur werd er verzameld op een heel druk Schiphol. Ons vliegtuig ging op tijd de lucht in. Na een wat turbulente vlucht en wat gevulde spuugzakjes zijn we op de geplande tijd geland in Oeganda. Na een mexicaanse griepcheck door zeven zwarte zusters met mondkapjes ging de visumaanvraag en het ophalen van de bagage vliegensvlug.Sander stond ons buiten op te wachten en vervolgens zijn we met drie busjes door een donker Afrika naar het ICU guesthouse vervoerd. De biertjes stonden koud en na een heerlijke maaltijd is iedereen vroeg gaan slapen!

  • Verslag voorbereidingsochtend Stichting Haagbouw

    Oeganda op 19 mei

    De groep bestaat uit timmerlieden, kantoorpersoneel, projectontwikkelaars van zusterbedrijf  Schouten De Jong maar ook uit twee leerlingen van de Stichting Haagbouw. Haagbouw houdt zich in de Haagse regio bezig met opleidingen van met name jongeren. Zij hebben zich opgegeven na een oproep binnen het bedrijf. De deelnemers van Haagbouw zijn de 17-jarige Rogier Gerritsen uit Den Haag en de 24- jarige Marco Post uit Zoetermeer.  Rogier Gerritsen werkt nu een jaar bij Schouten. Hij is een van de 25 leerlingen die bij Schouten werkzaam zijn. Zijn leermeester is stelleur en hij leert het vak van hem. “Goed stelwerk is heel belangrijk, want dat is de basis voor de rest van het werk” vertelt Rogier. Hij zit op het werk 20 woningen Nieuw Voscuijl in Oegstgeest. Hij is vanaf de start van het werk bezig met stellen. Rogier doet de primaire opleiding timmerman. Voor Oeganda heeft hij zich enthousiast opgegeven. “Het is voor een goed doel “, aldus Rogier, “ik vind het leuk om met een groep te zijn. Ik kan er veel van leren maar ik kan mijn kennis ook weer overdragen.”Zijn familie had enthousiast gereageerd toen hij zijn interesse kenbaar had gemaakt. Ze vonden dat hij zeker mee moest gaan. Het is toch een hele leuke ervaring om eens in Oeganda te komen.” Want behalve dat er daar 5 dagen gewerkt wordt, krijgen de deelnemers ook de kans om wat van het land te zien. De tweede dag staat een citytour door Kampala op het programma. Rogier is nog nooit buiten Europa geweest. “En ja, vliegen heb ik ook nog nooit gedaan.” Maar, zo vindt Rogier: “Je kan je er toch echt niet op voorbereiden. Je moet het maar op je af laten komen.” Marco Post werkt nu 2½ jaar via Haagbouw bij Schouten. Hij is nu aan het werk bij de 38 woningen Zusterhof in Nootdorp. Hij doet de voortgezette opleiding timmerman. Marco ontdekte pas later dat de uitvoerder waar hij voor werkt, Gé van Meurs, zich ook had opgegeven. “We hadden het er nog helemaal niet over gehad. Het was mijn eigen wens om mee te gaan.” Marco vindt het best spannend wat er gaat komen. Hij vindt het leuk om met een groep te reizen en is heel nuchter over de inentingen voor de daar heersende ziektes en ziektes zoals malaria die je daar kan oplopen. “Tja, daarover moet je maar niet te veel nadenken. Je moet gewoon voorzichtig zijn”. Marco heeft veel gehoord over hoe het in Tanzania is. De vriendin van zijn broer komt daar vandaan. Zijn broer was dus meteen enthousiast over de reis, evenals zijn vader. Zijn moeder vond het wel eng, vooral vanwege de ziektes die je kan oplopen. Marco is ook erg benieuwd naar het Lake Mburo National Park waar de groep op de 9e dag naar toe gaat. Het heeft een spectaculair landschap met vijf meren omringd door beboste heuvels, savanne en papyrusmoerassen. Er leven wel 68 soorten zoogdieren, bijvoorbeeld zebra’s, impala’s, buffels, luipaarden.   De reis wordt begeleid door de Stichting Fairground en heeft als naam BasICUganda. Deze naam komt van de samenvoeging van BAS, naam van de personeelsvereniging van Schouten en ICU de naam van de stichting in Oeganda waar de groep voor aan het werk gaat.  Op zaterdagmorgen 16 mei kwam de groep van 21 mensen bij elkaar in de werkplaats van de Stichting Haagbouw aan de IJzerwerf in Den Haag waar zij ontvangen werden door de directeur van Haagbouw, Olaf Polders en 2 instructeurs. Polders was verrast over de deelname van de leerlingen. “Het is toch echt tegen de huidige tijdsgeest in,” reageert hij. “Zo zie je maar, niet alle jeugd van tegenwoordig denkt alleen maar aan zichzelf.” Schouten en Haagbouw werken al langere tijd heel prettig samen. Polders stelde dan ook graag de werkplaats open. “Het gebeurt toch niet iedere dag dat mensen hun tijd opofferen. Als we kunnen helpen, dan werken we graag mee,” aldus Polders.  Voor de reizigers was een speciaal boekje samengesteld wat werd uitgereikt met alle benodigde informatie, drie t-shirts in verschillende kleuren met het logo Basic Uganda, goede werkschoenen en een stevige rugtas. Het werk aan de school is onder leiding van ICU met de bevolking van Ngoma al gestart met de fundaties van de nieuwe school. Voor de vrijwilligers zal het werk vooral bestaan uit metselen en stuken. Dat moest van te voren wel geoefend worden want niet ieder is hiermee bekend. Timmerlieden leren metselen in hun opleiding, sommige uitvoerders metselen ook wel eens een muurtje, maar kantoorpersoneel heeft meestal nog nooit een troffel met specie in handen gehad.  Eerst was er uitleg over het stellen van profielen, wat men in Oeganda niet doet, men werkt uit de losse pols. Het stellen van profielen is toch iets specifieks uit de Nederlandse bouw. Een koppeltje van twee mensen ging aan de slag, zodat iemand met ‘ervaring’ een ander aanwijzingen kon geven. De sfeer was erg los en gezellig. Eindelijk waren de rollen omgekeerd. ‘Ervaren’ metselaars genoten van de aanblik van een metselende vrouwelijke collega. Het hoofd bedrijfsbureau, werd ook nauwlettend in de gaten gehouden door timmerlieden en uitvoerders. In het algemeen werden er behoorlijk nette muurtjes neergezet. Na de koffiepauze wisselden de metselaars met de stukers. De school wordt ‘vuil’ gemetseld en gestuukt met specie. Het is wel lastig om met specie te stuken, maar dat doen ze daar zo. De specie moet goed gemengd zijn zodat het plakt, anders valt het er zo vanaf. Daar moet ook met de warmte rekening gehouden worden. De specie moet in bepaalde hoeveelheden draaiend worden aangebracht en daarna glad gemaakt worden met een latje. Ook hiervoor hadden de deelnemers de kwaliteiten in huis of pikten deze erg makkelijk op.  Zes deelnemers van de groep zonderden zich na de pauze af met Niels Koldenwijn van de Stichting Commundo. Zij hebben zich opgegeven voor ‘sociaal bouwen’. Dit betekent dat zij een dagdeel zullen meebouwen maar het andere dagdeel met de bevolking actief zullen zijn. Zij gaan zich vanaf nu voorbereiden op het geven van Engelse les aan de ouders van de leerlingen die van de school gebruik zullen maken. Het gaat dan om de eerste kennismaking met het Engels. Het is de bedoeling dat zij interactief met de mensen bezig zullen zijn. Kennismaken en manieren om meer van elkaar te weten te komen staan hierbij voorop. Deze ‘leraren in de dop’ worden in Ngoma begeleid door Sarah Jjuuko Kamara. Zij is geboren in Sierra Leone, opgegroeid in Oeganda, getrouwd met de Nederlander Sander van Zanten en zij zijn de initiatiefnemers van de stichting ICU die zich inzet voor goed basisonderwijs in Oeganda.   Met deze actieve ochtend, waarin goed gewerkt is, kwam de bouwreis weer een praktisch stapje dichterbij. Terwijl Rogier en Marco hun muurtjes heel handig weer afbreken en de stenen schoonschrapen, blijkt Marco toch wat op te zien tegen het feit dat hij ook de plaatselijke bevolking wat van het bouwen moet bijbrengen. “Mijn Engels is niet zo goed en wij moeten misschien wel wat van de mensen daar leren”. Verder maken ook de andere deelnemers zich weinig zorgen, zoals Rogier al zei: “Je kan je er toch niet echt op voorbereiden. Je moet het maar op je af laten komen.”

  • Bouwreis naar Oeganda

    Oeganda op 18 mei

    Na de oproep in het najaar van 2008, zijn er uiteindelijk  21 mannen en vrouwen die zin en tijd  hadden om deze zomer mee te gaan. Op dit moment, een half jaartje later zijn alle voorbereidingen die we in Nederland kunnen treffen al weer bijna afgerond en komt de reis steeds sneller dichterbij.Uiteraard moeten we nog wel de laatste inentingen halen, de koffers pakken en uiteindelijk afscheid nemen maar …… - De technische commissie heeft zich al behoorlijk verdiept in het project, plannen gemaakt en de benodigde gereedschappen besteld. - Sander en Sarah, van de organisatie ICU in Oeganda hebben een feestje gebouwd, maar zijn inmiddels ook met de plaatselijke bevolking gestart aan de fundaties van de nieuwe school.- Er zijn veiligheidsschoenen gepast en bedrukte shirtjes besteld. - De accommodaties, vluchten, verzekeringen zijn geregeld. - Er is een instructiedag bij Stichting Haagbouw georganiseerd.      - Ennn… de weblog www.basicuganda.vrijwilligersdagboek.nl waarop alle vorderingen staan is inmiddels in de lucht.  Kortom, alles is gereed om van start te gaan.  Tot slot is het mooi om te constateren dat we met zijn allen in een bedrijf werken, dat in deze rumoerige tijden nog bereid is om te investeren in dit soort projecten.Uiteraard moeten wij zelf ook nog wel de nodige energie in deze bouwreis steken maar als we op maandag 27 juli weer op Schiphol staan, zijn we met z’n allen ongetwijfeld een kilootje lichter en vele ervaringen rijker.

  • Programma dag 1

    Oeganda op 18 mei

    Programma:                              8.30 hrs:                       Aanwezig zijn op schiphol. Zorg dat je op tijd bent!!! Let goed op dat je paspoort, je gele boekje en al je bagage mee hebt.  09.10 hrs:                     Rond 9 uur gaan we inchecken in hal 2 bij KLM, checkin informatie zal op de schermen zichtbaar zijn en om 11.10 gaan we vliegen!                                 20.15 hrs:                     Om kwart over acht verwachten we aan te komen. Na het passeren van de douane en het ophalen van onze spullen zullen Sarah, Fred en eventueel Sander op het vliegveld zijn om jullie op te halen. Gezamenlijk rijden we in drie busjes naar Kampala toe. 22.30 hrs:                     Afhankelijk van het verkeer zullen we rond 10en aankomen bij het Guesthouse, rustig inchecken en nog een laatste drankje doen voor het slapen. Welkom in Oeganda!  

  • Programma dag 2

    Oeganda op 18 mei

    Programma:                  7.30 hrs :                      Om half acht staat het ontbijt klaar en beginnen we relaxed de dag. Na het ontbijt zal Sarah een presentatie geven met meer achtergrond over ICU, het dorp Ngoma en de school.  9.30 hrs:                       Om 9.30 splitsen we op in drie groepen en zullen in verschillende volgordes drie activiteiten van twee uur plaats vinden. Elke groep krijgt twee uur ontspanningstijd (ff lekker aankomen), een citytour van twee uur inclusief bezoek van andere projecten en een bezoek aan de markt van 1,5 uur. Waar wil jij mee beginnen?  12.30 hrs:                     gezamenlijke lunch bij het guesthouse en om 1 uur vervolging van de dag. Op de markt zullen ook spullen gekocht worden voor het project.  17.00 hrs:                    Vanaf 5 uur verwachten we iedereen terug te hebben en zal de BBQ gestart worden en zal er een band optreden voor jullie!

  • Programma dag 3

    Oeganda op 18 mei

    Programma:                                          7.30 hrs :                      Om half acht staat het ontbijt klaar en beginnen we relaxed de dag. Om 8.30 heb je nog een half uur om je spullen te pakken, omdat we vervolgens naar Masaka vertrekken.  13.00 hrs:                     Met een stop-over bij de evenaar verwachten wij om 1 uur aan tekomen bij Masaka Backpackers waar we inchecken en een Oegandese lunch zullen genieten. De vriendelijke Joseph zal jullie welkom heten in zijn Masaka Backpackers.  14.30 hrs:                     In de middag vertrekken we naar Ngoma om het project te bezoeken. Met een stopover bij de graanmolen en het huidige schooltje zullen we vooral stilstaan bij de plek waar het werk klaar staat voor de volgende dag! Neem goed in je op wat er is, wat er nog gedaan moet worden en met welke spullen. Jullie zullen hartelijk welkom geheten worden tijdens een welkomst-ceremonie in dit plattelandsdorp.  17.00 hrs:                     Einde van de middag gaan we terug naar Masaka om alles te laten zakken, te dineren en ons klaar te maken voor de volgende dag.  

  • Programma dag 4 t/m 8

    Oeganda op 18 mei

    Programma:                  06.30 hrs :                    Tijdens de week dat we aan de slag gaan houden we een zeker ritme aan. Om 6.30 uur is er ontbijt, waarna we om 7.30 vertrekken naar het dorp om aan de slag te gaan.  8.00 hrs:                      Om 8 uur start de werkdag met een break om 10.30 uur, 12 uur voor lunch en ‘smiddags nog een break om 15.00 uur. We zullen met een aantal vaders uit het dorp werken en in de ochtenden werken de mensen die voor sociaal/bouwen hebben gekozen mee. In de middag doen zij hun sociale programma.                                                                       17.00 hrs:                    Dagelijks stoppen we om 5 uur met werken en gaan we terug naar Masaka. Er is tijd om te relaxen en om 19.00 uur is er gezamenlijk diner. Avonden zijn vrij, iedereen is welkom om iets leuks in de avond te organiseren.

  • Programma dag 9

    Oeganda op 18 mei

    Programma:7.30 hrs :                      Na het ontbijt om 7.30 pakken we de spullen allemaal weer in om om 8.30 naar Lake Mburu te vertrekken.  Lake Mburo National Park is een speciale plek, elk deel ervan leeft en is gevarieerd, interessant en kleurrijk. Het biedt een spectaculair landschap. Vijf meren worden omringd door beboste heuvels, savanne en papyrusmoerassen. Het park staat bekend om zijn rijdom aan biodiversiteit. Het heeft ongevier 68 soorten zoogdieren. De meest bekende zijn zebra’s, impalas, buffels, topi’s, elands, luipaarden, hyena’s en jackals. Kijk voor meer informatie over dit park op http://www.safari-planner.com/oeganda-nationale-parken/lake-mburu-national-park   11.00 hrs:                     Om 11 uur verwachten we aan te komen en nemen we de ruimte om te installeren in de banda’s, hutten en tenten om vervolgens lekker te gaan lunchen. In de middag hebben we ruim vier tot vijf uur de tijd om door het park te rijden en het prachtige wilde leven in ons op te nemen.  19.00 hrs:                     Om 6 uur zal het donker zijn en zullen we terug zijn bij onze verblijf plek in dit park. Hier zullen we dineren en genieten van het verblijf in het wild.

  • Programma dag 10

    Oeganda op 18 mei

    Programma:                  7.30 hrs :                      De laatste dag is alweer aangeboken! Na het ontbijt om 7.30 pakken we de spullen allemaal weer in om om 8.30 nog een keer Lake Mburu te ervaren. In de ochtend zullen we het park vanaf het water bekijken, dichtbij nijlpaarden en andere waterdieren. Zonder twijfel een bijzondere ervaring.  12.00 hrs:                     Om 12 uur pakken we nog een lunch voor we de reis terug beginnen naar Entebbe waar we het vliegtuig terug naar huis zullen nemen.  17.30 hrs:                     Om 17.30 zullen we beginnen met inchecken en om 19.50 zullen we via Nairobi terug naar huis vliegen alwaar we naar verwachting rond 5.30 in de morgen zullen landen.